زمستان زمان معجزات است. وقتی برف سفید و نرم بر زمین می‌افتد و باد با شادی با دانه‌های برفی منقوش بازی می‌کند، جادوی واقعی رخ می‌دهد.
کم کسی می‌داند که هر سال بابا نوئل یک دستیار جدید برای خود انتخاب می‌کند. شاید فکر کردید که این یکی از جنیان است، اما نه، بابا نوئل یکی از کودکانی را انتخاب می‌کند که برایش نامه می‌نویسند.
و درخواست‌های برای این شغل سال به سال بیشتر می‌شود. چه کسی نمی‌خواهد شب نوسال را با بابا نوئل واقعی بگذراند، نه با پدر یا پدربزرگی که لباس پوشیده است. اما جادوگر زمستانی به یک فرد مسئول احتیاج دارد. حافظه بابا نوئل بسیار ضعیف است، بدون دستیار ممکن است دو بار هدیه را به یک خانه برساند، یا بدتر از آن، کاملاً فراموش کند که هدیه‌ای را برای کودکی از لیست بیاورد.
و در تزیین شیشه‌های خانه‌ها با نقوش برفی، بابا نوئل به کمک نیاز دارد. تنهایی نمی‌تواند تمام پنجره‌ها را نقاشی کند. و این کار خیلی قبل از سال نو شروع می‌شود.
«من هر نامه‌ای را که کودکان برایم فرستادند خواندم، اما نتوانستم دستیار مناسبی پیدا کنم. حالا چه باید کنم؟ من تنهایی نمی‌توانم! — بابا نوئل فکر میکرد و پشت میز نوشتاری بزرگ بلوطی نشسته بود. عینک‌های آبی رنگی با شیشه‌های بزرگ بر بینی‌اش قرار داشت تا ببیند چه کسی درباره رفتارش در این سال راست می‌گوید و چه کسی دروغ می‌گوید. اگر کودکی دروغ نوشته بود، از طریق این عینک‌ها فقط دانه‌های برفی زیبا دیده می‌شد.
بابا نوئل کمی فکر کرد، سرش را خاراند و تصمیم گرفت خود به جستجوی دستیار برود. اما چگونه می‌تواند در خیابان با لباس نوسالی ظاهر شود؟ همه او را می‌شناسند، و قبل از سال نو نباید کودکان بابا نوئل را ببینند، وگرنه معجزه نوسال اتفاق نمی‌افتد. مجبور است کت پوستین معمولی و چکمه‌های گرم بپوشد تا هیچ کودکی او را در خیابان نشناسد.
«او را کجا بیابم؟ یک دستیار خوب، مهربان، مسئول و شجاع؟ — بابا نوئل فکر میکرد و در میدانی زیبا تزیین شده کنار درخت نوسال ایستاده بود. نگاهش بر کودکانی که از کنار می‌رفتند می‌چرخید. اما هیچ کودکی با الزامات بالای بابا نوئل مطابقت نداشت. یک دختر کوچک دست مادرش را می‌کشید و بستنی می‌خواست، پسری دیگر نمی‌خواست خود سورتمه را بکشد، و کنار غرفه‌ای با اسباب‌بازی‌های نوسال، یک شیطان کوچک کنسرتی واقعی برپا کرده بود و می‌خواست شیرینی نوسالی برایش بخرند.
ناگهان نگاه بابا نوئل بر یک پسر کوچک و لاغر میان کودکان دیگر افتاد که کت نازکی پوشیده بود و کفش‌های زمستانی نداشت. در چنین سردی، این پسر حتماً باید از سر تا پا یخ‌زده می‌شد. اما پسر شکایت نمی‌کرد و نمی‌گریست، در دستش کره‌های نوسالی رنگین دستساز داشت. و بدون شک به مردمی که از کنار می‌رفتند پیشنهاد می‌داد که آن‌ها را از او بخرند.
بابا نوئل عجله کرد تا از میان جمعیت به سوی پسر برود تا بفهمد چه چیز او را وادار کرده است تنهایی در چنین سردی بایستد. به محض اینکه به پسر نزدیک شد، پسر فریاد زد:
اسباب‌بازی‌های درخت نوسال دستساز! ارزان!
سلام پسر جان، این کره‌های نوسالی زیبا از کجا آمده‌اند؟
مستقیم از کارگاه بابا نوئل! اسباب‌بازی‌های درخت نوسال با کیفیت بالا. می‌خواهید بخرید؟ ارزان می‌فروشم.
بابا نوئل با دقت به چشمان پسر نگاه کرد و در آن‌ها درخشش آن خصوصیات را دید که آنقدر در کودکان دیگر جستجو کرده بود. اما عجله کردن درست نبود، باید همه چیز را به خوبی بررسی میکرد. و گفت:
از کارگاه بابا نوئل می‌گویی؟ جالب است... بگذار ببینم، — بابا نوئل یک کره قرمز رنگ را در دست گرفت، بر روی آن با قلم‌موی سفید نازک، نقوش پیچیده‌ای با دقت کشیده شده بود که شبیه دانه‌های برف بود.
