من برای شما داستانی می‌گویم، نه داستانی ساده، بلکه داستانی راستین. چگونه در پادشاهی دور دست پولاریس، که درست پس از دایره قطب شمال قرار دارد، یک شاهزاده واقعی متولد شد. و چگونه او با شجاعت بر اژدهای خطرناک‌ترین و ترسناک‌ترین جهان پیروز شد. اما بیایید از ابتدا شروع کنیم...
پادشاهی پولاریس بسیار غیرمعمول است. در آن تقریباً همیشه زمستان است. وقتی سرمای اول از شمال می‌آید، پولاریس در شب قطبی زمستانی طولانی فرو می‌رود. و خورشید تنها برای چند دقیقه به آنجا نگاه می‌کند. اما وقتی زمستان عقب نشینی کند و برف‌ها ذوب شوند، پرتوهای درخشان و گرم‌کننده پادشاهی را از خواب بیدار می‌کنند و تابستان شروع می‌شود.
این پادشاهی بسیار کوچک است و در کنار بندر سردی قرار دارد که کشتی‌های بزرگ و زیبایی در آن ایستاده‌اند. اما ورود به آن آسان نیست، زیرا تنها کسانی می‌توانند مرز پادشاهی را عبور کنند که نامه‌ی ویژه‌ای از پادشاه داشته باشند.
در این پادشاهی غیرمعمول شاهزادهای به دنیا آمد. او در پایان روز ششم، در آغاز تابستان متولد شد. دختر کوچک را نام زیبایی واسیلاسا گذاشتند. خورشید تابستانی به واسیلاسا موهای قرمز درخشان و چشمان قهوه‌ای عمیق بخشید. و گونه‌های او پر از کک‌پشت بود. از کودکی واسیلاسا دوست نداشت با عروسک‌ها بازی کند و در قصر بنشیند، او همیشه علاقه‌مند بود با پسرهای معمولی در کنار باشد.
طبیعت این دختر را با هوش فوق‌العاده و زیبایی مالا‌مال کرد. اما مهم‌ترین ویژگی این شاهزاده توانایی او برای دستیابی به آنچه می‌خواست بود. پیش رفتن و تسلیم نشدن. وقتی شاهزاده جوان کمی بزرگ‌تر شد، فهمید که اصلاً نمی‌خواهد در پادشاهی بماند. زیرا سرنوشت معمولی منتظرش بود: یافتن شاهزادهای از میان بسیاری از متقاضیان و به دنیا آوردن وارث تاج و تخت. اما این دختر همیشه به زندگی دیگری کشیده می‌شد.
یک روز واسیلاسا تصمیم گرفت به ملکه مادرش بگوید که قصد دارد پولاریس را ترک کند. اما پاسخ ملکه سخت بود:
تو کجا می‌روی؟ به پادشاهی دور دست؟ چه کسی تو را آنجا منتظر است! تو هوشمند، زیبا، تربیت‌یافته‌ای، باید اینجا بمانی و مثل همه قبل‌تر عمل کنی. خاندان ما خاندان حاکمان است، نه جستجوگران ماجرا،– ملکه نمی‌توانست تصور کند که شاهزاده کوچک راهی را انتخاب کند که برایش تعیین نشده است.
من نمی‌خواهم تمام زندگی‌ام را در قصر بگذرانم و جهان شگفت‌انگیزی را که ما را احاطه کرده است ندیده باشم! — صدای دختر پر از تصمیم بود.
پس تو چه خواهی شد؟ گدا؟ درخواست‌کننده؟ تو کجا می‌روی؟ — مادر شروع به خشم کرد.
من به پادشاهی باتلاقی می‌روم و خود را در مبارزه‌ای امتحان می‌کنم،— شاهزاده اولین چیزی را که به ذهنش رسید گفت.
دختر جوان من، تو حتی تصور نمی‌کنی دنیای اطرافت چقدر خطرناک است، مردم چقدر می‌توانند بد باشند، و دوستان چقدر می‌توانند بی‌وفا باشند. آیا تو درباره اژدهای بزرگ سیاه‌ای شنیده‌ای که در راه به پادشاهی باتلاقی زندگی می‌کند؟
شنیده‌ام که او تمام مسافران را تعقیب می‌کند که سرزمین خود را ترک می‌کنند. اما من برای دیدار با او آماده‌ام،— دختر دروغ می‌گفت، زیرا او بسیار از دیدن اژدها می‌ترسید.
من نمی‌توانم این را به تو اجازه دهم. من فرمان می‌دهم تو را در قصر قفل کنند!
و من به هر حال فرار خواهم کرد، و هیچ چیز مرا نگاه نخواهد داشت!
همان شب، واسیلاسا فرار کرد. او هنگام ترک خانه‌ی خود احساس غم نکرد، نامعلوم او را جذب می‌کرد، و او با اعتماد به سوی ماجراها می‌رفت.
به محض اینکه شاهزاده مرز پادشاهی پولاریس را عبور کرد، احساس کرد که چشمان سیاه بزرگی مستقیم به قلب او نگاه می‌کنند. ترس چسبناکی در درون او متولد شد: «اگر من نتوانم موفق شوم؟ اگر من به اندازه‌ی کافی خوب نباشم تا در مبارزه‌ای شرکت کنم؟». اما شاهزاده با تصمیم محکم بود و راه بازگشت دیگر وجود نداشت.
او باید بیش از هزار کیلومتر را از جنگل‌های متراکم و تاریک، از رودخانه‌های سریع و دشت‌های بی‌انتها عبور می‌کرد. هر چه دورتر از خانه می‌رفت، بیشتر به نظر می‌رسید که کسی بزرگ و سیاه او را تعقیب می‌کند. گاهی اوقات به نظر می‌رسید که صدای پر زدن بال‌ها را نزدیک خود می‌شنود، اما این تنها خش برگ‌ها بود. و ترس درون او رشد می‌کرد و قوت می‌گرفت.
