پیتیا خیلی دوست داشت با بازیهای آنلاین بازی کند.
چرا این تبلت را برایش خریدید! بیشتر بازی خواهد کرد! ― مادربزرگ عصبانی شد.
الان تقریباً هر بچه‌ای تبلت دارد و هیچ اتفاقی هم نمی‌افتد… ― بابا جواب داد.
اما در گوشی همه چیز ریز است، با آن بازی‌ها چشمش را خراب می‌کند! ― مامان اضافه کرد.
مادربزرگ فقط آه کشید و به آشپزخانه رفت. ابتدا پیتیا زیاد بازی نمی‌کرد. درس می‌خواند و خانه را مرتب می‌کرد. اما بعد در بازی موردعلاقه‌اش فصل مسابقات شروع شد. اینجا بود که همه چیز جدی شد!
پتکا، شنیدی که به زودی در بازی ما مسابقه برگزار می‌شود؟ ― واديك با هیجان صدا زد و به سمت دوستش دوید.
نه، مسابقه چیست؟
خیلی بی‌خبری! ― واديك تعجب کرد. ― این یک قهرمانی است! می‌توانی یک جنگجوی حسابی بشوی! وای، احتمالاً من نمی‌توانم شرکت کنم. مامانم اجازه نمی‌دهد این‌قدر بازی کنم!
باید خیلی بازی کرد؟ ― با کنجکاوی پرسید پتکا.
حداقل پنج ساعت! حدود دو روز مسابقه ادامه دارد. باید در همه نبردها پیروز شوی. و این سخت است: می‌دانی جنگجوهایش چقدر قوی‌اند!
پیتیا با فکری فقط درباره یک چیز به خانه برگشت: چه کار کند که اجازه بدهند در این مسابقه شرکت کند. پیتیا حتی قول‌هایی برای مامان و بابا آماده کرد: خوب درس بخواند، اتاقش را مرتب کند، همیشه با رکس بیرون برود، قفس همسترها را تمیز کند و همه این‌ها.
در خانه فقط مادربزرگ بود. خاله‌اش مریض شده بود و والدین برای عیادت رفته بودند. دو روز نمی‌آمدند! پیتیا خوشحال بود: مادربزرگ مثل مامان و بابا سختگیر نیست. حالا مسابقه حتماً مال او می‌شد!
بعد از ناهار خوشمزه، پیتیا ظرف خودش را شست و در حالی که به چشم‌های مادربزرگ نگاه می‌کرد، آرام پرسید:
مادربزرگ، می‌شود؟
چه چیزی می‌شود؟
خب، کمی با تبلت بازی کنم… امروز مسابقه دارم.
خب، اگر مسابقه است، البته! ― مادربزرگ لبخند زد. ― اما فقط کمی.
حتماً، حتماً! ― پیتیا تبلت را برداشت و راحت روی مبل نشست.
بازی پسرک را گرفت، او اطراف خودش را نمی‌دید و صدایی نمی‌شنید. نبردها سخت بودند. او فقط سه جنگجو را شکست داد و بازی را از اول شروع کرد، که در این هنگام مادربزرگ در اتاق بچه‌ها ظاهر شد:
پیتیا، تو که گفته بودی کمی، ببین یک ساعت تمام گذشته! خب، تمامش کن!
مادربزرگ جان، عزیزم، یک دقیقه، آخرین نبرد!
پنج دقیقه، پیتیا، فقط پنج دقیقه!
اما بعد از پنج دقیقه پیتیا حتی به خاموش کردن تبلت فکر هم نکرد. او دوباره باخت و خیلی عصبانی شد: می‌خواست برنده شود، یا حداقل مقام دوم را بگیرد تا ودیک حسودی کند. بگذار بداند او چه جنگجوی حسابی‌ای است!
و وقتی مادربزرگ دوباره به اتاق سر زد، پسرک وانمود کرد که تذکرهایش را نمی‌شنود. بله، می‌دانست مادربزرگ ناراحت می‌شود، اما بعداً عذرخواهی می‌کند، و حالا نبرد مهم‌ترین چیز است! مادربزرگ چند بار سر زد، اما پیتیا یا سکوت می‌کرد یا فقط دستش را تکان می‌داد: الان وقت ندارم. در نهایت مادربزرگ طاقت نیاورد:
پیتیا، خسته شدم که بگویم وقت تمام کردن بازی است! چشم‌هایت دیگر گرد شده‌اند! صدایم را می‌شنوی؟
پسرک ساکت ماند.
پیتیا…
آه، ولم کن! «پیتیا، پیتیا»… پیتیا خرس را خورد!
چطور با من این‌طور حرف می‌زنی… ― مادربزرگ با صدای لرزان گفت.
هر طور بخواهم حرف می‌زنم! این خانه من است و من اینجا ارباب هستم! اگر خوشت نمی‌آید ― برو بیرون! ― آخرین کلمات را پسرک بلند فریاد زد، سپس از مبل بلند شد و در اتاقش را جلوی مادربزرگ بست.
