در شهرک کوچکی که پر از مغازه‌های خواروبار، دکه‌های میوه و بستنی‌فروشی بود، یک بوتیک تنها قرار داشت که انواع کفش در آن فروخته می‌شد. فروشندهٔ بوتیک کارش را دوست داشت. هر صبح با لذت در را با کلید کهنه و ساییده‌اش باز می‌کرد، بوی کالای تازه‌رسیده را استشمام می‌کرد، آن‌ها را روی قفسه‌ها می‌چید و کفش‌هایی را که در طول سال فروخته نشده بودند، داخل جعبه می‌گذاشت.
در میان آن کفش‌ها که سال‌ها بود کسی نخریده بود، یک والنک تنها زندگی می‌کرد. هر چقدر فروشنده تصمیم می‌گرفت آن را دور بیندازد، هرگز موفق نمی‌شد.
والنک قدیمی بود، جاهایی ساییده داشت و به علاوه فقط یکی بود. فروشنده یادش نمی‌آمد لنگهٔ دیگرش کجا رفته است. اما در این والنک چیزی آشنا، گرم و دلنشین بود و دستش به سوی سطل زباله نمی‌رفت.
والنک احساس تنهایی و دلتنگی می‌کرد. نمی‌توانست تصور کند که به پای کسی برود و در روزهای سرد زمستان گرمایش دهد. والنکِ کوچولو در قفسه‌ای دورتر از همه، پشت انبوهی از کفش‌های دیگر ـ زیبا و راحت ـ ایستاده بود. در این همه سال هیچ‌کس حتی یک بار او را پا نکرده بود.
شب‌ها، پس از آن‌که فروشندهٔ مهربان کاپشنش را می‌پوشید و در حالی که چای معطر و داغش را تمام می‌کرد، بوتیک را می‌بست، والنک بیش از همه رنج می‌برد. جفت‌های شیک که روی ویترین بودند، شروع به مسخره کردنش می‌کردند.
چقدر قدیمی، خاک‌گرفته و بی‌ریخت هستی، ـ این را صندل‌های راحتی گفتند که همین امروز روی قفسه گذاشته شده بودند.
بله، تنها و بی‌صاحب، ـ کفش‌هایی با بند براق و گل‌مانند که زیر نور خورشید می‌درخشید، موافقت کردند.
نمی‌فهمیم صاحب مغازه چرا تو را اینجا نگه داشته! بزودی بید تو را می‌خورد و همهٔ ما می‌توانیم آسیب ببینیم، ـ کتانی‌هایی با بندهای زرد درخشان به اعتراض گفتند.
والنک هیچ پاسخی نداشت. خودش هم نمی‌فهمید چرا صاحب بوتیک او را روی قفسه نگه داشته است. آرام از پنجره به ماه کم‌سو نگاه می‌کرد و آرزو می‌کرد روزی برای کسی مفید شود.
هفته‌ها گذشت و شب جای روز را گرفت. روزهای گرم تابستان به پایان رسید و پاییز آمد. کفش‌های نو آوردند که جای خود را میان قفسه‌های اندک بوتیک پیدا کردند. مشتری‌ها بیشتر می‌شدند. مردم با خانواده وارد می‌شدند و کفش پاییزی و زمستانی انتخاب می‌کردند و مدل‌های تابستانی را در حراج فصلی می‌خریدند.
یک جفت کتانی با بندهای زرد درخشان را پسربچه‌ای با کاپشن زرد درخشان همان‌قدر خرید. پس از او مادری جوان صندل‌های راحتی را برای پسر کوچکش خرید که امسال برای نخستین بار به مهدکودک می‌رفت.
چند هفته بعد، پدری با ظاهر جدی و ریش پرپشت، برای دخترش همان کفش‌های با گل‌مانند و بند براق را خرید که زیر نور خورشید می‌درخشید.
تنها والنک ما بود که در قفسهٔ دوردست تنها ایستاده بود و با اندوه می‌دید که کفش‌ها از ویترین‌ها چقدر سریع و چابک برداشته می‌شوند. در تمام این مدت حتی یک بار هم کسی به او نگاه نکرد.
