اژدهای کوچولوی «ای»، سیر و خوشحال، به خانه برگشت. آرام وارد اتاقش شد و دید مادر اژدها آنجا منتظرش است.
کجا بودی این‌همه، شیطون؟ همه جا دنبالت گشتیم!
اژدهای کوچولو ساکت روی تختش نشست. نمی‌دانست به مادرش چه بگوید. دروغ نمی‌خواست بگوید، اما از گفتن حقیقت هم می‌ترسید. آن‌قدر هیجان‌زده شد که رنگ پوستش از بنفش به صورتی تند تغییر کرد.
خب، خب. اگر جواب ندهی، تنبیه می‌شوی. هفته‌ی آینده دیگر کامپیوتر نداری! با جدیت گفت مادر.
م... من، من، من، ـ با لکنت شروع کرد ای ـ من حرف خواهرم را درباره‌ی توت‌ها شنیدم و می‌خواستم مطمئن شوم که ما را گول نمی‌زند. رفتم به دیدن آدم‌ها، پیش مادربزرگ مهربانی و پسربچه‌ی کوچکی.
این دیگر چه کاری بود! ـ مادر عصبانی شد. ـ از سرزمین جادویی نباید به دیدن آدم‌ها رفت. اگر به تو آسیب می‌زدند چه؟ اگر تو را در قفس می‌انداختند یا به زنجیر می‌بستند؟ اگر مثل حیوان خانگی نگهت می‌داشتند؟ آن‌وقت دیگر هرگز به ما برنمی‌گشتی!
دیگر این کار را نمی‌کنم، ـ ای با اشک‌های درشت گریه کرد و رنگ پوستش از صورتی به سبز روشن تغییر کرد.
در این وقت دی از پنجره وارد شد.
پیدایش شد! حالا حسابت را می‌رسم! ـ فریاد زد.
صبر کن! ـ مادر اژدها جلویش را گرفت. ـ او فهمیده کار اشتباهی کرده و دیگر نباید این‌طور با خانواده رفتار کند. درست است، ای؟
آره، آره، آره، ـ ای هق‌هق کنان گفت.
پس کجا بودی؟ ـ خواهرش پرسید.
کجا که کجا؟ ـ ای با بی‌حوصلگی جواب داد. ـ رفته بودم پیش آدم‌ها، پیش دوست تو، مادربزرگ مهربان، و پسربچه‌ای. مادربزرگ به من توت داد. فقط پسربچه‌ی پیش او یک نفر دیگر بود.
یک نفر دیگر؟ ـ دی تعجب کرد. ـ آن‌ها هم رنگ پوستشان عوض می‌شود؟
نه، مادربزرگ اسمش را علی گذاشته بود. پسربچه‌ی دیگر، رضا، سه روز دیگر می‌آید، این را خودش گفت.
آها... ـ دی آرام گفت.
خب! من به شما اجازه نمی‌دهم که دیگر به دیدن آدم‌ها بروید! یادتان هست که سال‌ها پیش مادربزرگم تعریف می‌کرد که آدم‌ها به اژدهاهای کوچک حمله کردند و بعضی از خویشاوندان ما کشته شدند؟
آن دو قرن پیش بود. اژدهاها آن موقع خیلی خیلی بزرگ بودند و بعضی‌شان هم بدجنس. چرا عموی اژدهای ما زنی از قوم آدم‌ها را دزدید؟ می‌خواست او را بخورد؟ ـ دی فکر کنان پرسید.
بعد از آن ماجرا، ـ مادر ادامه داد، ـ یک جادوگر اژدهاهای بزرگ را کوچک کرد. حالا می‌توانیم در سرزمین جادویی زندگی کنیم و به دیدن آدم‌های بد نرویم.
اما چرا ما را کوچک کرد؟ ـ ای ساده‌لوحانه پرسید.
خب معلوم است! سرزمین جادویی کوچک است. اگر ما هنوز مثل هزار سال پیش آن‌قدر بزرگ بودیم، اصلاً جا نمی‌شدیم.
خانواده سر ناهار جمع شد. مادر اژدها ماجراهای ای کوچولو را تعریف کرد. پدرها و مادربزرگ‌ها و بابابزرگ‌ها بعد از فکر کردن تصمیم گرفتند که با چشم خودشان ببینند آنچه بچه‌ها تعریف کرده‌اند، پس به دیدن آدم‌ها بروند.
صبح زود یکشنبه، مادربزرگ و بابابزرگ به باغچه رفتند. ماه مرداد بود و قره‌قاط روی بوته‌ها رسیده بود و باید برای فروش چیده می‌شد.
تو قره‌قاط‌های صورتی را بچین، من قره‌قاط‌های سفید را شروع می‌کنم، آن‌ها خیلی بیشترند، ـ بابابزرگ گفت.
باید عجله کنیم، مشتری‌ها ساعت ده صبح می‌آیند، و امروز هم گرمای زیادی پیش‌بینی شده، ـ مادربزرگ موافقت کرد.
روی صندلی‌های کوچک کنار بوته‌ها نشستند و کارشان را شروع کردند. ناگهان صدای عجیبی شنیده شد.
صدای وزوز می‌آید! یا توی سرم صدا می‌کند؟ ـ بابابزرگ پرسید.
نه، ـ مادربزرگ گفت، ـ من که چیزی نمی‌شنوم.
