در سرزمینی شگفت‌انگیز، جایی که به جای خورشید، یک چرخ دنده بزرگ می‌درخشد و به جای گل‌ها، میخ‌ها و مهره‌های زیبا در همه جا رشد می‌کنند، ربات‌ها زندگی می‌کنند. زندگی آن‌ها تقریباً هیچ تفاوتی با زندگی انسان‌ها ندارد — ربات‌ها، درست مثل انسان‌ها، به کار می‌روند، بازی می‌کنند و با یکدیگر صحبت می‌کنند.
ربات‌ها با هم دوستانه زندگی می‌کنند و تمام زندگی آن‌ها طبق یک برنامه‌ریزی دقیق پیش می‌رود. در خانواده ربات‌ها نیز رسوم و سنن خاص خود وجود دارد. صبح‌ها نام‌نویسی — بر اساس شماره سریال، صبحانه — پر کردن با روغن ماشینی، ربات‌های جوان‌تر درس می‌خوانند در مدرسه‌ای ویژه، برنامه‌نویسی و علوم کامپیوتر، و ربات‌های بزرگ‌تر کار کاملاً خودکار انجام می‌دهند. شب‌ها تمام اعضای خانواده ربات برای بحث درباره وظایف جدید جمع می‌شوند و می‌خوابند — خاموش می‌شوند، تا صبح.
روزی اتفاق غیرمعمولی در سرزمین ربات‌ها رخ داد. ربات شماره 404 خراب شد. همه چیز به طور ناگهانی شروع شد، در صبح‌های نام‌نویسی، زمانی که شماره 404 به نام خود پاسخ نداد. سر خانواده، ربات مدل بزرگ‌تر با تعجب پرسید:
شماره 404، چرا جواب نمی‌دهید؟ چه خرابی است؟
می‌خواهم نام دیگری داشته باشم، — شماره 404 گفت و چراغ قرمز خود را چشمک زد.
بررسی انجام می‌دهم. بزززز، — سر خانواده پیشانی شماره 404 را اسکن کرد، جایی که میکروچیپ‌های ربات‌ها قرار دارند، — دما طبیعی است، هیچ انحرافی در کار برنامه‌ها یافت نشد. نام شما 404 است، چه چیزی برای شما مناسب نیست؟
این نام نیست! این یک شماره ترتیبی است! — شماره 404 گفت و حتی در صدای رباتیک‌اش می‌توان غم را شنید.
خطای نامشخص، — سر خانواده فقط این را توانست بگوید.
اما این خطا نبود. شماره 404 در بایگانی کار می‌کرد. هنگام مرتب‌کردن پوشه‌های تحقیقات علمی، یک پوشه را یافت — پوشه‌ای قرمز، که روی آن با حروف بزرگ نوشته شده بود: «جهان انسان‌ها». ربات به دقت محتویات پوشه را مطالعه کرد و فهمید که انسان‌ها بسیار شبیه ربات‌ها هستند، اما بسیاری از کارها را به روش خود انجام می‌دهند. آن‌ها بسیار شکننده و ناقص هستند.
برای آن‌ها انجام کارهایی که برای ربات معمول است دشوار است — ضرب اعداد چند رقمی در ذهن، بلند کردن بارهای چند تنی، مرتب‌کردن بایگانی‌های داده با سرعت ثانیه‌ای. همه این‌ها برای ربات شماره 404 بسیار خنده‌دار به نظر می‌رسید، انسان‌ها او را سرگرم می‌کردند، اما چیزی در آن‌ها وجود داشت که علاقه برانگیز بود. و ربات نمی‌توانست بفهمد چرا آنقدر می‌خواست مثل این «انسان‌ها» از پوشه قرمز باشد.
ربات یک چیز را بهتر از همه یاد گرفت — هر انسانی نام دارد. نام‌ها می‌توانند تکرار شوند، اما این انسان‌ها را ترسانده نمی‌کند، آن‌ها نام‌های خود را دوست دارند و هر نام معنای خاص خود را دارد. ویکتوریا — پیروزی، یگور — کشاورز، کیریل — حاکم و بسیاری نام‌های دیگر.
ربات فهمید که نام او «شماره 404» هیچ معنایی جز عدد ندارد، تنها عددی است که روی چیپ او ثبت شده است. و ربات آنقدر می‌خواست نام جدیدی بیابد، که دیگر به نام خود پاسخ نمی‌داد.
هیچ کس نمی‌توانست بفهمد چه خرابی در برنامه شماره 404 رخ داده است. او به خوبی کار می‌کرد، هیچ شکایتی از دوستان و خانواده نداشت، اما کاملاً از پاسخ دادن به نام خود امتناع می‌کرد. در همان حال، او نمی‌دانست چگونه می‌خواهد نام‌گذاری شود.
در کد برنامه‌اش نام‌ها ثبت نشده بودند. و نام‌های انسان‌ها از پوشه قرمز برای او پسندیده نبودند. او هیچ کس را شکست نداده بود، با خاک کار نمی‌کرد و فرآیندها را هدایت نمی‌کرد. و هر صبح در نام‌نویسی ربات می‌گفت:
من شماره 404 نیستم.
خطای نامشخص، — سر خانواده بارها و بارها تکرار می‌کرد.
و این دو کلمه: «خطای نامشخص» ربات را همه جا تعقیب می‌کردند. کافی بود او با یکی از دوستان درباره نام‌ها صحبت کند، تا این پاسخ را بشنود:
«خطای نامشخص»
به خانه می‌آمد یا در بایگانی کار می‌کرد، این کلمات را می‌شنید:
«خطای نامشخص»
و ربات شماره 404 فهمید — این دقیقاً چیزی است که او را بهتر از همه مشخص می‌کند. او — یک خطا است. اما از این غمگین نبود، برعکس از اینکه سرانجام خود را یافته بود خوشحال بود. و صبح بعد در نام‌نویسی با غرور گفت:
من شماره 404 نیستم.
خطای نامشخص، — والد اصلی پاسخ داد.
بله! این نام من است! من — خطای 404 هستم!
از آن پس همه او را این‌گونه صدا می‌زدند. زمانی که ربات نام جدیدی یافت، انگار که بین دیگران متمایز شد. به نظرش می‌رسید که او خاص است، که او به آن «انسان‌های» عجیب از پوشه قرمز نزدیک‌تر شده است. و چه می‌دانیم، شاید روزی بتواند وارد دنیای آن‌ها شود!
