زه‌ای بود، زه‌ای نبود، در سرزمین افسانه‌ای خانواده‌ی بزرگی از اژدهاهای کوچولو زندگی می‌کردند. شاید بپرسید چرا «اژدهای کوچولو» و نه اژدهای ترسناک؟ من آن‌ها را این‌طور مهربان صدا زدم، چون مهربان بودند و به کسی آسیبی نمی‌رساندند.
در این خانواده مادربزرگ‌ها، پدربزرگ‌ها، مادرها، پدرها و شش بچه‌اژدها بودند: پنج پسر و یک دختر.
اسم دختر «دی» بود. او کنجکاو، شاد و پرجنب‌وجوش و خوش‌معاشرت بار آمد.
یک روز کل خانواده برای دیدن فامیل پرواز کردند.
دی سرگرم تماشا و خیال‌بافی شد و از خانواده عقب ماند.
نگاه کرد و دید پایین، باغی پر از بوته‌های توت و گل‌های زیبا است. در باغ، یک زن بزرگسال و پسربچه‌ای کوچک داشتند میوه‌های قرمز را می‌چیدند و در یک سطل بزرگ می‌ریختند.
دلش خواست با پسربچه آشنا شود و آن میوه‌ها را امتحان کند. هرگز چنین میوه‌هایی را نخورده بود؛ قرمز، روی شاخه‌های کوچک.
دی دید زن جایی رفت و پسر موبلوند همچنان توت می‌چید و در سطل می‌ریخت. دی کمی پایین آمد و درست بالای سر پسر در هوا ایستاد.
پسرم، اسمت چیست؟ ـ این را با مهربانی و کشیده‌گویی پرسید.
وای، یک اژدهای کوچولو! ـ پسر فریاد زد. ـ از کارتون بیرون آمده‌ای؟
اسمت چیست؟ ـ دی دوباره پرسید.
من آرتوریک هستم. اسم تو چیست؟
من اژدهای کوچولوی دختر، دی هستم.
پس تو اینجا از کجا پیدات شد؟ از تیک‌تاک بیرون آمدی؟
نه آرتوریک، البته که نه. ما اژدهاها در سرزمین افسانه‌ای زندگی می‌کنیم.
آااه… ـ پسر با حیرت گفت.
این میوه‌ها چیست؟ من هرگز چنین چیزی ندیده‌ام.
این توت فرنگی... نه، این شاه‌توت قرمز است. من و مادربزرگ جمعش می‌کنیم.
مادربزرگت کجا رفت؟
برای من آب‌میوه‌ی خوشمزه‌اش را می‌آورد. می‌دانی چه آب‌میوه‌ی خوشمزه‌ای درست می‌کند! الان صدایش می‌کنم تا برای تو هم بیاورد ـ گفت آرتوریک و با صدای بلند داد زد ـ مادربزرگ! دو لیوان آب‌میوه بیاور. مهمان داریم!
اینجا توت سفید، توت صورتی و توت سیاه هم هست. اون بوته‌ی آن‌جاست! ـ پسر با دست به آن طرف اشاره کرد ـ بفرما، مادربزرگ همه‌ی میوه‌ها را شسته و با شلنگ آب روی آن‌ها ریخته! پس نه میکروب بدی روی آن‌هاست و نه گرد و غبار. بچین و بگذار توی دهانت. ببین، من چطور می‌کنم!
آرتوریک ماهرانه یک میوه چید و مستقیم به دهانش گذاشت.
ممنون! ـ دی روی سطل میوه نشست.
و آن میوه‌های قرمز بالاتر، تمشک است. فقط مواظب باش، شاخه‌هایش خاردار است. اما خیلی شیرین است، شیرین‌شیرین! ـ پسر پنج‌ساله با شور و شوق ادامه داد.
در این هنگام صدای قدم‌های مادربزرگ آمد.
آرتوریک، آنجا چه فریاد می‌زدی؟
مادربزرگ، دو لیوان آب‌میوه لازم داریم.
برای چه دو لیوان؟
چون یک اژدهای کوچولو به دیدن ما آمده!
وای، باز هم تیک‌تاک تماشا کردی؟ کی این کار را کردی؟
نه بابا! داشتم میوه‌ها را از بوته می‌چیدم که ناگهان اژدهای کوچولوی دختر، دی، آمد! به او میوه دادم و می‌خواستم آب‌میوه‌ی تو را هم بدهم... دی، کجایی؟ خودت را نشان بده!
وای که چه خیال‌پردازی! ـ مادربزرگ جلو آمد و لیوان آب‌میوه را به آرتوریک داد.
در این هنگام دی از پشت بوته‌ی توت سفید سرش را بیرون آورد.
سلام! ـ با شادی گفت.
عجب! این را حتی در خواب هم نمی‌دیدم! ـ مادربزرگ تعجب کرد. ـ اژدهای کوچولوی دوست‌داشتنی. چطور به اینجا آمدی؟
من دی هستم. داشتیم به دیدن فامیل می‌رفتیم. از خانواده‌ام عقب ماندم. بعد سر پسربچه‌ی موبلوند را دیدم و پایین آمدم تا با او آشنا شوم. و با شما هم، البته.
مادربزرگ، حالا ما دوست شده‌ایم ـ پسر جدی گفت.
بله، حالا ما دوستیم ـ دی تکرار کرد.
دی جان، از میوه‌های ما بخور ـ مادربزرگ پیشنهاد داد.
ناگهان صدای عجیبی در آسمان پیچید. هر سه سرشان را بالا بردند.
این خانواده‌ام است که دارند می‌آیند، مرا گم کرده‌اند. باید بروم. حیف که کم پیش شما بودم. باغ شما خیلی جالب است!
کمی میوه بردار و به خانواده‌ات بده، ـ مادربزرگ پیشنهاد داد.
این سطل کوچک من است، مادربزرگ. توت فرنگی قرمز را داخلش می‌ریزیم و به اژدهاها هدیه می‌دهیم. آن‌ها هرگز چنین میوه‌ای نخورده‌اند!
زود میوه‌ها را در سطل بریز، آرتوریک. این هم برای تو، دختر، سوغات؛ برو پیش خانواده‌ات، که نگران می‌شوند!
دی با پنجه‌هایش سطل پلاستیکی کوچک کودکانه را برداشت و به آسمان پرواز کرد.
ممنون! خداحافظ! ـ صدای دوست تازه‌شان که دور می‌شد به گوششان رسید.
زود به ما سر بزن! ـ آرتور با صدای بلند فریاد زد.
مادربزرگ و نوه مدت‌ها برای اژدهای کوچولو دست تکان دادند، اژدهایی که به نقطه‌ی کوچکی در آسمان تبدیل می‌شد.
آرتوریک، در خانه از دوست تازه‌ات حرفی نزن ـ مادربزرگ به پسر چشمک زد ـ پدر و مادرت باور نمی‌کنند. می‌گویند زیر آفتاب حسابی گرمازده شده‌ایم.
