در بلندترین کوه‌ها عقاب‌ها زندگی می‌کردند؛ پرندگانی مغرور. آن‌ها قبیلهٔ بزرگی داشتند. در یکی از این خانواده‌ها جوجه‌ای به دنیا آمد.
مادر عقاب پسرش را بسیار دوست داشت. مدت‌ها بود که این خانواده فرزندی نداشت و سال‌ها انتظار کشیدند. سرانجام روح کوه‌ها دل این زوج عاشق را به رحم آورد و تنها یک تخم به آن‌ها هدیه داد. پدر و مادر به نوبت آن را در لانهٔ بزرگشان، بر بلندترین صخره، جوجه‌کشی کردند.
در حالی که پدر برای یافتن غذا بیرون می‌رفت، مادر از پسر دلبندش که سال‌ها انتظارش را کشیده بودند مراقبت و نوازش می‌کرد. سه ماه گذشت و جوجه بزرگ شد. زمان آن رسیده بود که گام‌های مستقلش را در زندگی بردارد: پرواز کردن، شکار کردن و تأمین غذای خود را بیاموزد.
پدر عقاب می‌خواست با پسرش کار کند و به او عقل و تدبیر زندگی را بیاموزد. اما مادر عقاب مدام مانع می‌شد و می‌گفت پسرک هنوز کوچک است، بگذار در لانه بماند و نوازش ببیند؛ شکار کردن برای او زود است.
عقاب نرم‌دل همسرش را دوست داشت و نمی‌توانست با او مخالفت کند. او همچنان برای خودش، همسر و پسرش شکار می‌کرد. همسایگان و خویشاوندان از عقاب پرسیدند: «چه شده؟ وارثت بیمار است؟ چرا از لانه پرواز نمی‌کند؟ چرا با او درس نمی‌خوانی و شکار کردن یادش نمی‌دهی؟ چرا با این جوجهٔ بزرگ هنوز مادرش کنارش است؟»
عقاب نمی‌دانست به هم‌نوعانش چه پاسخی بدهد.
یک روز زیبا، عقاب‌ها دور هم جمع شدند و به سوی لانه پرواز کردند. می‌خواستند جوجهٔ بزرگ‌شده را ببینند و به خانوادهٔ خویشاوندشان کمک کنند.
همین که به لانه نزدیک شدند، عقابماده بیرون پرید و پسرش را با بدنش پوشاند.
او هنوز کوچک است، یادگرفتن برایش زود است! من و پدرش به او غذا می‌دهیم، بگذارید بیشتر بزرگ شود.
عقاب‌ها بسیار شگفت‌زده شدند: طبق حساب آن‌ها جوجه دیگر بزرگ به شمار می‌آمد. در این هنگام دیدند که عقاب‌بچه روی پاهایش ایستاد. او بلندقد و تنومند بود.
چه می‌کنی، مادر؟ تو با عشقت زندگی یک عقاب جوان را تباه می‌کنی! شما به او پرواز کردن و مراقبت از خودش را یاد ندادید. مگر او ناتوان است؟
عقاب جوان به هم‌نوعان پیرش فریاد زد.
من یک عقاب جوانم. می‌خواهم شاه کوهستان باشم! می‌خواهم در لانه‌ام بنشینم و عقاب‌ها، کوه‌های بلند و آنچه را که اطرافم می‌گذرد تماشا کنم.
عقاب‌ها خندیدند:
پس چطور شکار می‌کنی؟ چطور غذایت را به دست می‌آوری؟
شما به نوبت غذایم را بیاورید. آخر من پادشاه شما خواهم بود! ― با صدای بلند فریاد زد.
آها، ببینید، شاه دارد حرف می‌زند! ― عقاب‌ها بلندتر خندیدند.
در این هنگام پدر با شکار بازگشت.
اینجا چه خبر است؟ ― پرسید.
جوجهٔ شما می‌خواهد شاه ما و شاه کوه‌ها باشد ― عقاب‌ها خندیدند ― در حالی که حتی پرواز کردن هم بلد نیست. چطور اجازه دادید این اتفاق بیفتد؟ در تربیت تنها پسرتان شکست خوردید! ما چنین چیزی را برای اولین بار می‌بینیم. ما عقاب‌های مغرور و مستقلی هستیم.
آنگاه عقاب‌ها لانه را واژگون کردند. برخی پرندگان مادر را نگه داشتند و برخی دیگر پدر را. عقاب‌بچهٔ چاق و جوان شروع به سقوط در دره کرد. بال‌هایش را گشود، اما کسی به او یاد نداده بود چگونه با آن‌ها بال بزند.
مادر عقاب با فریاد گفت:
پسرم را نجات دهید! او الان به صخره‌ها می‌خورد و نابود می‌شود.
پدر مغرور چشمانش را بست و کلمه‌ای نگفت.
اما عقاب‌های پیر و خردمند نگذاشتند این پرندهٔ لوس و نازپرورده از بین برود. آن‌ها پرواز کردند، زیر بال‌هایش را گرفتند و کمکش کردند تا روی سنگ بزرگی فرود آید.
خب، والدین! ما پسرتان را با خود می‌بریم، به او پرواز کردن، شکار و تأمین غذا را یاد می‌دهیم.
مادر عقاب با فریاد گفت:
بدون پسرکم می‌میرم!
نگران نباش، نگران نباش؛ یک ماه دیگر او را به شما بازمی‌گردانیم و خودش پیش شما برمی‌گردد. آن‌قدر تغییر کرده که شما هم او را نخواهید شناخت!
عقاب‌ها عقاب‌بچهٔ جوان را گرفتند و به غارهای دور بردند. یک ماه گذشت.
والدین در لانه نشسته‌اند و برای پسرشان دلتنگند. مادر بسیار پیر شده و بیمار است. پدر همواره کنارش بود و می‌ترسید که از شدت دلتنگی بمیرد.
ناگهان دیدند که عقاب جوانی، رشید و زیبا، مستقیم به سمت آن‌ها می‌آید و در منقارش طعمه‌ای دارد: یک خرگوش جوان. او فرود آمد و در لانه نشست.
سلام، مادر و پدر! من برگشتم. این غذا را به عنوان هدیه از من برایتان آوردم. بزرگان به من همهٔ چیزهایی را که یک عقاب کوهستانی باید بداند یاد دادند. حالا من از شما مراقبت خواهم کرد. متشکرم! اما من هرگز اشتباه شما را تکرار نخواهم کرد: فرزندانم را کورکورانه دوست نخواهم داشت، زیرا عشق کورکورانه می‌تواند به فاجعه منجر شود...
