در کوه بلندی، میان ابرهایی که آهسته شناور بودند، در نور خورشید درخشان اما سردی، اژدهایی زندگی می‌کرد. او بسیار خشن و خطرناک بود. صدها دندان تیز مانند نیزه، فلس‌های محکم‌تر از هر زره‌ای فولادی، و شعله‌ای داغ و بی‌رحم. هیچ کس در جهان نمی‌توانست او را شکست دهد. و بسیاری تلاش کردند! هزاران شوالیه‌ای که به خوبی شمشیر به دست می‌کردند، بر روی کوه بالا می‌رفتند تا این هیولا را شکست دهند، اما هیچ یک از آنها برنگشتند.
همیشه اینطور نبود. وقتی اژدها تازه از تخم بیرون آمد، او یک پرنده کوچک بود، البته به معیار اژدهاها. دندان‌های او تیز نبودند، و او اصلاً نمی‌دانست چگونه آتش بیرون بریزد.
اژدها در اتاق زیرشیروانی کارگاه آهنگری در روستایی در دامنه کوه زندگی می‌کرد. در شب‌ها بر روی پشت‌بام بیرون می‌آمد و از آسمان پر ستاره لذت می‌برد، و خود را یاد می‌گرفت پرواز کند.
مردم باور نداشتند که اژدهایی در روستا ظاهر شده است. بچه‌ها داستان‌های تخیلی درباره یک جانور وحشی ترسناک می‌ساختند که مردم را ربایند، و یکدیگر را تعریف می‌کردند. بزرگسالان اصلاً اژدها را شوخی می‌دانستند و با تمسخر به چنین داستان‌هایی نگاه می‌کردند. شایعات زیادی در روستا پخش شده بود، برخی حتی ادعا می‌کردند که اژدها را بر روی پشت‌بام کارگاه آهنگری دیده‌اند. صدای شاهدان با افسانه‌ها درهم‌ریخته شده بود، و اینطور شد که اژدها به انسان تبدیل می‌شود و در واقع آهنگر محلی است.
خود اژدها عجله نداشت که خود را به مردم نشان دهد. او شایعات شهری را می‌شنید و نمی‌فهمید چرا مردم او را شرور و ترسناک می‌دانند؟ او کاری بد نکرده بود. پس او از تولد بد است و نمی‌توان این را اصلاح کرد؟
اما بزرگ‌ترین غم او این بود که کسی به او باور نداشت. او آنقدر خسته شده بود که به تنهایی به آسمان نگاه کند، که یک روز تصمیم گرفت دیگر پنهان نشود و نه در تاریکی، بلکه در نور خورشید پرواز کند.
قبل از اولین پرواز روزانه، اژدها بسیار نگران بود که مردم چگونه او را بپذیرند. شاید آنها سلاح بردارند و کمان تیر اندازی کنند؟ یا اینکه خوشحال باشند که یک موجود افسانه‌ای در روستای آنها زندگی می‌کند؟
اژدها یک چیز را در نظر نگرفت: همه آنقدر مشغول نگرانی‌های خود بودند که اصلاً به آسمان نگاه نمی‌کردند. در زندگی ساکنان محلی جایی برای معجزه و افسانه نبود.
برای اولین بار در روز پرواز کرد، اژدها از باد تازه و گرم و آسمان آبی روشن لذت می‌برد. خورشید هرگز قبل از این او را گرم نکرده بود، هرگز قبل از این روستا و کوه را اینطور خوب ندیده بود.
هنگام پرواز بر فراز بازار، او جریان هوا را گرفت و بال‌های خود را به طور گسترده باز کرد. او دیگر یک پرنده کوچک نبود، و برای یک لحظه بال او خورشید را پوشاند. تاریکی بر شهر فرود آمد. مردم وحشت‌زده شدند، اما باز هم به بالا نگاه نکردند.
در بازار پسری کوچک ایستاده بود. او به والدینش کمک می‌کرد که گوشت می‌فروختند پشت پیشخوان چوبی. این پسر چشمان سبز روشن و موهای فرفری قرمز داشت. لباسش از گرد و غبار آلوده بود. وقتی تاریکی روستا را پوشاند، او به بالا نگاه کرد و اژدهای پرواز کننده را دید.
اژدها! اژدها در آسمان! مامان، بابا، نگاه کنید! ― پسر با تحسین فریاد زد.
دوباره داستان‌های تخیلی تو؟ ― مادر خندان جواب داد.
جعبه گوشت را بیاور، ― پدر او را عجله داد.