حتماً فشار خونم است، ـ بابابزرگ کمی خجالت کشید.
امروز فشارسنج هوا عادی است. چرا فشار تو یک‌دفعه بالا رفته؟ ـ مادربزرگ تعجب کرد. ـ برو داخل خانه، فشارت را اندازه بگیر و قرصت را بخور.
بابابزرگ با زحمت بلند شد و به طرف خانه راه افتاد. مادربزرگ به چیدن ادامه داد. ناگهان از هیچ‌جا، جلوی چشمش، اژدهاهای کوچولو ظاهر شدند. یک دسته‌ی کامل!
زن مات و مبهوت ماند. اگر از اژدهاهای کوچک خبر نداشت، از شدت تعجب ممکن بود غش کند.
خدای من! ـ گفت.
ما آمدیم به دیدنتان! ـ ای و دی با هم فریاد زدند. ـ پسرهای شما کجا هستند؟
امروز یکشنبه است، آن‌ها خانه‌ی خودشان هستند، ـ مادربزرگ آرام جواب داد. نمی‌دانست با این مهمانان ناخوانده چطور رفتار کند.
آمده‌ایم ببینیم شما چطور زندگی می‌کنید، ـ اژدهاهای بزرگ‌تر گفتند.
خب، زندگی‌مان خوب است. داریم توت می‌چینیم، ـ مادربزرگ گیج شده بود.
خیلی دلمان می‌خواست با پسرها حرف بزنیم، ـ بچه‌ها ناراحت شدند.
نیستند، ـ مادربزرگ آهی کشید. ـ حالا به شما چه بدهم؟ به من کمک کنید میوه‌ها را بچینم. خودتان هم بخورید. بوته را با آب شستم. چقدر شما زیادید...
خانواده‌ی اژدهاها دور بوته‌ی قره‌قاط صورتی جمع شدند و شروع کردند به خوردن میوه‌ها.
بچه‌ها می‌گویند آدم‌ها مهربان و مهمان‌نواز هستند. این راست است؟ ـ مادر اژدها پرسید.
بعضی‌هایشان هستند. شما هم که اژدهاهای کوچولوی متفاوتی دارید، نه؟...
ما دیگر سیر شدیم، ـ یکی از خانواده فریاد زد.
سیر شدید؟ پس کمک کنید همه‌ی میوه‌ها را بچینید و در سبد بگذارید، ـ پدر اژدها دستور داد.
جلوی چشم مادربزرگ، پروانه‌ها و سنجاقک‌هایی کنار هم پرواز می‌کردند.
پیشنهاد می‌کنم سبد توت را با خودتان به خانه ببرید. این هدیه‌ی من است، ـ مادربزرگ لبخند زد.
ممنون، ولی ما توت‌ها را برنمی‌داریم. همه‌مان اینجا آمدیم و سیر شدیم، ـ مادر اژدها جواب داد. ـ ما به شما کمک می‌کنیم و بعد برمی‌گردیم.
صدای قدم‌هایی شنیده شد.
شوهرم دارد برمی‌گردد!
اژدهاهای کوچولو لای بوته‌ی قره‌قاط قایم شدند.
فشارم را اندازه گرفتم. نرمال است. نمی‌فهمم، توی گوشم صدا می‌آمد؟
برگرد، برو آب برای من بیاور، ـ مادربزرگ با زیرکی گفت.
بابابزرگ برگشت و با غرغر زیر لب به خانه رفت.
بابابزرگ دارد برمی‌گردد. نمی‌خواهم او شما را ببیند، ـ زن با نگرانی گفت.
مگر بدجنس است؟ ممکن است به ما آسیب بزند؟ ـ اژدهاهای کوچک یکی‌یکی پرسیدند.
نه، نه، چه حرفی! فقط می‌ترسم اگر شما را ببیند، از حال برود. او خیلی جدی است و فانتزی سرش نمی‌شود. قصه نمی‌خواند و به معجزه باور ندارد.
باشد. ما همه‌ی میوه‌ها را از بوته چیدیم و به شما کمک کردیم. ممنون از مهمان‌نوازی و پذیرایی‌تان! ـ اژدهاها فریاد زدند و یک‌دفعه به آسمان پرواز کردند.
مادربزرگ سرش را بالا آورد، به آسمان نگاه کرد و برایشان دست تکان داد!
آن بالا چه می‌بینی؟ ـ بابابزرگ که نزدیک می‌شد پرسید. ـ این‌قدر دست تکان می‌دهی؟
یک مشت پشه است، ـ مادربزرگ لبخند زد.
وای! چقدر زود با بوته تمام کردی! سبد پر از توت کردی.
تو خودت رفت و آمد کردی، ماشاءالله دیر کردی.
خودت که فرستادی: یک بار برو فشارم را اندازه بگیر، یک بار برو آب بیاور...
بس کن غرغر را. سبد پر را تا دَر حیاط ببر و سبد خالی را برگردان.
اژدهاهای کوچک به سرزمین جادویی خود برگشتند و مثل قبل به زندگی‌شان ادامه دادند. آن‌ها اغلب به یاد سفرشان به دیدن آدم‌ها می‌افتند، طعم توت قره‌قاط را به یاد می‌آورند و با زبان کوچکشان لذت می‌برند.
زمان می‌گذرد و آن‌ها دوباره دلشان می‌خواهد آدم‌ها را ببینند و به دیدنشان می‌روند.
