یکی بود، یکی نبود، در سرزمینی دور و دورتر از میوه‌ها به نام میوه‌لand، آوokadیکِ مهربانی زندگی می‌کرد. همه او را ساده «آرو» صدا می‌زدند.
مامان آوokadیخ و بابا آوokadو او را آنقدر دوست داشتند و لوسش کردند که شاید در تمام میوه‌لand میوه‌ای لوس‌تر از آرو پیدا نمی‌شد.
والدین همیشه سعی می‌کردند در همه چیز خواسته‌هایش را برآورده کنند، تا پسرکشان خوشحال باشد و هرگز ناراحت نشود.
در خانواده آوokadیک‌ها سنت قشنگی وجود داشت. آن‌ها هر روز با هم به باغ میوه جادویی می‌رفتند، چون در آنجا در هر فصلی از سال هوا گرم بود.
جادوی این باغ در این بود که وقتی میوه‌ها خوشحال بودند، خورشید می‌درخشید، چمن سبز می‌شد و پرنده‌ها آوازهای شگفت‌انگیزی می‌خواندند.
اما وقتی میوه‌ها ناراحت، لوس، بداخلاق یا غمگین بودند، خورشید ناپدید می‌شد، ابرها جمع می‌شدند، باد شدیدی می‌وزید و باران همراه با رعد و برق شروع می‌شد.
یک روز که آرو در باغ قدم می‌زد، نزدیک آنجا بستنی توت‌فرنگی بزرگی با خرده‌های شکلات دید. دلش خواست آن را بخورد. از والدینش خواست آن را برایش بخرند.
در ابتدا مامان و بابا به او نه گفتند، چون ممکن بود بعد از خوردن این همه چیز سرد، گلوی آرو درد بگیرد. آوokadیک شروع به بهانه‌گیری کرد و والدین تسلیم شدند و بستنی بزرگی برایش خریدند.
آرو بعد از خوردن بستنی تقریباً فوراً مریض شد. خانواده مجبور شدند فوراً به خانه برگردند.
در این مدت، در باغ خورشید ناپدید شد و پرنده‌ها از خواندن آوازهای زیبایشان دست کشیدند، چون نگران پسرکشان بودند.
والدین آرو مدت‌ها او را با انواع شربت‌ها، دمنوش‌های تلخ و کمپرس‌ها درمان کردند. سرانجام او بهبود یافت و خانواده توانست دوباره به باغ محبوبشان برود.
آرو با دوستان بازی می‌کرد، قایم‌موشک بازی می‌کرد و شکلک درمی‌آورد. بابا از او عکس گرفت. بعد از آن مامان یک ساندویچ خوشمزه به پسرکش داد. همه خوشحال بودند.
اما در این لحظه آرو دوستش بانانچیک را دید. در دستان بانانچیک یک بادکنک بزرگ به شکل موز بود. آرو خیلی ناراحت شد که دوستش بادکنک دارد و او ندارد.
او نزد والدینش رفت و خواست که برایش بادکنکی به شکل آووکادو بخرند. و این بادکنک باید حتی از بادکنک موز بزرگ‌تر باشد.
در ابتدا والدین از خریدن بادکنک بزرگ به او نه گفتند. آرو نه تنها ناله می‌کرد، بلکه با صدای بلند گریه سر داد. مامان و بابا چاره‌ای نداشتند جز اینکه باز هم تسلیم پسر لوسشان شوند و بادکنک را بخرند.
دوباره در باغ همه چیز تاریک شد، برگ‌ها پژمرده شدند و بادی آنقدر شدید وزید که آرو همراه با بادکنک نزدیک بود پرواز کند. خوشبختانه والدین به موقع او را گرفتند.
آرو خیلی ترسید و ناراحت شد، اما وقتی به خانه برگشت، به سرعت ماجرا را فراموش کرد و دوباره مثل قبل رفتار کرد.