او فکر می‌کرد الان مادربزرگ دوباره برای سرزنش می‌آید، اما فقط صدای آرام قدم‌هایش را پشت در شنید.
حتماً به آشپزخانه رفت ― فکر کرد ― خوب شد. بازی را تمام می‌کنم، و بعد عذرخواهی می‌کنم. الان وقت این کارها نیست: نبرد یعنی نبرد!
پیتیا کاملاً در بازی غرق شد. چقدر زمان گذشته بود نمی‌دانست. مسابقه هنوز تمام نشده بود، که باتری تبلت تمام شد. پسرک یادش آمد شارژرش را در سالن جا گذاشته است.
خب، اشکالی ندارد ― به خودش گفت پیتیا ― می‌روم شارژر را می‌آورم، به آشپزخانه پیش مادربزرگ می‌روم، عذرخواهی می‌کنم و ادامه می‌دهم!
پیتیا کشی به بدنش داد: همه عضلاتش از اینکه مدت زیادی در یک حالت نشسته بود خشک شده بودند. در اتاقش را باز کرد و متعجب شد: در راهرو کاغذ دیواری دیگری بود، و همه چیز فرق داشت.
یعنی مادربزرگ در چند ساعت همه جا را کاغذ دیواری کرده؟ ― گفت.
اما وقتی پسرک وارد آشپزخانه شد، هیچ مادربزرگی نبود. فقط دختربچه‌ای حدوداً هشت ساله بود. پشت میز نشسته بود و با هر دو گونه‌اش شیرینی می‌خورد.
تو کی هستی؟ ― پیتیا پرسید.
فایه، ― دختر گفت ― و شما، آقا، احتمالاً لوله‌کش هستید؟
کدام لوله‌کش؟ اصلاً من چه آقایی برای تو هستم، من فقط چند سال از تو بزرگ‌ترم!
ها ها! ― دختر با خنده گفت. ― شما خیلی شوخ هستید! مگر من شبیه مادربزرگ هستم؟
بس کن که سرم را گرم کنی، ― پیتیا عصبانی شد، ― تو کی هستی و مادربزرگ من کجاست؟
کدام مادربزرگ؟ ― دختر پرسید.
اینا گریگوریونا مادربزرگ من است! توضیح بده، چطور اینجا آمدی، مادربزرگ تو را راه داد؟
من اینجا زندگی می‌کنم! ― دختر با ناراحتی لب‌هایش را جمع کرد. سپس، انگار چیزی یادش آمده باشد، اضافه کرد. ― اینا گریگوریونا… جایی این را شنیده‌ام… آها، یادم آمد! بابا برایم گفته بود. این مادربزرگ من است. او همچنین گفته بود که قبل از به دنیا آمدن او ناپدید شده است. نوه بزرگ‌ترش او را رنجاند. او آن‌قدر در بازی تبلت غرق شد که کسی را نمی‌دید و صدایی نمی‌شنید. پدر و مادرش ― مادربزرگ و پدربزرگ من ― سعی کردند او را به خود بیاورند، دکتر خواستند، اما همه چیز بی‌فایده بود. حتی بیماری جدیدی کشف کردند ― «زامبی‌کامپ» نامیده می‌شود. از آن زمان دیگر کسی به اتاق این پسر، که راستی او دایی من است، نمی‌رود. دکتر گفت که او حتی به غذا هم نیاز ندارد، چون به دنیای مجازی منتقل شده است. روی در اتاقش حتی تابلویی زده‌اند: «ورود ممنوع!».
پیتیا وحشت کرد:
مادربزرگ کجا رفته؟
از آن شب کسی او را ندیده. صبر کن، شما از همان اتاق با تابلو نیستید؟ شما دایی من و دنیای مجازی هستید؟
پیتیا جوابی نداد. از آشپزخانه بیرون دوید و به اتاق خودش رفت. وقتی در آینه نگاه کرد، پسربچه‌ای ندید. از آینه پیرمردی خسته و رنگ‌پریده به او نگاه می‌کرد.
چه کار کردم! ― فریاد زد پیتیا. ― به خاطر یک بازی احمقانه مادربزرگ ناپدید شد! مادربزرگ، مادربزرگ عزیزم…
پیتیا در حالی که گریه می‌کرد روی تخت افتاد و از ناتوانی‌اش به خواب رفت.
پیتیا، پیتیا…
کسی آرام شانه‌اش را لمس می‌کرد. پیتیا چشم باز کرد و مادربزرگش را دید.
مادربزرگ جان، عزیزم، برگشتی!
من که جایی نرفته بودم، در آشپزخانه نشسته بودم تا مزاحمت نشوم…
تو مزاحم نیستی… مادربزرگ، منو ببخش، نمی‌خواستم ناراحتت کنم، واقعاً!
مادربزرگ لبخند زد:
من از تو ناراحت نیستم، پیتیا.
و پسرک فکر کرد: «چه خوب که این فقط خواب بود!».
پیتیا گاهی هم الان ممکن است با یک بازی سرگرم شود. اما حالا او می‌داند که این فقط یک بازی است و دنیای واقعی خیلی جالب‌تر است!
