سازی آدم برفی کار آسانی نیست. ابتدا باید همه چیز را خوب محاسبه کنید. تصمیم بگیرید آدم برفی از چند توپ تشکیل شود، بهترین جای نصب آن کجاست، تا همه در حیاط هنگام عبور کنار آن با تحسین بگویند: «وای، این بچهها، کولیا و وانیا، واقعاً خوب کار کردند! چه آدم برفی خوبی ساختند، واقعاً چشم را شاد می‌کند!»
ما مکان را زود تعیین نکردیم. کولیا می‌خواست آدم برفی را در زمین بازی کودکان بگذارد، اما من می‌دانم چنین زیبایی در آنجا دیر نخواهد ماند. پس به او می‌گویم:
کولیا، لطفاً فکر نکن آدم برفی را کجا در زمین بازی نصب کنیم؟ کنار صندوق شن؟ بچهها با بیل و سطل می‌آیند و به سرعت آن را به قطعات تقسیم می‌کنند، حتی هویج را هم نمی‌گذارند!
موافقم، وانیا، درست می‌گویی. پس به نظرت باید این زیبایی را کجا بگذاریم؟
خیلی ساده است — کنار ورودی ما. ما حتی یک بیل هم به دستش می‌دهیم، دقیقاً مثل دیده‌بان حیاط ما، عموی تولیک خواهد شد.
واه! چگونه می‌توانیم آدم برفی را کنار ورودی بگذاریم، همه چیز را مختل خواهد کرد، مطمئناً کسی ما را تشکر نخواهد کرد!
به طور کلی، من و کولیا خیلی بحث کردیم، اما سرانجام به توافق رسیدیم: در حیاط ما اخیراً یک درخت صنوبر بزرگ نوسالی نصب کردند، از هر پنجره دیده می‌شود، پس آدم برفی را آنجا بگذاریم. و هر کسی که بخواهد درخت صنوبر را تماشا کند، آثار ما را خواهد دید.
آیا می‌دانید سخت‌ترین بخش ساختن آدم برفی چیست؟ فکر می‌کنید توپ بزرگ برفی را غلتاندن سخت است؟ یا آن را بالا بردن؟ اصلاً نه. سخت‌ترین بخش کار مشترک است. و ما با کولیا ابتدا مشکل داشتیم.
به او می‌گویم: «کولیا، تو توپ اول را غلتان، من توپ دوم را، و توپ سوم را با هم غلتانیم، تا همه چیز منصفانه باشد». اما او نمی‌پذیرد، می‌گوید توپ اول سخت‌ترین است و بزرگ‌ترین از سه توپ است. به سختی توافق کردیم که من توپ اول را غلتانم و کولیا بقیه را.
اما باز هم کار درست نشد. توپ دوم کولیا بزرگ‌تر از توپ اول من شد! خوب، اشکالی ندارد، بدون دلیل نیست که ما از دوران پیش‌دبستان با هم دوست هستیم. خود را با کار وفق دادیم، شروع کردیم یکدیگر را کمک کنیم. توپ اول بسیار بزرگی ساختیم، به عرض درخت صنوبر، نه کمتر!
سپس کولیا مرا بر شانه‌های خود نشاند، و من به سختی توپ‌های دیگر را بالا بردم. راستش بگویم، من کمی بزرگ‌تر از کولیا هستم، برای من این توپ‌ها را بالا بردن سخت نیست، من در آخر هفته ورزش می‌کنم، تمرین می‌کنم. اما کولیا دو سر از من بلندتر است، پس تصمیم گرفتیم او مرا بر شانه‌های خود بگذارد و من توپ‌های برفی را نصب کنم.
راستش بگویم، یک بار تقریباً تمام ساختمان ما فرو ریخت! آن وقت من ترسیدم، به کولیا فریاد می‌زنم:
می‌افتد! احتیاط کن! مراقب باش!
نگاه داشته، نگاه داشته، رها نکن، الآن چیزی فکر می‌کنم، — او به من فریاد می‌زند.
