در جنگل کهن زمستانی، پر از درختان بلند و قدرتمند، زمستان فرا رسید. برگ‌ها از شاخه‌ها ریختند، علف‌ها خشک شدند و یخ‌بندی تمام اطراف را با پتویی برفانی پوشاند. تنها درختان صنوبر سبز و پرپشت ایستاده‌اند، برفی شده.
در جنگل زمستانی نظم و ترتیب خاص خود وجود دارد. در جنگل خوابندگان زمستانی هستند، مثلاً خرسی به نام میشا از مدت‌ها پیش شیرین‌خواب در لانه‌ای گرم و راحت است، جوجه‌تیغی هم محکم می‌خوابد، خود را در توپی در برفی عمیق پیچیده است. آن‌ها تا اولین آفتاب بهاری خواب خواهند رفت. موجودات زمستانی با سلیقه هم هستند.
به محض اینکه برف بیفتد، سنجاب زیبا کت خاکستری‌ای می‌پوشد که پرپشت‌تر و گرم‌تر از لباس معمول نارنجی‌اش است. خرگوش هم کت خاکستری‌اش را با سفید تبدیل می‌کند، نه تنها برای گرم شدن، بلکه برای اینکه در برف سفید برای شکارچیان جنگل پنهان شود.
شکارچیان زمستانی - روباه‌ها و گرگ‌ها - هم برای فصل سرد آماده می‌شوند. گرگ‌ها در گروه‌های بزرگ جمع می‌شوند و تنهایی نمی‌روند، و موی روباه‌ها بسیار پرپشت می‌شود.
خرگوشی به نام شوستریک بسیار عاشق کت زمستانی‌اش است. او همیشه از آمدن سرما بسیار خوشحال است، و به محض اینکه برف بیفتد، اول می‌دود تا با برف بازی کند و آدم برفی بسازد. اما زمستان برای شوستریک تنها شادی برفی‌های عمیق و یخ‌بندی‌های شدید نیست، بلکه خطر بزرگی هم هست.
روباه‌ها عادت دارند خرگوش‌ها را شکار کنند. هر روز تعقیب و گریز است. شوستریک همیشه گوش‌ها را تیز نگاه می‌دارد و به اطراف نگاه می‌کند - شاید روباه زیرک پشت برفی پنهان شده باشد. خرگوش خانه دائمی ندارد، روز را در جنگل می‌جهد، و اگر خسته شود، زیر بوته‌ای برفی می‌خوابد.
روباه‌ی لوسیا زمستان را دوست ندارد. او در لانه‌ای زندگی می‌کند که باید خوب گرم شود. لوسیا تنها زندگی می‌کند و دوستی ندارد. او همیشه از گرگ‌هایی که زمستان را با هم می‌گذرانند بسیار حسود است - برای آن‌ها یافتن غذا آسان‌تر است. اما لوسیا حتی یک خرگوش کوچک را نمی‌تواند بگیرد.
وقتی زمستان سرد و برفانی باشد، برای لوسیا بسیار سخت است که پشت خرگوش‌ها در برف بدود، بارها در برف فرو می‌رود، و انرژی زیادی می‌سپارد، بنابراین اغلب گرسنه می‌ماند. و در جنگل برفی سفید، دیدن خرگوشی کوچک در کت زمستانی‌اش آسان نیست.
برای لوسیا سخت است که زمستان گرم شود، خصوصاً شب‌ها، وقتی یخ‌بندی شدید می‌شود. او به لانه‌اش می‌رود، خود را مثل جوجه‌تیغی در توپی پیچ می‌دهد، و خود را با دم پرپشت بزرگ‌اش می‌پوشاند. و به محض اینکه شب بگذرد - باید دوباره به جنگل برود و غذا بگردد.
یک روز در روزی بسیار سرد زمستانی، شوستریک تصمیم گرفت برای خود جایی برای خواب زیر صنوبری سبز و پهن بسازد. او مدت‌ها در جنگل جهید و درخت مناسب را انتخاب کرد. در کنار برفی‌ها، اینجا و آنجا، رد‌های کوچک خرگوش دیده می‌شد.
خرگوش صنوبری زیبا و بلند را در لبه جنگل یافت، شروع به آماده کردن جای خواب کرد. شاخه‌های صنوبری را طوری چید که مثل سقف واقعی شد، برف بیشتری آورد و روی آن ریخت تا گرما حفظ شود. اما خرگوش بسیار مشغول شد که متوجه نشد لوسیا از پشت درخت همسایه مدت‌ها او را تماشا می‌کند.
لوسیا نمی‌توانست باور کند که توانسته خرگوش را آنقدر آسان دنبال کند. او بدون علاقه از لانه‌اش بیرون آمد تا غذا بگردد، چون یخ‌بندی بیرون می‌خواست بینی‌اش را بگیرد. اما ناگاه، توانست رد خرگوش را پیدا کند.
