Στον ωκεανό, ακριβώς στη μέση των βαθιών και σκούρων μπλε νερών, βρισκόταν ένα μικρό νησάκι. Η χλωρίδα και η πανίδα εδώ ήταν ποικιλόμορφη. Πολλά διαφορετικά πουλιά, εξωτικά ζώα και άλλα ζωάκια ζούσαν εδώ για πολλά χρόνια. Επίσης, στο νησί υπήρχαν πολλά όμορφα και μοναδικά φυτά, που ήταν βαμμένα σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Εδώ φύτρωναν φοίνικες, τεράστιοι κάκτοι και ακόμη και μπαομπάμπ.
Και σε αυτό το νησί ζούσαν άνθρωποι, και ανάμεσά τους ζούσε ένα πολύ τεμπέλικο αγόρι που λεγόταν Γιώργος. Δεν του άρεσε καθόλου να δουλεύει και όλη μέρα ξαπλωμένος γυρνούσε από τη μια πλευρά στην άλλη.
Όταν όλοι οι ντόπιοι μαζεύονταν για ψάρεμα, για να πιάσουν ψάρια για το μεσημεριανό, ο Γιώργος ξαπλωνόταν κάτω από έναν ψηλό πλούσιο φοίνικα και έλεγε:
Πηγαίνετε, πηγαίνετε, δουλέψτε. Και όταν πιάσετε ένα σωρό ψάρια, τότε θα με φωνάξετε, γιατί πεινάω πολύ.
Πώς γίνεται αυτό; Όλη μέρα δεν κάνεις τίποτα, αλλά τρέχεις πρώτος να φας. Δεν είναι σωστό να συμπεριφέρεσαι έτσι, γιατί εδώ στο νησί υπάρχουν πολλοί ηλικιωμένοι άνθρωποι, που τους είναι δύσκολο να ψαρεύουν και να πηγαίνουν για κυνήγι.
Αγανακτούσαν οι ντόπιοι κάτοικοι.
Εγώ δεν θέλω να δουλέψω. Είμαι καλά και έτσι!
Απαντούσε το αγόρι με αυθάδη ύφος.
Έτσι περνούσαν μήνες, χρόνια. Ο Γιώργος όχι μόνο δεν βοηθούσε τους μεγαλύτερους, αλλά αρνιόταν κατηγορηματικά να μάθει. Στο νησί υπήρχε ένα μικρό σχολείο, όπου φοιτούσαν μόνο επτά παιδιά. Τους δίδασκαν γραφή, ανάγνωση, μαθηματικά και φυσικές επιστήμες. Ο Γιώργος όμως δεν παρακολουθούσε ποτέ τα μαθήματα. Είχε εντελώς διαφορετικά σχέδια. Το αγόρι ήθελε πολύ να βρει μια τέτοια δουλειά, που να μην χρειάζεται σχεδόν καθόλου να δουλεύει, αλλά να κερδίζει πολλά χρήματα.
Δεν υπάρχει, Γιώργο, τέτοια δουλειά, που να μην χρειάζεται να κάνεις τίποτα.
Έλεγαν όλοι γύρω του.
Εγώ θα τους ξεγελάσω όλους και θα βρω ακριβώς μια τέτοια ενασχόληση — «τιποτοποίηση».
Μια υπέροχη μέρα γύρω από το νησί έπεσε πυκνή ομίχλη. Ο ωκεανός εξαφανίστηκε εντελώς από το οπτικό πεδίο, μόνο πυκνή καταχνιά υψωνόταν πάνω από την ακτή, και ακόμη και σε απόσταση απλωμένου χεριού δεν φαινόταν τίποτα.
Όλοι οι άνθρωποι δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να πάνε για ύπνο. Με τέτοιο καιρό δεν μπορούσαν καθόλου να ψαρέψουν, και ούτε για κυνήγι ήταν δυνατόν να πάνε — παντού μόνο ομίχλη.
Πέρασε η νύχτα. Νωρίς-νωρίς το πρωί σιγά-σιγά όλοι άρχισαν να ξυπνούν και είδαν ότι κοντά στο νησί υψώνονταν παράξενα, σε κανέναν μέχρι τότε άγνωστα, ψηλά βραχώδη βουνά.
Παιδιά, κοιτάξτε, τι είναι αυτό;
Αναφώνησε ένας από τους κατοίκους του νησιού.
Τεμπέλικα τεντώνοντας, από την καλύβα του βγήκε ο Γιώργος. Τεντώθηκε, έξυσε το κεφάλι του και είπε:
Α, μάλλον είναι όνειρο! Ουφ, πόσο βαθιά κοιμήθηκα, που ονειρεύομαι όλα αυτά!
Όχι, δεν είναι όνειρο, είναι πραγματικό νησί. Μόνο που από πού προήλθε, αφού δεν ήταν εδώ πριν;
Απορούσαν οι άνθρωποι.
Τότε ο Γιώργος, τρίβοντας καλά τα μάτια του, κοίταξε πιο προσεκτικά στο βάθος. Και πράγματι, στον ορίζοντα είδε ένα νέο νησί, στο οποίο υψώνονταν μεγάλα βραχώδη βουνά.
Αυτό είναι θαύμα! Και ίσως εκεί ζει και κάποιος;
Φώναξε.
Πρέπει οπωσδήποτε να πλησιάσουμε και να μάθουμε, αν υπάρχει κάποιος εκεί, ή αν αυτό το νησί είναι ακατοίκητο.
