این داستان خیلی وقت پیش اتفاق افتاد. مادربزرگ پدربزرگ من آن را شنید و برای مادربزرگم تعریف کرد و او هم برای من. من این داستان را برای شما تعریف می‌کنم و شما خودتان تصمیم بگیرید که باور کنید یا نه.
سال‌ها پیش مردمی شجاع و نیرومند روی زمین زندگی می‌کردند. هم از نظر ظاهر و هم از نظر روح زیبا بودند. خود را نارت می‌نامیدند و سرزمینی که در آن زندگی می‌کردند نام خوش‌آهنگ آلانیا را داشت؛ جایی پر از زیبایی‌های جادویی! قله‌های برفی که به آبیِ بلند آسمان سر می‌کشیدند، دره‌های کوهستانیِ زیبای افسانه‌ای، تپه‌های زمردین و دریاچه‌های فیروزه‌ای… هوا پاک و شفاف بود، مثل بلور. پر از عطر ظریفِ … همم… گل‌های کمیاب بود: اِدِلوایس‌های شفاف، رودودندرون‌های آلپی، زنبق‌های کوهی، علف تازهٔ مرغزار و گرمای شگفت‌انگیزی که از اعماق این سرزمین برمی‌خاست.
در چنین جایی استادی با دست‌های طلایی زندگی می‌کرد. مردم شگفت‌زده می‌شدند: هر چیزی که دست‌های استاد به آن می‌رسید، به‌گونه‌ای جادویی به زیبایی تبدیل می‌شد. استاد بسیار کار می‌کرد و به کوچک و بزرگ کمک می‌کرد و کودکان و بزرگ‌ترها را شاد می‌ساخت.
یک روز، بعد از کار سخت، استاد زیر درختی نشست تا کمی استراحت کند و نفهمید که چرت زده است. در خواب، صدای جنگل و غرش رودخانهٔ خروشان کوهستان به گوشش می‌رسید و ناگهان در بالای سرش صدای چهچهٔ پرنده‌ها شنیده شد. آن‌ها جیک‌جیک‌کنان و پرحرف، یکدیگر را قطع می‌کردند، گویی می‌خواستند هر چه زودتر چیزی را با هم در میان بگذارند.
استاد بی‌آنکه چشم باز کند، گوش می‌داد…
تعجب نکنید. استاد ما می‌توانست زبان جانوران و پرندگان را به آسانی بفهمد، چون بسیار طبیعت را دوست داشت و از آن نگهداری می‌کرد.
از روی صداها پیدا بود که سه پرندهٔ کوچولو روی شاخهٔ درخت نشسته‌اند.
تیوت، تیوت، تیوت، صدای خواهرهای ما چقدر زیباست! ـ یکی از پرنده‌ها چهچه زد.
بله ـ دیگری ادامه داد ـ ما هم می‌توانیم غمگین چهچه بزنیم و هم شاد. و همین‌طور بلند و سبک.
جالب است ـ سومی به حرف آمد ـ آیا کس دیگری هم می‌تواند به زیبایی ما بخواند؟
مزخرف است، شاید هم نه! ـ هر سه پرنده هم‌نظر شدند، بال زدند و پرواز کردند.
در این لحظه استاد بیدار شد. به فکر فرو رفت… گفت‌وگوی پرنده‌ها او را برانگیخت و به شوق آورد. نتوانست جلوی میل سرشار خود به ساختن و آفریدن را بگیرد؛ از جا پرید و به کار افتاد.
استاد به کوهی جنگلی در دامنهٔ جنوبی بالا رفت، جایی که خورشید گرمای خود را بی‌دریغ بر همه‌چیز می‌بخشد. درخت فندق بزرگ و محکمی دید و از شاخهٔ ضخیم آن کاسه‌ای گرد تراشید. دو سیم از موی اسب کشید و ساز آنقدر کشدار و دلسوزانه نواخته شد که دل آدم فشرده می‌شد. آن‌وقت جنگل و کوه‌ها هم گریه کردند. ناگهان ابرها پیدا شدند و از آسمان اشک باریدن گرفت… ساز چنان غم‌انگیز و اندوهناک می‌نواخت
به نظر ساده می‌رسید: دو سیم و بدنهٔ چوبی، اما صدایش مثل صدای انسانِ خش‌دار بود. هر دستی نمی‌توانست با آن بخواند ـ فقط دست‌های نرم و مهربان.