رد معمول نبود که در برفی‌ها پیچ و خم داشته باشد، او از آن پیروی کرد، با دقت بو می‌کشید، و حس‌اش اشتباه نکرد - رد مستقیم به خرگوشی می‌رسید که به نظر می‌رسید او را اصلاً متوجه نشده است. نه، برای روباه لحظه‌ای بهتر از این نمی‌تواند باشد تا خرگوش را بگیرد و بخورد! اما لوسیا عجله نکرد. با علاقه تماشا می‌کرد که خرگوش چگونه خانه‌اش را آماده می‌کند و آهنگی می‌خواند:
ای یخ‌بندی سردم،
بینی‌ام را نگاه،
گوش‌هایم را نگاه،
خانه‌ای می‌سازم.
و لوسیا تصمیم گرفت با خرگوش بازی کند. او می‌توانست هر وقت او را بخورد، اما صحبت کردن با کسی برایش مدت‌ها ممکن نبود. منتظر ماند تا خرگوش برگردد و آهنگ را تمام کند، پشت درخت پنهان شد و گفت:
من تو را از گوش می‌خورم،
بیهوده به لبه آمدی.
من تو را از بینی می‌خورم،
ای خرگوش، اشک نریز!
شوستریک ترسید، برگشت، اطراف را نگاه کرد، اما کسی را ندید. گوش‌ها را پایین انداخت، نمی‌دانست کجا بهتر بدود تا نگیرندش. شجاعت جمع کرد و تصمیم گرفت بپرسد:
این چه شوخی است در ساعت دیر؟
خود را نشان بده اکنون!
من از کسی نمی‌ترسم،
جز از یک حیوان...
و لوسیا پشت درخت ایستاده بود، بسیار خوشحال از اینکه خرگوش را ترساند، اما عجله نداشت از پنهان‌جایی بیرون بیاید. اگر خرگوش او را ببیند، فوری می‌دود، و بعد باید او را در جنگل تعقیب کند. لوسیا فکر کرد و گفت:
بگو برای من، ای خرگوش،
چرا مثل ترسو می‌لرزی؟
و تا اینجا پنهان هستی،
بگو از کی می‌ترسی؟
خرگوش گیج شد. شوستریک نمی‌توانست بفهمد این صدا از کجا می‌آید، اما چیزی در این صدا برایش آشنا بود، این تن زیرک چیزی را یادآوری می‌کرد. اما او این‌طور فکر کرد: اگر این شکارچی با من صحبت می‌کند، پس چرا فوری حمله نمی‌کند، پس باید او را با حرف‌ها خاموش کنم، و بعد، وقتی معلوم شود کجا پنهان است، با تمام قوا بدود. او بدون شجاعت جواب می‌دهد:
من از روباه نارنجی می‌ترسم،
ماهر، زیرک و بی‌شرم!
خزنده، حمله می‌کند،
دور انگشت می‌پیچد!
لوسیا این را شنید، بیشتر می‌خواست بخندد. خوشش آمد که خرگوش چگونه درباره او صحبت می‌کند، او عاشق تعریف است. لوسیا می‌خواست بیشتر درباره روباه زیرک از خرگوش بشنود. او گفت:
درباره روباه خواهرم،
بیشتر بگو، ای پرنده!
او چطور است؟ باهوش، زیبا؟
شیطان‌صفت و بازیگوش؟
شوستریک صدا را شنید، ناگاه یادآوری شد! این روباه شکارچی است! حالا فهمید کی با او صحبت می‌کند، برایش خنده‌دار شد که روباه خود را تعریف می‌کند. و خرگوش نقشه‌ای برای فرار از روباه ساخت. او گفت:
می‌دانم که روباه دارد،
دم پرپشتی مثل ملکه!
می‌دانم، هیچ‌کس دوست‌داشتنی‌تر نیست،
در میان تمام حیوانات جنگل.
لوسیا از این حرف‌ها خوشحال شد، گونه‌هایش سرخ شد، شروع کرد دم پرپشتش را از یک طرف به طرف دیگر تکان دهد. خرگوش وقت را تلف نکرد، به محض اینکه سر دم نارنجی روباه را پشت درخت دید، به سمت مخالف روباه دوید - و رد او ناپدید شد. و روباه لوسیا بسیار شرمنده شد که تصمیم گرفت صحبت را متوقف کند و خرگوش را زود بخورد. او در آخر گفت:
نمی‌توانم مخالفت کنم!
اما وقت غذا خوردن است.
برای معجزات آماده شو،
روباه با تو صحبت می‌کند!
لوسیا این را گفت و از پنهان‌جایی بیرون پرید، آماده برای گرفتن خرگوش، اما تنها رد‌های دور و دورتری دید. فهمید که خرگوش مدت‌ها پیش فرار کرده، و در برفی‌های زمستانی او را نمی‌تواند بگیرد.
پس معلوم شد که خرگوش از روباه زیرک‌تر بود، او را فریب داد، خوشش کرد، و ناپدید شد. لوسیا ناراحت شد که خرگوش او را فریب داد، اما کاری نمی‌توانست کند، به لانه‌اش برگشت و گرسنه خوابید.
