من صبح به خودم می‌گویم:
«بیدار شدم! هورا، هورا!
امروز واقعاً عالیه،
شاد هستم که همه‌تان را می‌بینم!».
خواب از سرم می‌پرانم،
به ورزش صبحگاهی می‌شتابم،
بعدش دست و رو می‌شویم،
چای شیرین به پاداش تلاشم.
اما اول یک قاشق فرنی.
همه‌اش را خوردم، حتی ریزه‌ها
روی بشقاب چیزی نگذاشتم،
حتی خامه‌ها هم مانعم نشدند!
خودم کیفم را جمع می‌کنم
و در را هم چک می‌کنم:
همه‌چیز را بستم؟
چیزی را فراموش نکردم؟
پس چرا مادر کنارم است؟
با نگاهی شاد به من،
لبخند می‌زند و نگاه می‌کند؟
حتی پیشو، گربه‌ی شیطان،
عجیب به من نگاه می‌کند.
اینجا چه شده، خانواده؟
«امروز روز تعطیل است!
دخترم عزیزم، با تو،
صبح، شوخی را اینگونه انجام داد.
تو خیلی زود بیدار شدی
و در همه‌چیز عالی بودی!
پدر هم تأیید می‌کند.
فقط مدرسه تعطیل است!» —
این را مادرم به من گفت.
من لبخند زدم،
با خیال راحت کش و قوس آمدم.
روی تخت دراز کشیدم،
تا کمی بیشتر بخوابم.
چون امروز تعطیل است —
روز محبوب من!