Ω, μόνο χωρίς εμένα. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κωπηλατήσω με τη βάρκα, και εγώ δεν γεννήθηκα γι' αυτό. Θέλω να ασχολούμαι με «τιποτοποίηση», και αυτές οι σωματικές ασκήσεις με τα κουπιά δεν είναι για μένα.
Δήλωσε μελαγχολικά ο Γιώργος.
Μερικοί σύντροφοι οργανώθηκαν, κατέβασαν τη βάρκα στο νερό, έπιασαν τα κουπιά και κωπηλάτησαν προς το νέο νησί. Πέρασε μια μέρα, και επιτέλους οι άνθρωποι επέστρεψαν.
Δεν θα πιστέψετε στα αυτιά σας! Σε αυτό το νησί ζουν άνθρωποι, μόνο που δεν είναι καθόλου σαν εμάς!
Φώναξε ένας από αυτούς.
Τι σημαίνει καθόλου όχι σαν εμάς; Έχουν τέσσερα χέρια, ή δύο κεφάλια;
Γέλασε ο Γιώργος.
Όχι, τα χέρια και τα κεφάλια τους είναι ίδια με τα δικά μας. Μόνο που τα μαλλιά, τα φρύδια, οι βλεφαρίδες — όλα αυτά είναι λευκού χρώματος. Τόσο ενδιαφέρον, δεν έχω ξαναδεί τέτοιους ανθρώπους!
Διηγήθηκε ένας από τους νέους.
Θυμήθηκα! Κάποτε παλιά μου είχαν πει ότι άνθρωποι με τέτοιο χρώμα μαλλιών, φρυδιών και βλεφαρίδων, ονομάζονται αλμπίνοι. Διαφέρουν λίγο από εμάς εξωτερικά, αλλά γενικά είναι ίδιοι με εμάς. Μπορούν να μιλούν, μπορούν επίσης όπως και εμείς να δουλεύουν, να μαθαίνουν, να μιλούν, να τρώνε, να κοιμούνται. Αλλά σήμερα στον κόσμο δεν υπάρχουν τόσοι πολλοί τέτοιοι άνθρωποι, όσοι εμείς.
Ξαφνικά ακούστηκε από κάτω από έναν μικρό φοίνικα.
Ω, αυτή είναι η ευκαιρία μου! Βρήκα ενασχόληση για τον εαυτό μου. Θα πάω με τη βάρκα σε αυτό το νησί, θα δελεάσω έναν από αυτούς τους αλμπίνους σε εμάς, θα τον βάλω σε περίφραξη, και θα τον δείχνω σε όλους γύρω με χρήματα.
Ξαφνικά φώναξε ο Γιώργος.
Τι σκέφτηκες; Μπορεί να συμπεριφέρεσαι έτσι στους ανθρώπους; Μήπως δεν λυπάσαι κανέναν, εκτός από τον εαυτό σου; Γιατί για να ζεις καλά, δεν χρειάζεται να τεμπελιάζεις και να συμπεριφέρεσαι άσχημα στους άλλους, αρκεί απλώς να δουλεύεις και να είσαι ευτυχισμένος.
Αγανάκτησε μια γυναίκα.
Όχι! Αν τον βάλω σε περίφραξη, δεν θα χρειαστεί να κάνω τίποτα άλλο. Τα χρήματα θα στάζουν μόνα τους στην τσέπη μου, και εγώ θα ξαπλώνω μόνο και θα διατάζω.
Επέμενε ο Γιώργος.
Όλοι οι άνθρωποι στο νησί απλώς απέφευγαν το αγόρι. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μια σκοτεινή νύχτα ο Γιώργος θα αποφάσιζε τελικά και θα έπλεε για τον μοναδικό αλμπίνο στη νέα γη.
Το αγόρι έδεσε τη βάρκα, βγήκε στην ακτή και ξεκίνησε να ψάχνει για τους άγνωστους σε αυτόν ανθρώπους.
Ποιος είσαι;
Ξαφνικά ακούστηκε μια φοβισμένη φωνή.
Είμαι φίλος σας! Ήρθα να σας προσκαλέσω σπίτι μου. Στο νησί μας έχουμε πολλούς ανθρώπους, και μπορούμε να γίνουμε φίλοι.
Απάντησε γρήγορα ο Γιώργος.
Η φωνή του αγοριού ήταν τόσο πονηρή, που ο αλμπίνος κάτι υποψιάστηκε. Τότε ο λευκός άνθρωπος αποφάσισε να πονηρευτεί κι αυτός. Κάλεσε τον Γιώργο να δοκιμάσει νόστιμα φρούτα και μόνο μετά να πάνε στο σπίτι του νέου φίλου.
Πέρασαν σε μια μικρή καλύβα, όπου ο αλμπίνος πρότεινε στον Γιώργο να ξεκουραστεί λίγο. Το τεμπέλικο αγόρι συμφώνησε, γιατί αυτή ήταν η αγαπημένη του ενασχόληση. Κλείνοντας τα μάτια, κοιμήθηκε αμέσως. Και όταν ξύπνησε, ανακάλυψε ότι τα πόδια του ήταν αλυσοδεμένα σε έναν μεγάλο φοίνικα.
Τώρα θα σε δείχνω σε όλους!
Γέλασε ο αλμπίνος.
Έτσι έζησε ο τεμπέλης Γιώργος όλη του τη ζωή στο νησί των αλμπίνων κάτω από έναν μεγάλο πράσινο φοίνικα.
