در یک کلبه کوچک و گرم در لبه جنگل صنوبری متراکم، بابابزرگ مروز با دختر برفی دوست‌داشتنی‌اش زندگی می‌کند. آنها به‌طور آرام زندگی می‌کنند و دعوا نمی‌کنند، و اگر گاهی اختلافی پیش آید، همه چیز به‌خوبی حل می‌شود. تمام سال، بابابزرگ و دختر برفی با کارهای روزمره سر و کار دارند. چوب برای آتش جمع‌آوری کنند، شومینه را روشن کنند، نان بپزند و سوپ خوشمزه درست کنند. و با فرا رسیدن زمستان، کارهایشان بسیار زیاد می‌شود.
بیاکا-ناراحتی به‌طور ناگهانی کنار بابابزرگ مروز و دختر برفی ساکن شد. تمام سال آنها را مخفیانه مراقبت می‌کرد و برنامه‌ریزی می‌کرد که چگونه جشن را خراب کند تا سال نو فرا نرسد و سال قدیم برای همیشه باقی بماند.
به‌محض اینکه بیاکا-ناراحتی کنار آنها ساکن شد، بابابزرگ مروز و دختر برفی بیشتر دعوا کردند. گاهی بابابزرگ مروز برای کمک دختر برفی تشکر نمی‌کرد، حتی یک «متشکرم» ساده نمی‌گفت. گاهی دختر برفی ناگهان بیقراری می‌کرد و شروع به بدرفتاری با بابابزرگ می‌کرد، او یک کلمه می‌گفت و او ده کلمه جواب می‌داد.
در ابتدا این مسئله زندگی را متأثر نکرد، اما کینه در دل بابابزرگ و دختر برفی نسبت به یکدیگر جمع می‌شد، آنها کمتر وقت را با هم می‌گذراندند، و یک بار حتی شام را جداگانه خوردند. و بیاکا-ناراحتی این را تماشا می‌کرد و خوشحال بود که چقدر خوب توانسته است آنها را دعوا کند. اما بیاکا-ناراحتی می‌خواست بابابزرگ و دختر برفی را بیشتر از هم جدا کند.
بیاکا-ناراحتی یک نقشه فریبنده تدوین کرد: دختر برفی را در جنگل کمین کند، خود را به‌شکل روباه نشان دهد و به او بگوید که بابابزرگ تصمیم گرفته او را از خانه بیرون کند و یک دستیار جدید بگیرد.
زمان تا زمستان کمتر و کمتر می‌شد، اما بیاکا-ناراحتی نمی‌توانست لحظه مناسبی برای نزدیک شدن به دختر برفی پیدا کند. بابابزرگ مروز گویی احساس می‌کرد که چیزی اشتباه است و دختر برفی را تنها هرجا نمی‌فرستاد.
پاییز جای خود را به زمستان داد، روزها بسیار سریع‌تر می‌گذشتند. بابابزرگ مروز شروع به آماده‌سازی هدایا کرد، و تمام کارهای خانه بر دوش دختر برفی افتاد. اینجا بود که بیاکا-ناراحتی مکالمه‌ای را شنید:
برو، دختر عزیزم، به جنگل برو و حیوانات خوب را برای کمک ما دعوت کن، وگرنه ما نتوانیم تا جشن هدایا را آماده کنیم.
چرا من باید به جنگل بروم، بابابزرگ؟ امروز خانه را تمیز کردم، ناهار درست کردم، تخت را پهن کردم، تو چه کردی؟
دختر برفی، فرزند من، چه بر سر تو آمده؟ آیا نمی‌دانی که من تمام روز نامه‌ها را می‌خوانم و هدایا را با کاغذ جشن‌نو می‌پیچم؟ یا تو فکر می‌کنی این کار سخت نیست؟
من از تو خواستم صبح‌زود شومینه را روشن کنی، چوب را از جنگل بیاوری، پس چرا من خودم باید برای آن بروم؟ آنها سنگین هستند، من تنها نمی‌توانم.
به همین دلیل از تو می‌خواهم به جنگل برو و کمک‌کنندگان را پیدا کن. میخائیل پتاپوویچ را دعوت کن، او تو را کمک می‌کند چوب را جابه‌جا کنی، بابابزرگ مروز مشغول است.