تاریکی رفت، اژدها پرواز کرد.
لطفاً به آسمان نگاه کنید! ― او از والدینش التماس کرد.
پسرم، به کار برخیز. همه ما می‌دانیم اژدها وجود ندارد، ― مادر جواب داد.
برای اژدها بسیار دردناک بود که مردم به او توجه نکردند. در غروب، او در یک مرتفع بزرگ در دامنه کوه فرود آمد. خورشید غروب می‌کرد، و از این رو یک تکه سنگ بزرگ تاریک و ترسناک می‌شد. «اینجا من زندگی خواهم کرد»، او آه کشید، تصمیم گرفت هرگز به کارگاه آهنگری برنگردد.
اژدها احساس می‌کرد که خشم در درونش جمع می‌شود. او برای هر واکنشی از مردم آماده بود، اما تصور نمی‌کرد که آنها به سادگی او را متوجه نشوند! از روی توهین، او چند درخت را خراب کرد، آنها را با پنجه‌های خود خراش داد، برگ‌ها را پاره کرد.
ناامیدی که ذهن او را تاریک کرده بود، عقب نشینی کرد. او از درخت‌های خراب شده یک کلبه برای شب‌خواب ساخت و خوابید. آن شب او به ستاره‌ها نگاه نکرد و بی‌قراری خوابید. او چشمان سبز روشنی را می‌دید که از تاریکی نگاه می‌کردند.
هر روز اژدها بر فراز روستا پرواز می‌کرد. او می‌خواست متوجه شود، می‌خواست به او باور کنند. اما همه بیهوده بود: کسی توجه نمی‌کرد که تاریکی گاهی بر زمین فرود می‌آید. با گذشت زمان، مردم حتی برای این نام گذاشتند ― خورشیدگرفتگی. و اینطور زندگی می‌کردند، گویی چیز غیرعادی اتفاق نمی‌افتد.
اژدها بیشتر و بیشتر خشمگین می‌شد. فلس‌های او تاریک‌تر می‌شدند، و دندان‌های او تیزتر. یک شب او نمی‌توانست بخوابد و از خود می‌پرسید: «چرا؟». اما پاسخی نبود. ستاره‌ها پشت ابرهای سیاه پنهان شدند. ابرها از کوه پایین می‌آمدند، بر فراز مرتفع آویزان می‌شدند و آهسته به سمت روستا شناور می‌شدند.
از روی توهین، خشم و خستگی، اژدها با صدای بلند غرش کرد. این غرش در جنگل طنین انداخت و از کوه منعکس شده، به روستا رسید. مردم از ترس بیدار شدند. کسی نمی‌توانست بفهمد چه اتفاق می‌افتد. هرگز قبل از این چنین صدایی نشنیده بودند. و اژدها متوجه شد که کوچک‌ترین جرقه‌هایی در دهان او ظاهر شده‌اند. او دوباره غرش کرد، حتی بلندتر و ترسناک‌تر، و از دهان او یک موج آتش بر فراز مرتفع پرواز کرد.
اینطور اژدها یاد گرفت چگونه از شعله استفاده کند. در آن شب، تمام مرتفع سبز، پر از چمن و گل‌های غلیظ، به خاکستر تبدیل شد.
و سپس اژدها فکر کرد چگونه توجه مردم را جلب کند. او دیگر روز در شهر پرواز نخواهد کرد: مردم به هر حال به آسمان نگاه نمی‌کنند. او شب بر می‌گردد و آتش خود را نشان می‌دهد. آنگاه مطمئناً به او باور خواهند کرد.
شب بعد، او یک سایه سیاه بزرگ بر فراز روستا آویزان شد. اژدها غرش کرد، و مردم بیدار شدند. آنها از خانه‌ها بیرون آمدند، سعی کردند بفهمند این صدا از کجا می‌آید. اژدها با تمام قوت یک ستون آتش به آسمان پرتاب کرد.
بالاخره مردم او را دیدند. شعله در چشمان آنها منعکس می‌شد، و همه با ترس به او نگاه می‌کردند، مثل یک هیولا.
کسی با صدای بلند فریاد زد: «اژدها!». این کلمه در میان جمع طنین انداخت. مردم در وحشت فرار می‌کردند، فریاد می‌زدند، برخی سلاح می‌گرفتند. اژدها به آنها نگاه می‌کرد و نمی‌فهمید چرا آنقدر می‌ترسند ― او هیچ ساختمانی را نسوخته بود، فقط آتش را در آسمان شب نشان داده بود. او صدا‌ها را می‌شنید: «هیولا! قاتل!»، و می‌فهمید که درباره او است.
