فصل چهارم. چطور خرک به پاریس پرواز کرد
یک روز خانه پر از آشفتگی شد. همه یک هفته تمام اینطرف و آنطرف میرفتند، دربارهی چیزی بحث میکردند و بیپایان با هم گفتوگو و جر و بحث داشتند.
خرک خوب نمیفهمید چه خبر است. او فقط کلمات و جملههای آلمانی را خوب به یاد داشت، چون در کودکی، وقتی در مغازهای در شهر دوردست فرانکفورت-آم-ماین بود، از مشتریها کلمات آلمانی زیادی شنیده بود. اما حتی آنها را هم کمکم فراموش میکرد. و فارسی را هنوز یاد نگرفته بود.
او سعی کرد بفهمد این همه سروصدا برای چیست، اما چیزی نفهمید. و یک صبح بهترین دوستش، گل پیپیتو را بردند. گل را با گلدانش داخل کیسه گذاشتند و بردند. پیپیتو مثل همیشه بیصدا رفت. اما خرک نگران شد.
بعد شروع کردند به جمع کردن وسایلی که خرک به آنها عادت داشت، و گذاشتند داخل یک چمدان بزرگ. هم بلوز پشمی روی صندلی، و هم قوطیهای براق روی کمد. اتاق کمکم خالی میشد. اما خرک را داخل چمدان نمیگذاشتند. خرک خیلی ناراحت شد.
«همه میروند و مرا اینجا فراموش میکنند»، فکر کرد خرک، و قلب عروسکیاش فشرده شد و گوشهایش غمگین آویزان شدند.
اما یک روز، خیلی زود صبح، بیدارش کردند. خرک هنوز خوابآلود بود و نفهمید چه شده؛ او را از شکاف باریک چمدان داخل کردند... و معلوم نبود چطور جا شد. چمدان را محکم بستند.
«خب، هیچ چیزی نمیبینم. مرا هم دارند میبرند. کاش پیش پیپیتو باشم».
خرک مدت زیادی در تاریکی حمل میشد. بعد زیپ چمدان را کمی باز کردند. سرش را بیرون آورد و جا خورد: یک هواپیمای بزرگ درست جلوی دماغش ایستاده بود. خرک قبلاً با اینها پرواز کرده بود و همیشه جالب بود. و هر بار هواپیما او را به جایی میبرد که از جای قبلیاش هم بهتر بود.
از آن روز به بعد خرک عاشق سفر شد.
فصل پنجم. چطور خرک در پاریس گشت
در پاریس بوی کروسان، آزادی و درختهای شکوفهدار میآید. همه نمیتوانند به پاریس سفر کنند، اما خرک به پاریس رفته بود. یک روز بهاری همراه خانوادهاش، یعنی خانم و آقا، به فرانسه رفت.
هر صبح در اتاق کوچک هتلی بیدار میشدند. آنقدر کوچک بود که خانم و آقا به سختی میتوانستند هنگام رفتن به حمام از کنار هم رد شوند. آدمها که عاشق دوش گرفتن هستند!
اما از اندازهی اتاق ناراحت نمیشدند، فقط میخندیدند و تکرار میکردند: «پاریسِ واقعی».
خرک در این مدت هنوز روی ملحفههای سفید تخت لم داده بود، و بعد همه با هم به کافه میرفتند تا با کروسان تازه صبحانه بخورند. هیچ شیرینیای خوشمزهتر از کروسان تازه، ترد و پختهشده با کره نیست.
خرک بینیاش را از کیف بزرگ خانم بیرون میآورد و هوای معطر را بو میکرد، در حالی که آقا در صف طولانی خریداران ایستاده بود. گاهی در کافه صبحانه میخوردند و گاهی در روزهای دیگر به باغهای عمومی میرفتند که در پاریس شمارشان کم نیست. کنار یک فوارهی کوچک یا روی نیمکتی زیر شاخههای درختان پهن مینشستند.
صبح محبوبترین زمان خرک بود. میشد بیوقفه به آدمهایی نگاه کرد که با دوچرخههایشان به سر کار میرفتند، و به گردشگرانی که آرام قدم میزدند؛ آنها هم مثل خودشان سحرخیز بودند و نمیخواستند حتی یک دقیقه از سفرشان را از دست بدهند، و به دانشجویانی که شبزندهدار بودند و تازه نزدیک صبح به خانه برمیگشتند.
در این سفر خرک فهمید که هر کاری لازم نیست مفید باشد. گاهی فقط میشود از بوی قهوه با کروسان صبحگاهی لذت برد، از قدم زدن در کوچههای قدیمی و پارکهای سایهدار در روز، و از منظرهی درخشان برج ایفل در غروب.
فقط نفس کشیدن، فقط زندگی کردن.
و خرک احساس میکرد صاحبانش کاملاً خوشحالاند. حتی صدای تپش قلب خانم را میشنید، چون خانم از شادی هر از گاهی او را محکم به خودش میفشرد و میگفت: «آه، چقدر زیباست! جادویی!».
و خرک خودش هم در سینهاش چیزی گرم احساس میکرد. آن گرما در تمام بدنش تا نوک پاهایش پخش میشد و کمی هم بینیاش را گزگز میکرد. آنجا بود که خرک فهمید خوشبختی یعنی چه.
فصل ششم. چطور زمستان آمد
خرک مدت زیادی در خانهی جدیدش زندگی میکرد و هر صبح خانم او را کنار گل پیپیتو روی طاقچه میگذاشت.
خرک دوست داشت با پیپیتو وقت بگذراند. آنها تمام روز کنار هم مینشستند و از پنجره به رهگذران، ابرها، ماشینهای در حال عبور و سگها و گربههایی که میدویدند نگاه میکردند. تماشای آنها جالبتر از تماشای آدمها بود.
و تمام روز دو دوست بیصدا دربارهی همهچیز در دنیا حرف میزدند و منتظر خانم میماندند.
اما یک روز صبح که خرک روی طاقچه نشسته بود، نتوانست باورش شود. بیرون همهجا سفیدِ سفید بود. و از آسمان دانههای سفید عجیبی فرو میریخت.
آدمها هم وقتی در خانه را باز میکردند، سرما و این معجزهی سفید را روی شانهها و شالهایشان میآوردند، از کفشهایشان روی زمین میتکاندند، و یک ثانیه بعد آن برف به آبِ کوچکی تبدیل میشد.
و همه شروع کردند به پوشیدن کلاه و شال. خرک هم شال داشت و سالها آن را به گردنش میبست. گلو همان جایی است که خرک بیشتر سرما میخورد. اما کلاه نداشت. و خرک خیلی دوست داشت این معجزهی سفید را مزه کند.
یک روز خانم کلاه پشمی خودش را در ماشین لباسشویی شست، کلاه کوچک شد و آن را به خرک هدیه دادند. کلاه را روی سر گوشدارش گذاشتند، شالش را مرتب کردند و او را با خودشان به بیرون بردند.
خرک در برفها راه رفت، در کاپشن خانم داخل کلاهش نشست و هوای سرد و تازهی زمستان را نفس کشید. حتی برف را چشید. اما مزهی برف به مذاقش خوش نیامد.
«شبیه بستنی است...»، فکر کرد خرک، «فقط بستنی شیرین است و بوی وانیل میدهد. اما از نظر ظاهر... برف خیلی زیباست. درست مثل بستنی».
و خرک نتیجهی تازهای گرفت: «همهی چیزهایی که از بیرون زیبا هستند، اگر بهتر امتحان شوند، لزوماً خوب نیستند». و اینطور بود که خرک با زمستانِ واقعی آشنا شد.