بیاکا-ناراحتی فهمید که بابابزرگ و دختر برفی خسته‌اند و آماده نیستند یکدیگر را بشنوند، بنابراین فقط کمی جادو کردن برای او کافی است تا آنها را بیشتر دعوا کند. او کلمات شریر اما جادویی را تلفظ کرد. و تماشا کرد که آیا کار می‌کند یا نه، آیا بابابزرگ مروز و دختر برفی تحت تأثیر جادو قرار می‌گیرند.
به‌نظر می‌رسد تو دیوانه شده‌ای، بابابزرگ! — دختر برفی ناگهان با صدای بلند پس از سکوت طولانی پاسخ داد.
چطور با بابابزرگ صحبت می‌کنی، بی‌ادب؟ من تو را تربیت کردم، تو را آموزش دادم، و تو اینطور با من بدرفتاری می‌کنی در سالخوردگی‌ام.
چرا این حرف‌های احمقانه می‌زنی مثل دیوانه؟ آیا فراموش کردی که میخائیل پتاپوویچ در زمستان می‌خوابد؟ پس چطور می‌تواند کمک کند چوب را حمل کند؟
خوب، دختر برفی، من این رفتار را در خانه‌ام تحمل نخواهم کرد. بیا معافی بخواه.
تو ابتدا معافی بخواه، بابابزرگ.
اگر نمی‌خواهی معافی بخواهی، برو به جنگل، هوا را تنفس کن، و وقتی به‌خود آمدی، برگرد.
خوب، می‌روم، فقط تا دیگر تو را ندیدم!
دختر برفی با اشک به بیرون فرار کرد، بابابزرگ مروز از ناراحتی سردردی پیدا کرد. و بیاکا-ناراحتی فریبنده وقت را تلف نکرد. خود را به روباه تبدیل کرد و دختر برفی را دنبال کرد و گفت:
ای، دختر برفی، عزیزم، می‌بینم که غمی برای تو پیش آمده، چطور می‌توانم کمک کنم؟
روباه عزیزم، خودم نمی‌دانم چه بر سر من آمده. من بابابزرگ مروز را ناراحت کردم، و اکنون نمی‌دانم چطور برو و معافی بخواهم، بسیار شرمنده‌ام که به چشمانش نگاه کنم. جشن نزدیک است، باید برای سال نو آماده شویم، اما ما اختلاف داریم.
بیچاره دختر برفی، غمگین نباش، ناراحت نباش، من تو را کمک می‌کنم. خود به بابابزرگ مروز می‌روم و از طرف تو معافی می‌خواهم، تو اینجا منتظر باش.
متشکرم، روباه، متشکرم بسیار! برو بیا!
دختر برفی منتظر روباه ماند، اما دلش آرام نبود. و نمی‌توانست به کلبه نزدیک شود، بسیار شرمنده بود.
و بیاکا-ناراحتی به کلبه دوید و خود را به خرگوش خاکستری تبدیل کرد. وارد خانه شد و گفت:
بابابزرگ مروز! چه اتفاقی افتاده؟ دختر برفی نزد من آمد و گفت که برای همیشه جنگل را ترک می‌کند و خانه برنمی‌گردد!
نمی‌تواند باشد! آیا من او را اینقدر ناراحت کردم؟ خرگوش خاکستری، عزیزم، خودم نمی‌دانم چه بر سر من آمده. به من نشان بده، عزیزم، آخرین بار او را کجا دیدی، می‌روم معافی می‌خواهم و او را خانه برمی‌گردانم.
بابابزرگ مروز، نباید تو به جنگل بدوی، و دختر برفی خواست که تو از او دنبال نکنی، گفت که هرکس از او دنبال برود، او هرگز او را نخواهد بخشید.
و اکنون من چه کنم؟ چطور دختر عزیزم را خانه برگردانم؟
بیا، بابابزرگ مروز، ما اینطور کنیم: تو برای دختر برفی نامه بنویس و همه چیزی را که فکر می‌کنی بنویس. و من رد او را در جنگل دنبال می‌کنم، آرام‌آرام دنبالش می‌روم، منتظر می‌مانم تا ناراحتی‌اش برطرف شود و سپس معافی‌نامه‌ات را به او می‌دهم.
آفرین، خرگوش! چه نقشه فوق‌العاده! می‌روم نامه بنویسم، اما تو احتیاط کن، نگاه کن که آن را در راه از دست ندهی. من بدون دختر برفی نمی‌توانم برای سال نو آماده شوم، بنابراین جشن برنخواهد رسید و ما برای همیشه در سال قدیم خواهیم ماند. مرا مایوس نکن، خرگوش!