اینجا، راستش بگویم، بدون کمک بیرونی نتوانستیم. و چه کسی می‌توانست تصور کند که ناتاشا، همسایه‌ام از طبقه اول، چنین ماهری باشد. وقتی دید توپ می‌افتد، فوری به سمت ما دوید، آن را نگاه داشت، حمایت کرد. به طور کلی، مشکلی نشد! و ناتاشا دو سال از من کوچک‌تر است.
کاری نبود، مجبور شدیم او را به تیم ساختمانی خود بگیریم. او با سگش قدم می‌زد، یک سگ کوچک، اسمش رژیک است. او هم ما را خیلی کمک کرد، حال و هوا را بالا برد!
و ناتاشا، واقعاً خوب، خود را جمع کرد، می‌گوید:
خوب! این آدم برفی بدون سطل روی سر چیست؟
اما سطل را از کجا بیاوریم؟ مادرم هرگز سطل را به من نمی‌دهد، — من حقیقت را گفتم. وقتی از خانه بیرون می‌رفتم، از مادرم سطل خواستم، اما او نمی‌پذیرفت.
من می‌دانم سطل را از کجا بیاوریم! اینجا منتظر بمانید! — کولیا گفت و به سمت نامعلومی دوید.
من و ناتاشا و رژیک وقت را تلف نکردیم. سطل را جای بینی قرار دادیم، من آن را از خانه آوردم. و ناتاشا چند دکمه بزرگ از جیبش بیرون آورد. البته یکسان نبودند، اما چه فرقی می‌کند! اما چشم‌های فوق‌العاده خوبی شدند. به سرعت چند توپ کوچک برای دست و پا ساختیم. آن‌ها را نصب کردیم و فهمیدیم که بدون سطل آدم برفی واقعاً ناقص است. و رژیک این را تایید کرد، با صدای بلند گفت: «واف واف».
خوشبختانه کولیا سریع کار را انجام داد. یک سطل پلاستیکی قرمز بزرگ پیدا کرد. ما آن را روی سر آدم برفی قرار دادیم و مدت‌ها ایستاده‌ایم و آثار خود را تماشا کردیم.
افسوس می‌خورم اگر ذوب شود، — ناتاشا غمگین گفت.
اگرچه زمستان گرم است، اما برف مدت‌ها می‌ماند. پس سریع ذوب نخواهد شد، — کولیا پاسخ داد.
من مدت‌ها به آدم برفی زیبای ما نگاه کردم. انگار مستقیم از یک کارت پستال نوسالی بود. در حالی که ما کار می‌کردیم، بیرون تاریک شد. در زمستان تاریکی زود فرا می‌رسد، و ما آنقدر مشغول کار بودیم که فقط وقتی متوجه شدیم که نورهای رنگین درخت صنوبر کنار ما روشن شد.
بیایید برای خاطره یک عکس بگیریم؟ — من به بچهها پیشنهاد دادم.
من خیلی می‌خواستم این لحظه شاد کودکی را ثبت کنم. این معجزه نوسالی، ایجاد شده نه توسط ددموز، بلکه توسط ما، وانیا، کولیا، ناتاشا و البته رژیک. من برای چنین لحظه‌ای آخرین قاب دوربین را تلف کردن را نمی‌خواستم.
پدرم دوربین را به من داد، گفت: «یاد بگیر زیبایی را دور و برت ببینی، اما قاب‌ها را بیهوده تلف نکن، فیلم چیز گرانی است». اما من می‌دانستم که پدرم از قاب من خوشش خواهد آمد.
بچهها از ایده من حمایت کردند. اگرچه تاریک بود، اما ما توانستیم طوری بایستیم که ما دیده شویم، و آدم برفی ما در مرکز قاب باشد. بله، دقیقاً همینطور، با حرف بزرگ. دوربین را به دیده‌بان حیاط، عموی تولیک دادیم، او با خوشحالی ما را عکس گرفت.
و سپس ما به خانه‌های خود رفتیم. من شب مدت‌ها از پنجره به آدم برفی نگاه کردم. و وقتی صبح بیدار شدم، دیدم که در شب کج شده و سطل را باد برده است. اما عجیب است، من اصلاً ناراحت نشدم، این دیگر مهم نبود. معجزه نوسالی واقعی روز قبل اتفاق افتاد — وقتی ما با هم کار می‌کردیم و چیزی زیبا می‌ساختیم.