استاد مدت‌ها به آفریدهٔ خود نگاه کرد و همان‌طور که پدر و مادر به فرزندشان نام می‌دهند، به آن نامی داد. آن را کیسین‌فندیر نامید (از واژهٔ «کیس» ـ مو).
روز بعد، جایی که سه رودخانه در یک جریان به هم می‌پیوستند و در دامنهٔ سه کوه قرار داشت، استاد درخت سیاه و تنومند سدری دید. شاخه‌های پرمویش در باد خش‌خش می‌کرد.
استاد تکه‌ای یک‌پارچه برگزید و پایهٔ مثلثی شبیه کمان تراشید و سیم‌ها را کشید. ناگهان خورشید که پشت ابرهای تیره پنهان بود بیرون آمد. درست جلوی استاد، دوازده پرتو درخشان خورشید بر زمین نشستند. گویی تازه از «آبشار خورشیدی» آسمان فروریخته بودند. آن‌ها از سیمی به سیم دیگر می‌پریدند و شروع به نواختن کردند…
و ملودی‌ای لطیف، آفتابی و درخشان جاری شد. آنچنان می‌نواخت که همه‌چیز از شگفتی خاموش شد. گویی ساز خودش آهنگی بسیار زیبا را می‌نواخت. انگار نیرویی ناشناخته آن را برمی‌داشت و بالاتر و بالاتر، به آسمان آبیِ زلال می‌برد.
هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد تکان بخورد، مبادا این صدا را بترساند: صدایی که می‌خواند، بر تپه‌ها و کوه‌ها پخش می‌شد، بر علف زمردین می‌گسترد و در آسمان بلند طنین می‌انداخت.
معجزه‌ای باورنکردنی! ـ استاد با خود اندیشید ـ هرگز فکر نمی‌کردم پرتوهای خورشید بتوانند این‌قدر نوازندگان ماهری باشند!
استاد نام این ساز را فندیر گذاشت که به معنای «موسیقی» است.
ساز سوم از ساقهٔ نی پدید آمد. استاد در آن سوراخ‌هایی ایجاد کرد و موسیقی‌ای چنان سبک و زنگدار نواخته شد که گویی باد کوهستان آن را می‌نواخت. استاد این ساز را uadyndz نامید که به معنای «نفس» است.
به محض آنکه uadyndz نواخته شد، اتفاقات شگفت‌انگیزی رخ داد: رودخانه‌ها از بستر خود سرریز کردند؛ دامنهٔ کوه‌ها با فرشی سبز پوشیده شد؛ در مرغزارها گل‌های گوناگونی روییدند و در میانشان پروانه‌ها و زنبورها به پرواز درآمدند؛ خرس‌ها از خواب زمستانی بیدار شدند و از لانه‌هایشان بیرون آمدند. بهار واقعی آمده بود…
استاد با شگفتی به آنچه روی می‌داد نگاه می‌کرد و می‌گفت: «صدای این سازها، فرن ـ برکت آسمانی را به خانهٔ ما آورد. پس بگذار همیشه موسیقی جادویی ـ فندیر ـ بنوازد!»
از آن زمان، او زیر آواز ملودی‌ها کار می‌کرد. و این ملودی‌ها خودشان به ترانه‌ها تبدیل می‌شدند که همه‌چیزی را که استاد در اطرافش می‌دید ستایش می‌کردند: گل‌های زیبا، کوه‌های بلورین، رودخانه‌های شفاف، دریاچه‌های آبی. هر آنچه بر خاک آلانیایی می‌روید و زندگی می‌کند. موسیقی از همهٔ آنچه روح استاد را پر کرده بود، می‌خواند.
در صدای سازهای موسیقی (فندیر، کیسین‌فندیر و uadyndz) که استاد آفریده بود، مردم هنگام گرفتاری تسلی می‌یافتند. و وقتی چیز خوبی برایشان پیش می‌آمد، شادی خود را در آوای زیبای آن بیرون می‌ریختند.
به همین دلیل در میان مردم گفته می‌شد که برای هر موقعیتی در زندگی ترانه‌ای هست و کسی نیست که در طول عمرش ترانهٔ خاص خود را نخوانده باشد.
پس بگذار همیشه موسیقی جادویی ـ فندیر ـ بنوازد!
