جوجه به نام جوجه، یک توپ کوچک و پرمو زرد رنگ است. او با مادرش مرغ مرغ‌داری و پدرش خروس در یک مزرعه زندگی می‌کند. جوجه برادران و خواهران کوچک زیادی دارد. زندگی در مزرعه بسیار شاد و سرگرم‌کننده است! هر جا که برویی، چیز جالبی منتظرت است. در انبار کنار مزرعه، گوسفندهای فرفری زندگی می‌کنند، جوجه خیلی دوست دارد که مخفیانه به آنجا برود و موهای فرفری آنها را بکشد. گوسفندها غرغر می‌کنند و بلبل می‌دهند:
بیییی-بی، این کی موهای من را می‌کشد؟
بیییی-بی، و من را هم!
کسی را نمی‌بینم، بیییی-بی.
یک روز، جوجه سرانجام گرفتار شد، چون خیلی بلند می‌خندید و نتوانست مخفی شود. گوسفندها او را بیرون کردند و به مادرش شکایت کردند. مرغ مادر گفت:
قاق-قاق، خیلی ناراحت شدم جوجه، چون تو گوسفندها را آزار می‌دهی، قاق-قاق، چرا تو اینقدر نافرمان هستی!
فقط برای من خنده‌دار بود، پی-پی-پی. اما دیگر به آنجا نخواهم رفت، راستی راستی! — جوجه به مادرش پاسخ داد.
در اسطبل مزرعه، اسب‌های بزرگ و زیبایی زندگی می‌کنند. جوجه همیشه رویا می‌دید که حداقل یک بار بر روی یکی از آنها سوار شود، اما مادرش، مثل همیشه، اجازه نمی‌داد. جوجه فکر می‌کرد که مادرش عمداً همه چیزهای جالب را از او ممنوع می‌کند، بنابراین اغلب از نصیحت‌های مادر گوش نمی‌داد و برخلاف حرف‌های او عمل می‌کرد.
یک روز، جوجه مخفیانه وارد اسطبل شد و با شادی تماشا می‌کرد که اسب‌های قوی و شاهانه با دویدن زیبا در دایره‌ای می‌دویدند. جوجه بیشتر از همه از اسب سفید با پاهای بزرگ و توپخال خوشش آمد. جوجه کوچک ترسید، چون در مقابل اسب‌های بزرگ و سریع، خود را بسیار کوچک احساس می‌کرد. اگر به میدان می‌رفت، مصیبتی اجتناب‌ناپذیر بود.
او از ترس می‌لرزید. اما در همان حال، خود را بر روی اسب سفید تصور می‌کرد و آرزو می‌کرد که احساس کند چطور است. و آنقدر می‌خواست سوار شود که ترس را غلبه داد، و در لحظه‌ای که اسب سفید از کنار او می‌گذشت، جوجه بلند پرید و بالهایش را به دم اسب آویخت.
و چه اتفاقی افتاد! اسب از تعجب به دویدن تند رفت، جوجه تمام تلاش خود را می‌کرد تا نیفتد، وقتی دم اسب بالا و پایین می‌رفت. او سعی می‌کرد بر روی دم بالا برود تا بر اسب سوار شود، اما اسب فقط سرعت را بیشتر می‌کرد و جوجه کوچک بدبخت پایین‌تر و پایین‌تر می‌لغزید.
به زودی اسب‌های دیگر هم هیجان‌زده شدند، تعجب‌زده از اینکه ناگهان دویدن شروع شده بود. اسب سفید می‌پرید و سعی می‌کرد مسافر ناخواسته را پرت کند. و جوجه فریاد می‌زد، امیدوار بود که اسب صدای نازک او را بشنود:
بایستید، کمی آهسته‌تر، پی-پی-پی! من الان می‌افتم، پی-پی-پی!
