اژدهای کوچک «ای»، برادر «دی»، با دقت به تعریف خواهرش گوش می‌داد؛ درباره دوست تازه‌اش، آرشک موبور، درباره مادربزرگ مهمان‌نوازش و درباره توت خوشمزه‌ای که در باغچه‌شان می‌روید.
یک صبح زود از خانه‌کاخ اژدهاها که در سرزمین افسانه‌ای بود بیرون زد و به جایی پرواز کرد که «دی» با دوستان تازه‌اش آشنا شده بود.
پرواز کرد و پرواز کرد و دید: باغ، مادربزرگ و یک پسربچه. اما پسربچه موبور نبود، بلکه سیه‌چرده و کوچولو بود.
اژدهای «ای» فرود آمد، آرام نشست، خود را میان بوته‌های توت‌فرنگی پنهان کرد و بی‌صدا گوش داد.
امیر، امیرجان، کجا قایم شدی؟ ـ مادربزرگ صدا زد. ـ گم شدی! این موش‌کوچولوی شیطان! یک لحظه پیش کنار من بود و حالا نیست…
«من خوب یادم است که اسم پسر آرشک است، پس این پسر دیگری است»، با خود فکر کرد اژدهای «ای».
امیر، کجایی؟ داری خرگوش‌ها را از قفس بیرون می‌آوری؟
مادربزرگ به سمت قفس خرگوش‌ها رفت و با صدای بلند شروع به خواندن کرد:
پسر شجاع ما امیر،
دم سفید خرگوش را گرفت،
از قفس خرگوش پیری…
هی خرگوش، بیا اینجا!
از من نترس، جانم!
می‌خواهم با تو بازی کنم،
در باغچه آزادت می‌کنم.
بدو، بدون اینکه پشت سرت را نگاه کنی،
قایم‌باشک بازی می‌کنیم!
اژدهای «ای» آرام پشت مادربزرگ پرواز کرد.
آها، اینجا قایم شدی، موش‌کوچولو! قایم شدی؟ از مادربزرگ فرار کردی؟ ـ زن نوه‌اش را پیدا کرد و شعرش را ادامه داد:
امیر ما همستر است،
دهانش هیچ‌وقت بسته نمی‌شود.
وقتی از مهدکودک می‌آید ـ
آن‌قدر می‌جود، می‌جود، می‌جود.
عاشق گوشت و چربی است،
از آناناس هم نمی‌گذرد،
کمپوت را توی دهانش می‌ریزد،
مثل اسب آبی می‌بلعد.
بزرگ که شد، خودش می‌فهمد،
که برای غذا باید حساب داشت.
کمی که خوردی ـ
و زود به باشگاه بدو،
آنجا کالری‌ها را بسوزان.
هویج را حداقل شسته‌ای؟ کندی و همان‌جا خوردی؟ فکر کردم دوباره خرگوش‌ها را آزاد کرده‌ای.
نه، ـ پسر جواب داد و هویج می‌جوید.
«حالا با کی باید آشنا شوم؟» ـ اژدهای «ای» فکر کرد.
بیا برویم توت‌فرنگی جمع کنیم. مامان زود می‌آید و ما هنوز سطل‌ها را پر نکرده‌ایم. او پاستیل را از چه چیزی درست کند؟
پسر، در حالی که هویج می‌جوید، بی‌سروصدا دنبال مادربزرگ رفت.
اژدهای کوچک طاقت نیاورد. آن‌قدر میل به توت داشت که به سمت امیر پرواز کرد.
سنجاقک! سنجاقک! ـ امیر فریاد زد.
مادربزرگ نگاه کرد، لبخند زد و جواب داد:
این که دوست خودمان است، اژدهای کوچک، دوست تازه آرشک. برای مهمانی آمدی، «ای»؟
من برادر «دی» هستم. اسمم اژدهای «ای» است.
پسر کوچولو ایستاده بود، هویج می‌جوید و پلک می‌زد. حتماً خیلی تعجب کرده بود.
تو هم گم شده‌ای؟ از خانواده‌ات جدا شده‌ای؟ ـ مادربزرگ پرسید.
نه، ـ اژدها خجالت‌زده گفت، ـ آمدم چون می‌خواهم یک دوست پیدا کنم و توت‌ها را امتحان کنم.
از خجالت، پوست بنفش روشن اژدهای کوچک صورتی شد.
خجالت نکش، بخور توت‌ها را. ما دریغ نداریم. امسال محصول توت‌فرنگی زیاد است. چقدر قشنگی، اژدهای «ای»!
وقتی ما نگران می‌شویم، یا می‌ترسیم، یا ناراحت می‌شویم، رنگ پوستمان عوض می‌شود، ـ «ای» شروع به توضیح داد، در حالی که یک خوشه توت‌فرنگی قرمز را یکجا به دهانش می‌ریخت.
نگران نباش و توت‌ها را یکی‌یکی بخور. ساقه‌ها را هم نخور، مزه‌ای ندارند. فقط حالا که می‌خواستی با آرشک دوست شوی، امروز او اینجا نیست. و این امیر است، هنوز کوچک است. دو روز دیگر بیا، آرش اینجا مهمان است، ـ مادربزرگ مهربان گفت.
اژدهای «ای» از توت‌ها لذت برد، از دوستان تازه‌اش خداحافظی کرد و رفت.
«کاش به پدربزرگ چیزی نگویم، وگرنه فکر می‌کند پیرزن عقلش را از دست داده: با اژدهاها آشنا می‌شود و به آن‌ها توت می‌دهد» ـ مادربزرگ فکر کرد.
سنجاقک کجا رفت؟ ـ امیر که هویجش تمام شده بود پرسید.
سنجاقک نبود، اژدهای کوچک «ای» بود، ـ مادربزرگ آرام جواب داد و شروع به جمع کردن توت‌فرنگی قرمز کرد.