بابابزرگ مروز سخت کوشید، نامه را با عشق نوشت، هر حرف را با دقت نوشت. و کاغذ را جادو کرد تا در تاریکی با رنگ آبی درخشش کند، تا خرگوش آن را از دست ندهد. بابابزرگ پاکت را مهر کرد و با برف‌دانه‌های نقره‌ای درخشان تزیین کرد.
بیاکا-ناراحتی خوشحال، در شکل خرگوش، پاکت را از بابابزرگ گرفت و از کلبه فرار کرد. بابابزرگ مروز برای مدتی از پنجره او را تماشا کرد. به‌محض اینکه از نظر ناپدید شد، دوباره به روباه تبدیل شد. دختر برفی را میان درختان پیدا کرد. به‌محض اینکه دختر برفی او را دید، شروع به پرسش کرد:
روباه عزیزم، بابابزرگ مروز چه گفت، آیا من را بخشید؟
ای، دختر برفی، عزیزم، دوست ندارم تو را ناراحت کنم، اما نمی‌دانم چه بگویم.
بگو همانطور که هست، من همه چیز را می‌پذیرم. اگر بابابزرگ می‌خواهد مرا تنبیه کند، من برای همه چیز آماده‌ام.
من معافی‌نامه‌ات را به بابابزرگ مروز دادم و از طرف تمام حیوانات جنگل التماس کردم که بر تو کینه نگیرد.
او چه جواب داد؟ مرا اذیت نکن، عزیزم، بگو!
او گفت که نمی‌تواند تو را ببخشد. تو او را با کلمات بدی بسیار ناراحت کردی. گفت که دیگر نمی‌خواهد تو را در خانه‌اش ببیند، تو باید جنگل را ترک کنی و دیگر به چشمانش نشانی نده.
دختر برفی نتوانست اشک‌های خود را کنترل کند. کلمات بیاکا-ناراحتی او را اینقدر آزار داد که نتوانست کلمه‌ای بگوید.
تو، دختر برفی، گریه نکن، بهتر است بیا از جنگل برو، تا بابابزرگ مروز را بیشتر عصبانی نکنی. و هوا تاریک می‌شود، ممکن است در جنگل تاریک گم شوی.
روباه عزیزم، اما سال نو چطور؟ بابابزرگ مروز بدون من چطور کارهای سال نو را انجام می‌دهد، کی به او در خانه کمک می‌کند و برای بچه‌ها و حیوانات به جشن می‌رود؟
برای سال نو نگران نباش، دختر برفی، بابابزرگ گفت که خود یک دستیار جدید پیدا می‌کند، تو برو، برو.
ای، نمی‌توانم! احساس بدی دارم، سرم می‌چرخد از این بدبختی. چطور اینطور شد! روباه عزیزم، کمک کن، ترسم که تنها نتوانم برسم.
بیاکا-ناراحتی گیج شد. او فکر نکرده بود که باید خود دختر برفی را از جنگل بیرون ببرد، و نامه جادویی را باید دور بپنهاند. اما چطور می‌تواند انکار کند؟ اگر روباه دختر برفی را در سختی تنها بگذارد، او حتماً متوجه می‌شود که چیزی درست نیست، فریب فاش می‌شود. بیاکا-ناراحتی تصمیم گرفت با دختر برفی برود، او را عمیق‌تر در جنگل ببرد و قبل از تاریکی فرار کند.
آنها از جنگل زمستانی برای مدت طولانی راه رفتند. آسمان تاریک‌تر و تاریک‌تر می‌شد، خورشید غروب کرد. بیاکا-ناراحتی به دختر برفی گفت:
وقت رفتن من خانه است، دختر برفی عزیزم، تو از اینجا خودت می‌رسی.
متشکرم، روباه، که کمک کردی، نمی‌دانم چطور تو را تشکر کنم.
روباه دم پرپشت خود را تکان داد و بدون خداحافظی فرار کرد. اما نامه بابابزرگ مروز را انداخت. دختر برفی به نامه نگاه می‌کند و نمی‌تواند بفهمد که چطور خود را در جنگل یافته است. تصمیم گرفت روباه را صدا کند و بگوید که نامه را انداخته است. او فریاد می‌زند:
روباه! روباه! تو کجا رفتی؟
روباه جواب نمی‌دهد. دختر برفی تصمیم گرفت نامه را نزدیک‌تر نگاه کند و از برف برداشت تا خیس نشود. به‌محض اینکه پاکت جادویی را در دست گرفت، گرمای خانه بابابزرگ مروز را احساس کرد. و پاکت با ستاره‌های آبی درخشید. دختر برفی فهمید که این نامه از بابابزرگ است، برق‌های جادویی را پاک کرد و نوشته را دید: «برای دختر برفی عزیزم».
