در جنگل بزرگ و سبز، درختِ کریسمس کوچک و پرمویی متولد شد. او در میان درختان دیگر رشد می‌کرد و هر سال می‌دید که چگونه برگ‌های آن‌ها در پاییز به تمام رنگ‌های رنگین‌کمان رنگ می‌شود، و در زمستان ریزش می‌کند و برف سفید و سبک بر شاخه‌ها می‌نشیند. اما درختِ کریسمس بیشتر از همه دوست داشت که در بهار، درختان دیگر دارای جوانه‌های کوچک و نازک شوند، که از آن‌ها برگ‌های سبز و جوان بیرون می‌آیند.
اما او، درختِ کریسمس، هم در زمستان و هم در تابستان سبز بود. اما درختِ کریسمس به درختان دیگر رشک نمی‌برد، زیرا آن‌ها هرگز در جشن سال نو حضور نداشتند، اما او را، درختِ سبز، پرمویی و آراسته، بابا یلدا همیشه با خود به جشن می‌برد.
یلدا درختِ کریسمس را با برف پوشش می‌دهد و او را به خواب می‌برد. با مهربانی به او می‌گوید:
بخواب، درختِ کریسمس، بخواب.
و طوفان برفی آهنگ‌های لالایی می‌خواند:
بخواب، درختِ کریسمس، عزیزم، مراقب باش که یخ نزنی!
درختِ کریسمس بابا یلدا و طوفان برفی را برای مراقبت و مهربانی‌شان دوست می‌داشت.
یک بار، قبل از سال نو، بابا یلدا به درختِ کریسمس می‌گوید:
درختِ کریسمس، زیبایی، فردا جشن برای بچه‌ها است، تو آراسته و زیبا به آن خواهی رفت. ما تو را با گلوله‌های رنگین و مهره‌های زیبا تزیین خواهیم کرد. فقط باید امروز خوب استراحت کنی و خوب بخوابی.
خوب، بابا یلدا، من زودتر به خواب خواهم رفت، و فردا در جشن بسیار زیبا خواهم بود و بچه‌ها را خوشحال خواهم کرد!
شام فرا رسید. درختِ کریسمس تازه تصمیم گرفت خود را با برف بپوشاند و به خواب برود، که خرگوش خاکستری در کنار او دوید و از او پرسید:
درختِ کریسمس سبز، چرا این‌قدر زود به خواب می‌روی؟ بیا بازی کنیم! من دور تو می‌پرم، و تو با شاخه‌هایت مرا می‌گیری.
آه، خرگوش، من با خوشحالی با تو بازی می‌کردم، اما به بابا یلدا وعده دادم که زودتر استراحت کنم، فردا مراسم در مهد کودک است، باید خوب بخوابم.
مشکلی نیست، بیا من دور تو بدوم و بازی کنم، و تو استراحت کن.
خوب، فقط سر و صدا نکن، خرگوش.
بنابراین تصمیم گرفتند. به محض اینکه درختِ کریسمس چشم‌هایش را بست و خواب آمد، او می‌شنید که خرگوش می‌پرد و آهنگ می‌خواند. تا زمانی که خرگوش خسته نشد و به خانه نرفت، او نتوانست بخوابد.
خرگوش فرار کرد، درختِ کریسمس تازه تصمیم گرفت کمی بخوابد، که گرگ خشمگین را با روباه می‌شنود:
تو هنوز برای من رقصیدن خواهی کرد، روباه حیله‌گر! — گرگ غرش می‌کند.
چه شده، خاکستری، من نمی‌فهمم چرا بر من عصبانی هستی؟ — روباه پاسخ می‌دهد.
نمی‌فهمی؟ پس کی مرا به دنبال خرگوش به راه اشتباه فرستاد؟ — گرگ بلندتر می‌گوید و سعی می‌کند روباه را از دم بگیرد.
ببخش، خاکستری، من هم باید غذا بخورم! آی! — روباه جیغ کشید، وقتی گرگ کمی به او نزدیک‌تر شد.
آیا می‌توانستید کمی ساکت‌تر باشید؟ — درختِ کریسمس وارد بحث شد، — من باید تا فردا خوب بخوابم، و شما مرا مزاحم می‌کنید.
آه، ببخش، درختِ کریسمس، این همه گرگ است! — روباه گفت و از فرصت استفاده کرد و فرار کرد.
من او را می‌گیرم! — گرگ فریاد کشید و دنبالش دوید.
درختِ کریسمس دوباره سعی کرد بخوابد، اما قدم‌های نزدیک را شنید. یک مرد با تبر آمده بود. به نظر می‌رسید می‌خواهد درختِ کریسمس را تا ریشه ببرد. درختِ سبز ترسید و فریاد کشید:
مرد، مرا نبر، بابا یلدا وعده داده بود که فردا مرا به جشن ببرد.
درختِ کریسمس، درختِ کریسمس، تو بسیار زیبایی، می‌خواهم تو را به خانه ببرم!
چگونه می‌تواند باشد، من باید فردا در مراسم ظاهر شوم، وگرنه بچه‌ها ناراحت خواهند شد!
خوب، خواهم رفت، یک درختِ کریسمس مصنوعی خریدم.
و لطفاً اینجا سر و صدا نکنید، من باید بخوابم.
مرد با تبر رفت، اما درختِ کریسمس نتوانست بخوابد. گاهی دارکوب در درخت همسایه می‌خواست سوراخ کند، گاهی باد قوی آهنگ‌های غمگین می‌خواند. فقط تا صبح کمی خوابید، و صادقانه به بابا یلدا گفت:
بابا یلدا، من نیمه شب نخوابیدم، نگران بودم، اما باز هم به جشن خواهم رفت، نمی‌توانم بچه‌ها را مایوس کنم.
متشکرم، عزیزم، امیدوارم سال آینده خوب بخوابی، اما اکنون وقت آرایش است!
و درختِ کریسمس هنوز زیبا‌تر شد. تزیینات زیبا بر تن پوشید و با بابا یلدا به جشن رفت. و بسیار خوشحالی به بچه‌ها آورد!
