تفنگ کاغذی به نام تاپ در فروشگاه بزرگ «شادی‌بازی» زندگی می‌کند. او نمی‌داند چگونه به آنجا رسیده، فقط می‌داند که او را در یک جعبه چوبی پر از تفنگ‌های کاغذی رنگین پیش آورده‌اند.
همسایه‌های تاپ می‌گفتند که از شکاف کوچکی در جعبه دیده‌اند چگونه آن‌ها از دریا عبور کردند و در بدنه کامیون سفر کردند. این تمام چیزی است که تاپ می‌داند. تاپ خیلی دوست دارد در فروشگاه زندگی کند — این جا پر از چیزهای جشن دیگری است.
مهم‌ترین چیزهای فروشگاه آتش‌بازی‌ها هستند. آن‌ها بسیار زیبا هستند، اما در عین حال خطرناک نیز هستند. نمی‌توان آن‌ها را به‌راحتی خریداری کرد و قیمتشان بسیار گران است. علاوه بر این، آتش‌بازی‌ها همیشه در جعبه‌های رنگین نقاشی‌شده و چند تایی زندگی می‌کنند! آن‌ها هرگز کسل نمی‌شوند.
شادترین چیزهای فروشگاه چراغ‌های بنگالی هستند. آن‌ها انواع مختلفی دارند، به شکل ستاره یا قلب، و گاهی به شکل درخت صنوبر. این چوب‌های روشن‌کننده کسی را آرام نمی‌گذارند. آن‌ها همیشه می‌خندند و با یکدیگر نجوا می‌کنند.
اما تاپ از پتاردها خوشش نمی‌آید. با آن‌ها دوست نیست. آن‌ها بدجنس و حیله‌گر هستند. همیشه سعی می‌کنند کسی را بیاد بیاندازند یا انگشتش را بگیرند. باید همیشه مراقب آن‌ها بود، وگرنه ممکن است اتفاقی روی آن‌ها بپری! پتاردها همیشه به‌طور غیرمنتظره و با صدای بلند منفجر می‌شوند و بسیار اوقات خریداری می‌شوند.
تاپ چند سال است که در «شادی‌بازی» زندگی می‌کند، بسیاری از جعبه‌های جشن از دستش گذشته‌اند. وقتی چیزهای نو می‌آیند، تاپ همیشه با خوشحالی تور برگزار می‌کند. اما مشکل این است که کسی نمی‌خواهد او را خریداری کند.
شب‌ها، وقتی ستاره‌ها در آسمان می‌درخشند، تاپ خیال می‌کند که دیر یا زود در مرکز توجه یک جشن بسیار مهم قرار خواهد گرفت. او بسیار می‌خواهد با صدای بلند خود را به اطراف پخش کند تا شادی به مردم هدیه دهد.
اما سال‌ها می‌گذرند و تاپ همچنان روی قفسه غبار می‌گیرد. و تصمیم گرفت که خود باید به جشن برود. روزی در شب سال نو، دختری با مادر و پدرش به فروشگاه آمد. آن‌ها مدت‌زمان زیادی برای انتخاب آتش‌بازی صرف کردند، چراغ‌های بنگالی خریدند، اما تفنگ کاغذی نخریدند.
تاپ منتظر ماند تا دختر از کنار قفسه بگذرد، سپس خود را به دستان او پرتاب کرد. دختر تفنگ کاغذی بزرگ و زیبا را با دقت بررسی کرد و به سمت مادر و پدرش دوید تا آن‌ها آن را بخرند. آن‌ها موافق شدند و تاپ، بالاخره، از فروشگاه بیرون آمد. تمام راه به خانه، او تصور می‌کرد که چگونه در جشن درخشان خواهد شد. او از خود بسیار افتخار می‌کرد که توانسته چنین برنامه هوشمندانه‌ای را تدوین کند.
وقتی شب فرا رسید و تمام مهمان‌ها دور میز سال نو نشستند، تاپ با دقت همه چیز را مشاهده می‌کرد. ابتدا چراغ‌های بنگالی را روشن کردند. تاپ به دوستان آشنایش چشمک زد، می‌دانست که آن‌ها این جشن را به‌اندازه خود منتظر بودند.
زمان اهدای هدایا فرا رسید، مهمان‌ها شروع به جستجو کردند و جعبه‌های زیبا را از زیر درخت نو سال بیرون آوردند. و ناگهان، دختر گفت: «بیایید تفنگ کاغذی را باز کنیم!». همه از این ایده استقبال کردند و پدر این کار مسئولانه را بر عهده گرفت.
تاپ نفس‌اش را حبس کرد.
یک — او را در دست می‌گیرند.
دو — آرزو می‌کنند.
سه — پدر از تفنگ کاغذی شلیک می‌کند،
همه را با برق‌های درخشان پوشش می‌دهد.
تاپ می‌خندد و در سراسر آپارتمان پراکنده می‌شود. او روی تلویزیون می‌نشیند، زیر فرش پرواز می‌کند و روی درخت سال نو فرود می‌آید. این بود جشن!
برای این جشن ارزش داشت که این‌قدر منتظر بماند!