روزها گذشت. آرو هر روز بیشتر هدیه و سرگرمی‌های گران‌تر می‌خواست. والدین باید خیلی کار می‌کردند تا خواسته‌های پسرشان را برآورده کنند. آن‌ها خیلی خسته می‌شدند و دیر از سر کار برمی‌گشتند. گاهی حتی حوصله نداشتند برای آرو قبل از خواب قصه بخوانند. و گردش و بازی کردن با هم در باغ محبوبشان دیگر به فکرشان هم نمی‌رسید.
یک صبح یکشنبه خانواده آوokadیک‌ها با این حال به باغ میوه جادویی رفتند. اما آنجا غم‌انگیز بود.
والدین متفکر و ساکت بودند. فقط آرو شاد بود. در ذهنش این فکر آمد که در باغ از همیشه خنک‌تر است و خورشید به سختی از پشت ابرها بیرون می‌آمد. اما زود آن را فراموش کرد.
باغ همه چیز را می‌دانست و احساس می‌کرد. باغ اینگونه شده بود چون والدین آرو متوجه شده بودند که چقدر اشتباه تربیت می‌کنند و پسرشان را بیش از حد لوس کرده‌اند، اما نمی‌دانستند حالا چه باید بکنند.
در حین قدم زدن و فکر کردن، آگهی‌ای دیدند: «آخرین مدل هواپیما به فروشگاه اسباب‌بازی رسیده است! زودتر بخرید! تعداد محدود است!!! »
چشمان آرو برق زد و آنقدر دلش آن هواپیما را خواست که نتوانست تحمل کند. از والدینش خواست آن را برایش بخرند. مامان و بابا سعی کردند به آوokadیک توضیح دهند که هواپیما خیلی گران است و خرید آن تمام حقوقشان را می‌بلعد. اما آرو به هیچ چیز گوش نمی‌داد.
او روی زمین افتاد و شروع کرد به جیغ زدن و پا به زمین کوبیدن. رهگذران با تعجب به او نگاه می‌کردند. والدین بسیار از پسرشان خجالت کشیدند.
و باغ میوه چه؟ آنجا کاملاً غم‌انگیز شد. ابرها جمع شدند، باد شروع به کندن برگ‌ها از درختان کرد، رعد غرید و بارانی آنقدر شدید بارید که خانواده آوokadیک‌ها کاملاً خیس شدند.
آرو تمام هفته گریه کرد و آن هواپیما را خواست و حتی از خوردن غذا امتناع کرد.
پسرم، اگر هواپیما را بخریم، باید بیشتر کار کنیم و دیگر وقتی برای بازی کردن با هم نخواهیم داشت، ـ می‌گفتند والدین.
اما برای آرو مهم نبود.
شما چه جور پدر و مادری هستید که نمی‌توانید برای تنها پسرتان یک هواپیما بخرید! من خودم هم نمی‌خواهم با شما بیرون بروم، من هواپیما می‌خواهم! ـ او در جواب فریاد زد.
والدین طاقت نیاوردند و باز هم تسلیم پسرشان شدند و تمام پول‌های باقی‌مانده‌شان را برای آن اسباب‌بازی دادند. حالا باید بیشتر کار می‌کردند.
آرو اسباب‌بازی‌های جدیدی داشت، اما دیگر تقریباً والدینش را نمی‌دید. خانواده دیگر با هم وقت نمی‌گذراندند، بازی نمی‌کردند، گردش نمی‌رفتند و حتی شاد نبودند.
به نظر می‌رسید که آرو هرچه بخواهد دارد. اما دیگر خبری از مهم‌ترین چیز نبود ـ توجه والدین. دیگر کسی نبود که با او هواپیما به پرواز درآورد و در جنگل جادویی قدم بزند، کسی نبود که ماجرای خنده‌داری که آن روز برایش اتفاق افتاده بود را برایش تعریف کند، کسی او را نمی‌بوسید و در آغوش نمی‌گرفت.
یک روز آرو تنها به باغ جادویی رفت، اما آنجا خیلی غمگین بود.
باغ انگار منتظر چیزی بسیار غیرعادی بود که به زودی اتفاق می‌افتاد.