و سپس او پرواز کرد. برای همیشه پرواز کرد. او نمی‌توانست به مرتفع برگردد. مردم دیدند کجا رفت، و مطمئناً پشت سر او می‌آمدند. او تصمیم گرفت که از این پس قله کوه سیاه سرد و ناپذیر فتح، خانه او خواهد بود. و او همچنین فهمید که هرگز دیگر نمی‌تواند در نور خورشید پرواز کند.
سال‌ها می‌گذشتند. سال‌هایی که اژدها در تنهایی می‌گذراند. طنین جنگل‌ها افسانه‌هایی را به او می‌رساند که ساکنان روستا ساخته بودند. در آنها گفته می‌شد که او ده‌ها خانه را سوخته، مردم را ربایند و همه را در راه خود بخورد. مردم حتی شجاعان را فرستادند تا او را بکشند، اما هیچ یک از آنها نتوانستند بر روی کوه بلند بالا بروند. و سپس همه او را فراموش کردند. برای مردم راحت‌تر بود که باور کنند یک هیولای آتشین را دیده‌اند، تا اینکه حقیقت وجود او را بپذیرند. و اژدها دوباره فقط یک افسانه شد، که والدین برای بچه‌ها در شب تعریف می‌کردند.
اما یک روز اتفاقی افتاد که اژدها تصور نمی‌کرد. یک مسافر از روستا بر روی کوه بالا رفت. او در سحرگاه یک روز تابستانی آمد. دست و پای او از خراش‌ها پوشیده بود، او به سختی حرکت می‌کرد و به سختی بالا رفت، بی‌قوتی افتاد.
اژدها ترسید نه. او می‌دانست که به آسانی هر شوالیه‌ای را شکست می‌دهد، تیغ‌های تیز و تیر برای او ترسناک نیستند. اما مهمان سلاح نداشت.
اژدها به انسان کوچک نزدیک شد و او را با نفس گرم خود گرم کرد. مسافر چشم‌های خود را باز کرد و با صدای ضعیف گفت: «من می‌دانستم که تو وجود داری!».
اژدها با تعجب به مهمان نگاه می‌کرد. در چشمان او خشم و ترس نمی‌دید. چشمان او... چشمان سبز او بسیار آشنا به نظر می‌رسیدند.
او خرطومش را تکان داد و به مسافر کمک کرد بلند شود. این یک مرد بزرگسال بود. لباسش پاره شده بود، و موهای فرفری قرمز غلیظ او نقره‌ای شده بود.
تو اصلاً بد نیستی، همانطور که دیگران می‌گویند، ― مرد گفت و خود را در چشمان بزرگ اژدها نگاه می‌کرد.
اژدها با مهربانی غرش کرد، اما جرقه‌های کوچکی از دهان او بیرون آمد.
می‌دانی، من باز هم از تو نمی‌ترسم. تو شاید مرا یادت نیست؟
اژدها آهسته سر تکان داد، که مسافر را تقریباً باد برد.
من تو را خیلی وقت پیش دیدم، وقتی کوچک بودم، اما نه شب، بلکه روز. تو بر فراز میدان بازار پرواز می‌کردی.
اژدها فهمید این نگاه ساده چشمان سبز روشن از کجا آشنا است. او لبخند زد، همانطور که فقط اژدهاها می‌توانند.
بله، من از آن زمان بسیار تغییر کردم. آنگاه کسی به من باور نکرد، اما من می‌دانستم که تو وجود داری! وقتی تصمیم گرفتم بر روی کوه بروم، مردم مرا احمق نامیدند. گفتند تو هیولا هستی، اما من فهمیدم که اینطور نیست. تو مرا نمی‌خوری؟ ― صدای مسافر آرام‌تر شد.
اژدها به او نزدیک شد و با مهربانی خرطومش را تکان داد، او را با نفس گرم خود گرم کرد.
این نشانه خوبی است، ― مسافر آرام گفت و اژدها را بر روی فلس‌های خشن نوازش کرد. ― تو دیگر تنها نخواهی بود، من هرگز نخواهم رفت.
از آن زمان، اژدها یک دوست پیدا کرد، و این دوست جدید او را بدون کلمات می‌فهمید. این جانور افسانه‌ای نمی‌توانست صحبت کند، اما این اصلاً اهمیتی ندارد. و تنها چیزی که اهمیت دارد این است که دو تنهایی برای معجزه آماده بودند، و معجزه رخ داد!