اما اسب متوقف نشد، و بعد همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد که جوجه حتی نفهمید چه شد. اسب بر روی پاهای عقب ایستاد و با نیروی فوق‌العاده پرید. جوجه کوچک مستقیم به جایی پرید که اسب‌ها با سرعت زیاد می‌دویدند. جلوی چشمان او، سم‌های سنگین اسب‌ها می‌گذشتند، و او سعی می‌کرد از آنها فاصله بگیرد.
همه چیز به هم ریخت، جوجه بسیار ترسید و غمگین شد، چون از مادر گوش نشنید و در چنین وضعیتی قرار گرفت، و اشک‌های او جاری شد. و ناگهان، از بالا شنید:
اینجاست! هی‌هو! این اوست که به من آویخت! — این اسب سفید قوی بود که با اسب شکلاتی رنگ صحبت می‌کرد.
آه، این یک جوجه است! هی‌هو! جالب است که چطور اینجا آمده! — اسب شکلاتی رنگ جواب داد، وقتی دوباره یک دور کامل دوید.
من جوجه‌ام! — صدای نازک شنیده شد، کلمات سخت قابل درک بود، چون جوجه همچنان گریه می‌کرد.
همه ایستید! — اسب فرمان داد، و اسب‌ها شروع به کاهش سرعت کردند. آنها به آرامی جوجه را احاطه کردند و با دقت نگاه می‌کردند، — چرا تو مرا ترساندی، جوجه کوچک؟
من فقط می‌خواستم سوار شوم، پی-پی-پی... — جوجه با شرم گفت.
صدای بلند خنده‌ی اسب شنیده شد. همه بر او می‌خندیدند. و جوجه زرد کمی قرمز از شرم شد.
و تو این سواری را چطور دوست داشتی؟ هی‌هو؟ — اسبی با لکه‌های خاکستری بر روی پشت گفت.
دوباره صدای خنده‌ی اسب شنیده شد. جوجه دید که اسب سفید به سمت او نزدیک می‌شود. صورت زیبا و بلند اسب آنقدر پایین آمد که جوجه می‌توانست چشمان بزرگ اسب را ببیند. و بعد صدای آرام را شنید:
به آنها توجه نکن، هی‌هو. آنها همیشه بر همه چیز می‌خندند.
من اینقدر احمق بودم که تصمیم گرفتم از مادر نافرمانی کنم، من می‌توانستم بمیرم! پی-پی-پی! مرا بخشش کن! پی-پی-پی! — اشک‌های جوجه دوباره جاری شد.
هی‌هو... جوجه احمق جوجه. تو می‌توانستی فقط از من بخواهی که تو را سوار کنم، بدون اینکه این هرج و مرج را در میدان ایجاد کنی، — اسب به طور تعلیمی گفت.
من فکر کردم که شما نخواهید، — جوجه با افسوس جواب داد.
بنابراین تصمیم گرفتی بر روی دم من سوار شوی. این یک کار بسیار احمقانه بود. اما تو به هر حال کافی ترسیده‌ای. بر روی من بالا برو، تو را به خانه می‌برم.
لطفاً مرا ببخشید، من دیگر هرگز اینطور نخواهم کرد، — جوجه کوچک صادقانه معذرت خواست.
البته، اسب سفید، که بعداً معلوم شد نام او گئورگی است، جوجه جوان را بخشید. او او را به خانه برد، و به این ترتیب رویای مقدس توپ زرد را برآورده کرد. مادر مرغ برای مدت طولانی گلایه می‌کرد و به پسرش سرزنش می‌کرد، اما گئورگی او را متقاعد کرد که همه چیز خوب پیش رفت و جوجه اشتباه خود را فهمید.
جوجه قول داد که بهتر از مادر اطاعت کند. چون مادر هرگز چیزی را بدون دلیل نمی‌گوید، مادر همیشه برای اینکه بچه‌ها بهتر باشند، مراقبت می‌کند. و اگرچه فوری نبود، اما جوجه این را فهمید.