یک شب دیرهنگام زمستانی و سرد، فروشنده در حالی که نیم‌تنهٔ کهنه‌اش را روی سوئیشرت آبی‌ای که همسرش در همین سال نو هدیه داده بود می‌پوشید، کلیدی را برای قفل کردن در می‌گشت. ناگهان در میان زوزهٔ طوفان برفی، کسی به پنجره زد. لحظه‌ای بعد، پیرمردی کوچک‌اندام با پالتوی برفی و پشمی وارد شد. بینی‌اش مثل گوجه‌فرنگی سرخ شده بود. در حالی که کف دست‌هایش را برای گرم شدن به هم می‌مالید، به فروشنده گفت:
سلام پسرم. عجب سرمایی امشب، چشم‌ها را می‌سوزاند. هوا جدی جدی بازی گرفته. کاش اینجا کفش می‌خریدم، فوری لازم دارم. گرفتاری بزرگی دارم.
فروشندهٔ مهربان که داشت به خانه می‌رفت، نتوانست به پیرمرد نه بگوید:
البته که کمکتان می‌کنم. اینجا همه چیز دارم. سلیقه‌ها فرق می‌کند، همان‌طور که می‌گویند. چه شده، آقا؟
پیرمرد با لبخندی که تمام دهان بی‌دندانش را پر کرده بود، در حالی که به پوتین‌ها نگاه می‌کرد، شروع به تعریف کرد:
سگ حیاطی‌ام، لوسی، را می‌گویم. باورت نمی‌شود، پسرم، لنگهٔ چپ والنکم را جوید. نمی‌دانم گرسنه بود یا بازی‌اش این بود. حالا سوراخ بزرگی دارد، به اندازهٔ مشت من. والنک‌های راحتی بودند، گرم بودند. با آن‌ها در برف راحت راه می‌رفتم و برف روی بام را پاک می‌کردم. دلم می‌خواهد نو بخرم تا پاهای پیرم را گرم کند.
فروشنده فوراً انواع والنک را به پیرمرد نشان داد. هم بلند و هم کوتاه، هم از نمد و هم از پشم گوسفند. پیرمرد همه را با دقت نگاه کرد، امتحان کرد، در دست چرخاند و بعضی‌ها را حتی بو کرد. سرانجام والنک‌های بلند تا زانو از پشم شتر را انتخاب کرد. فروشنده قیمت را گفت. والنک‌ها واقعاً خوب بودند، اما برای پیرمرد گران از آب درآمدند. خیلی گران بود.
پیرمرد ناراحت شد و تصمیم گرفت مزاحم فروشندهٔ مهربان نشود و زودتر به خانه برود و فردا والنک ارزان‌تری پیدا کند. در حالی که کلاهش را می‌پوشید، به سمت در رفت. ناگهان فکری به ذهن صاحب بوتیک رسید. یادش آمد که آن والنک را سال‌ها روی قفسه‌های مغازه‌اش خاک خورده بود.
صبر کنید! می‌دانم چطور می‌توانم کمکتان کنم!
پیرمرد سرجایش خشکش زد. در چشمانش امیدی درخشید که با تعجب آشکار از فریاد ناگهانی فروشندهٔ مهربان همراه بود. پیرمرد برگشت، اما فروشنده دیگر پشت پیشخوان نبود. صاحب مهربان مغازه، روی یک صندلی چوبی ایستاده بود، با زانوهایی لرزان، میان قفسه‌ها می‌گشت و گرد و غبار را پف می‌کرد.
او تلاش می‌کرد آن والنک تنهای گوشهٔ دور را بردارد. با دست به آن رسید، از نوکش گرفت و چابک از روی صندلی پایین پرید. دستمالی خشک برداشت، والنک را پاک کرد، چند بار در دست چرخاند تا مطمئن شود سالم است، و آن را به سمت پیرمرد گرفت.
بفرمایید! سال‌ها بود که این روی قفسه خاک می‌خورد. یادم نیست لنگهٔ دومش کجا رفت، اما دلم نیامد دورش بیندازم. فکر می‌کردم یک روزی به کار می‌آید و حالا فرصتش رسیده است.
پیرمرد والنک را با دقت نگاه کرد. چهره‌اش از شادی روشن شد. این همان والنکی بود که سگ او، لوسی، جویده بود. پیرمرد با دست چروکیده و لرزانش چند سکه به فروشنده داد، اما او سرش را تکان داد:
نه، ببخشید. پول این را از شما نمی‌گیرم.
اما پیرمرد اصرار کرد. این والنک، هرچند ارزش یک سکه را هم نداشت، از همان لحظه‌های اول در دل پیرمرد جا گرفت.
والنکِ کوچولو پس از سال‌ها تنهایی، برای نخستین بار در دستان گرم و مهربان قرار گرفت. روح والنک ما از شادی سرشار شد. او مفید و عزیز در دل کسی شده بود. و این همان خوشبختی واقعی است ـ مفید بودن برای کسی دیگر.