آیا اسباب‌بازی‌های من را دوست دارید؟ معمولاً همه از کنار می‌روند... — پسر گفت و چشمانش پر از امید و غم بود.
میدانی، من به تو اعتماد دارم. من یک بار در کارگاه نوسالی جادوگر بودم، و اسباب‌بازی‌هایی که جنیان آنجا می‌سازند، خیلی کم‌رنگ‌تر از کره‌های تو هستند.
پس شما این کره را از من می‌خرید؟ — چشمان پسر از اشک‌های نزدیک درخشیدند.
بیشتر از آن، دوست من، من همه آن‌ها را می‌خرم و حتی بیشتر، اما تو باید به یک سؤال مهم من جواب دهی. و صادقانه جواب دهی.
هر چیزی که می‌خواهید! — پسر برای هر کاری آماده بود، تنها برای اینکه آن کره‌هایی را بفروشد که چند شب متوالی با دقت کشیده بود.
به من بگو، چه چیز تو را وادار کرده است استعداد هنری فوق‌العاده‌ای را برای فروش کره‌های درخت نوسال در میدان در آستانه سال نو صرف کنی، و این هم در کتی که به سختی تو را از باد محفوظ می‌کند؟
پسر مدتی جواب نداد. سرش را پایین انداخت و از این بزرگسال سخی‌دل که آماده بود تمام کره‌های نوسالی‌اش را بخرد، بسیار شرمنده شد. کلمات مناسب را می‌جستجو کرد، اما نتوانست راست بگوید.
می‌بینم که چیزی تو را نگران می‌کند، اما می‌توانی به من اعتماد کنی. باور کن، من می‌دانم چگونه مهم‌ترین اسرار را نگاه دارم. اما اگر نمی‌خواهی جواب دهی، می‌توانی سکوت کنی. من هر حال کره‌های نوسالی‌ات را می‌خرم، فقط قیمتت را بگو.
نه، این ناعادلانه خواهد بود. من قول دادم که بگویم.
من از صادقیت تو قدردانی می‌کنم و می‌خواهم تو را پاداش دهم.
سخنان بابا نوئل پسر را آنقدر تحت تأثیر قرار داد که نفس عمیقی از هوای سردی کشید و گفت:
من این کره‌ها را در میدان می‌فروشم چون پول نیاز دارم تا غذا بخرم. این کت قدیمی را می‌پوشم چون دیگر لباسی ندارم. استعدادم را تلف می‌کنم چون نمی‌توانم آن را توسعه دهم. من بی‌خانمان هستم، فقط از شما می‌خواهم که به من ترحم نکنید. فقط کره‌ها را بخرید.
تو پسر بسیار شجاعی. ببخشید نام تو را نشنیدم.
نام من تما است. من قسمت خودم را انجام دادم.
اگر من چیزی بسیار بیشتر از خریدن کره‌ها پیشنهاد دهم؟ من آماده‌ام کمک کنم. کار و جای خواب برایت پیدا کنم. فقط فکر نکن که من ترحم می‌کنم.
اما چرا من؟
میدانی، من به یک دستیار نیاز دارم. مثل تو، شجاع، مهربان و مسئول.
شما در چه کاری کار می‌کنید؟
من... چطور بگویم... من بابا نوئل هستم.
پسر خندید، اما بابا نوئل عجله نکرد او را متوقف کند.
شما شوخی می‌کنید؟ این ممکن نیست!
آیا تو به بابا نوئل اعتقاد ندارید؟
من اعتقاد دارم، اما... مدتی است که هیچ معجزه نوسالی برایم اتفاق نیفتاده است.
پس وقت آن رسیده است این را تصحیح کنیم!
بابا نوئل انگشتانش را کلیک کرد و برفانی شدید شروع شد. تما نمی‌توانست باور کند که شاهد چنین جادویی شده است.
حالا باور می‌کنی که من بابا نوئل هستم؟
بله! من به شما اعتقاد دارم!
پس تو پیشنهادم را می‌پذیری؟
البته، من موافقم!
پس کره‌های نوسالی‌ات را بردار و ما به سمت شمال می‌رویم تا برای جشن آماده شویم. کار زیادی خواهد بود، اما با هم حتماً موفق خواهیم شد.
اما آیا شما به کره‌های نوسالی من نیاز دارید؟ شما جادوگر هستید و جنیان شما حتماً...
من هرگز چنین کره‌های زیبایی ندیده‌ام. و باور کن، من خیلی چیزها دیده‌ام... و این کره‌ها، من قول دادم که بخرم، بنابراین به حق مال من هستند. و من آن‌ها را بر درخت نوسالی خودم می‌آویزم.
متشکرم! — فقط این را گفت پسر و با شادی بابا نوئل را در آغوش کشید.
آیا لازم است بگویم که بابا نوئل هرگز چنین دستیار صادق و مسئولی نداشته است. تما آنقدر به جادوگر پسند آمد که او پیشنهاد داد برای همیشه کار کند!