او دیگر مطمئن نبود که می‌تواند در مبارزه پیروز شود، می‌دانست که از سراسر جهان جستجوگران ماجرا به پادشاهی باتلاقی برای کسب شهرت می‌آیند. اما واسیلاسا به شهرت نیاز نداشت، او تنها می‌خواست کار مورد علاقه‌اش را انجام دهد — در میدان نبرد مبارزه کند. واسیلاسا مدت‌های طولانی به سوی هدفش رفت، تا اینکه سرانجام، خسته، فرسوده، اما بدون از دست دادن تصمیم، به یک تابلوی زیبا و نقاشی شده برخورد کرد: «پادشاهی باتلاقی».
و سپس زمان طولانی و سختی برای شاهزاده آغاز شد. ده‌ها، صدها، هزاران مبارزه هر روز در پادشاهی باتلاقی برگزار می‌شد. واسیلاسا با پشتکاری تمرین می‌کرد، روز و شب بهترین تکنیک‌های خود را تیز می‌کرد تا آماده برای میدان نبرد شود. تمام جستجوگران ماجرا در کنار میدان نبرد جمع می‌شدند، شلوغی و درگیری ایجاد می‌کردند، و تنها رسیدن به میدان نبرد خود یک خوش‌شانسی بزرگ بود.
واسیلاسا با شدت، شجاعت مبارزه می‌کرد، تمام مهارتی را که داشت نشان می‌داد، اما نتوانست پیروز شود. و بیشتر و بیشتر صدای خش ترسناک بال‌های اژدهای سیاه را پشت سرش می‌شنید، نگاه او را بر خود احساس می‌کرد. به نظر می‌رسید که اگر او کمی لغزش بخورد، مبارزه را رها کند، تسلیم شود، به خانه برگردد، او شکار او خواهد شد. اما واسیلاسا از بسیاری پشتکارتر بود.
او دست نمی‌کشید، از میان اشک مبارزه می‌کرد و پس از هر شکست، دوباره برمی‌خاست. او تکنیک‌ها و روش‌های جدیدی یاد گرفت، اما علاوه بر این، او یک سلاح اصلی و مخفی داشت — هوش تیز. او بسیار می‌خواند، تاریخ مبارزه‌ها و برندگان آن‌ها را مطالعه کردن برایش جالب بود.
چهار سال واسیلاسا از اشتباهات خود یاد گرفت، گاهی اوقات موفق می‌شد پیروز شود، و سپس مردم تماشاگر مبارزه با تحسین دست می‌زدند، گل‌ها را به پای او می‌انداختند. اما حتی وقتی دیگری هزار بار دست می‌کشید و می‌گفت: «شاید این برای من نیست»، واسیلاسا با قوت تازه‌ای ادامه می‌داد. و به تدریج فهمید که اژدهای سیاه، که از زمانی که خانه را ترک کرده بود او را می‌ترساند، عقب نشینی می‌کند.
البته، گاهی اوقات هنوز هم صدای سرد و نجوای او را می‌شنید، اما هر چه بیشتر تمرین می‌کرد و می‌خواند، صدایش ساکت‌تر می‌شد. و واسیلاسا در پادشاهی باتلاقی دوستان واقعی یافت. سنیچ قد بلند و لاغر از پادشاهی قرمز، الیزت شاهزاده‌ی ظریف که از قله‌های کوهستانی آمده بود، چوبیک سگ کوچک و گاز‌گیر اما مهربان و وفادار، کلوچتسکی شاهزاده‌ی خردمند و بزرگ‌چشم با صدایی جادویی، تیفیاک خنده‌دار که غذای مورد علاقه‌اش شیر متراکم بود، گریش گریشچ پیرمرد بدخلق، و پونیا ملکه‌ی مادر زیبا.
نیروی دوستی بود که واسیلاسا را از تسلیم شدن باز می‌داشت. دوستان استعداد او را قدر می‌شناختند، او را در میدان نبرد حمایت می‌کردند، اغلب با هم تمرین می‌کردند، گاهی درگیری‌هایی هم بود، اما یک چیز آن‌ها را متحد می‌کرد — تمایل برای کار بر روی خود و بهتر شدن در کار مورد علاقه‌شان.
در سال پنجم تمرین‌های سخت، واسیلاسا سرانجام شروع کرد بیشتر و بیشتر پیروز شود. همه در پادشاهی باتلاقی درباره استعداد او می‌دانستند و او را با شوق در میدان نبرد استقبال می‌کردند. و خود شاهزاده بسیار تغییر کرده بود. انگار دختری کاملاً دیگر، قوی، بی‌ترس، مستقل بود. و وقتی زمان رفتن فرا رسید، پادشاهی باتلاقی را ترک کند، به سطح جدیدی از مبارزه‌ها برود، واسیلاسا مطمئن بود که همه چیز حتماً برایش درست خواهد شد.
و پادشاهی جدیدی که قصد رفتن به آنجا داشت او را اصلاً نمی‌ترساند. او توانست کاری را انجام دهد که برای بسیاری ممکن نبود، حتی برای برخی از دوستانش — او بر اژدهای چسبناک سیاه غلبه یافت، که نجوای ناخوشایند به او می‌کرد، بی‌اعتماد می‌کاشت. او بر ترس خود از شکست غلبه یافت و از زیر سلطه‌ی آن بیرون آمد.
از منطقه‌ی راحتی بیرون رفت. و اکنون تمام درهای جهان بزرگ در پیش روی او باز بود، و او پیش می‌رود، در برابر هیچ چیز متوقف نمی‌شود!