آرو در جاهایی که روزگاری خوشبخت بود قدم زد و به یاد آورد. اینجا با والدینش به پیک نیک آمده بود، اینجا با بابا بادبادک هوا کرده بود، اینجا مامان روی نیمکت نشسته بود و برایش آهنگی می‌خواند و او را محکم در آغوش گرفته بود، و پشت این درخت قایم می‌شد و آن‌ها مدت‌ها پیدایش نمی‌کردند.
وقتی آرو به این فکر می‌کرد، لبخند روی لبش نشست، و بعد تلخ گریست. آنقدر گریه کرد تا اشکش تمام شد و چشمانش درد گرفت. انگار همراه با اشک‌ها، همه بدی‌ها از آرو بیرون می‌رفت و چیزی زیبا در او متولد می‌شد.
وقتی آرو خوب گریست، سرانجام فهمید چه کرده است. او با دستان خودش همه آن لحظات زیبا را نابود کرده بود و عزیزترین چیزش، یعنی والدینش، را با اسباب‌بازی‌ها و سرگرمی‌های بی‌ارزش عوض کرده بود.
چقدر والدینش را رنجانده بود، چقدر ناسپاس و بچه لوسی بود که فقط می‌خواست و هیچ چیزی در عوض نمی‌داد.
آرو محکم تصمیم گرفت که از آن‌ها عذرخواهی کند و به سرعت به خانه دوید. آنقدر هیجان‌زده بود که به باغ توجهی نکرد.
اما باغ شروع به زنده شدن کرد؛ لکه‌های نور خورشید همه جا رقصیدند، گل‌هایی که قبلاً هرگز اینجا نروییده بودند، شکوفه دادند و پرنده‌ها با آوازی دیگر شروع به چهچه زدن کردند.
آوokadیک آرام نداشت، در خانه بین اتاق‌ها قدم می‌زد و از پنجره بیرون را نگاه می‌کرد و منتظر والدینش بود. وقتی مامان و بابا برگشتند، به استقبالشان دوید و محکم و با تمام وجود آن‌ها را در آغوش گرفت. بابا آووکادو و مامان آوokadیخ از این رفتار پسرشان بسیار متعجب شدند.
پسرم، چه شده؟ اتفاقی افتاده؟ جایی درد نمی‌کند؟ ـ مامان پرسید.
مامان، بابا، من خیلی در حق شما بد کردم! ـ آرو با گریه گفت. ـ به خاطر من شما شبانه‌روز کار می‌کنید. امروز فهمیدم که اسباب‌بازی نمی‌خواهم. من شما را می‌خواهم، محبت و توجه شما را. لطفاً مرا ببخشید، دیگر این‌قدر کار نکنید.
پسرم، ما تو را خیلی دوست داریم، همیشه فقط خوبی‌ات را می‌خواهیم و البته از دستت دلخور نیستیم. خیلی خوب است که خودت فهمیدی خانواده چقدر مهم است، نه وسایل، ـ والدین جواب دادند.
همه در آغوش هم گرفتند و گریه کردند.
از امروز همه چیز مثل قبل خواهد بود! نه، حتی بهتر خواهد شد! ـ بابا آووکادو فریاد زد.
حاضر شویم و به باغ محبوب جادویی‌مان برویم؟ ـ مامان پیشنهاد داد.
وقتی آوokadیک‌ها به باغ رسیدند، همه چیز از قبل بهتر بود. با اینکه در دنیا زمستان بود، در باغ جادویی تابستان حاکم بود. اینجا خورشید به زیبایی می‌درخشید، در آسمان رنگین‌کمانی بود، باغ پر از گل‌های بی‌نظیری بود که قبلاً ندیده بودند، پرنده‌ها بهترین آوازهایشان را می‌خواندند. همه لبخند می‌زدند و وقتی خانواده آوokadیک‌ها را می‌دیدند، با مهربانی استقبال می‌کردند.
آرو و والدینش فقط به خاطر اینکه یکدیگر را دارند، واقعاً خوشحال بودند. آرو به خودش قول داد که دیگر هرگز والدینش را نرنجاند.