دختر برفی نتوانست خوشبختی خود را باور کند! بابابزرگ مروز برایش نامه نوشته بود و ظاهراً با روباه فرستاده بود، اما او به او نگفت! فریبکار هوشمند! دختر برفی نامه را باز کرد و می‌خواند:
دختر عزیزم، دختر برفی. مرا ببخش، پیرمردی، برای کلمات بدی و ناراحت‌کننده. من اشتباه داشتم، پشیمان هستم. از تو التماس می‌کنم به جنگل نرو، مرا تنها نگذار، بچه‌ها را از جشن محروم نکن! قول می‌دهم در همه چیز تو را کمک کنم و بیشتر از پیش دوستت داشته باشم. بابابزرگ مروز تو.
دختر برفی فهمید که روباه او را فریب داده است، به کلبه بابابزرگ مروز دوید. در جنگل تاریک گم شدن آسان است، اما دختر برفی هر تپه‌ای را در آن می‌شناسد، تمام کودکی‌اش را میان درختان بازی کرده است.
بابابزرگ مروز در کلبه راه می‌رفت، بسیار نگران بود. برای مدت طولانی از خرگوش هیچ خبری نبود. ناگهان، از پنجره می‌بیند که خرگوشی در جلوی کلبه نشسته است، اما عادی نیست، دم روباه دارد. و پنجه‌های او انسانی هستند. بابابزرگ مروز عصای جادویی را برداشت، به ایوان رفت و سه بار به زمین کوبید. و گفت:
این چه عجیب‌وغریبی در جلوی کلبه‌ام نشسته است؟ بیا خودت را نشان بده، تو کی هستی.
باد برفی خرگوش-روباه را چرخاند و به بابابزرگ آورد.
شکل واقعی خود را نشان بده! — بابابزرگ گفت و دوباره عصا را به زمین کوبید.
برف بلند شد، عجیب‌وغریب چرخید، و خود بیاکا-ناراحتی با شکل واقعی‌اش در برابر بابابزرگ مروز ظاهر شد.
پس تو کی هستی! بیاکا-ناراحتی به جنگل ما آمده است. اینجاست که چرا تمام سال ما و دختر برفی دعوا کردیم!
نمی‌دانم، بابابزرگ مروز، من کاری نکردم، کسی را ناراحت نکردم. کنار تو زندگی می‌کنم...
دختر عزیزم، دختر برفی را کجا برده‌ای، اعتراف کن!
نمی‌فهمم درباره چه می‌گویی، بابابزرگ مروز، مرا رها کن، دیر شده است.
در این لحظه دختر برفی از جنگل ظاهر شد. خسته، اما خوشحال، نامه درخشان را در دست داشت.
بابابزرگ! — او فریاد زد و خود را در آغوش جادوگر انداخت.
دختر عزیزم، چقدر من اشتباه داشتم که تو را از خانه بیرون کردم. مرا ببخش، بیاکا-ناراحتی مرا جادو کرد.
و تو مرا ببخش، بابابزرگ، من بسیاری کلمات بدی به تو گفتم، تو را ناراحت کردم. من نمی‌خواستم دعوا کنم، فقط خسته بودم. و بیاکا-ناراحتی مرا هم جادو کرد.
بابابزرگ و دختر برفی صلح کردند و تصمیم گرفتند بیاکا-ناراحتی را تنبیه کنند، او را برای همیشه از جنگل بیرون کنند، و تمام حیوانات را هشدار دهند که اگر کسی دعوا کند و بدرفتاری کند، به معنی این است که بیاکا-ناراحتی کنار او ساکن شده است، و باید بیدرنگ او را بیرون کند. و بابابزرگ مروز و دختر برفی تصمیم گرفتند که از اینپس کارها را برابر تقسیم کنند و همیشه یکدیگر از خود بپرسند: «چطور می‌توانم کمک کنم؟»
و زندگی شادی و بی‌دغدغه در جنگل شروع شد. و بابابزرگ و دختر برفی تمام کارهای سال نو را انجام دادند و جشنی برپا کردند که تمام سال بعد به یاد ماند!
