Ο Νικήτας ζούσε σε μια μεγάλη αγαπημένη οικογένεια μαζί με τη μαμά, τον μπαμπά και τη μικρότερη αδερφούλα του. Το αγόρι πήγαινε στο σχολείο, στη δεύτερη τάξη, ενώ η αδερφή του Ντάσα πήγαινε στο νηπιαγωγείο. Ο Νικήτας είχε πάρα πολλούς φίλους και συχνά, όταν γύριζε σπίτι μετά τα μαθήματα, πετούσε τη σχολική του τσάντα και έτρεχε να παίξει μαζί τους. Τα αγόρια έπαιζαν ποδόσφαιρο, πήγαιναν για ψάρεμα, ήταν πολύ δραστήρια και χαρούμενα. Και μια υπέροχη μέρα ο μπαμπάς του Νικήτα έφερε σπίτι μια μεγάλη σακούλα, αλλά είπε ότι θα την ανοίξει όταν θα είναι όλα τα μέλη της οικογένειας σπίτι.
Ήρθε το βράδυ και ο Νικήτας κοίταξε τον πατέρα του με αγωνία και είπε:
Μπαμπά, δεν ξέχασες ότι πρέπει να ανοίξεις εκείνη τη σακούλα που έφερες σήμερα το μεσημέρι;
Όχι, φυσικά, τώρα θα σας δείξω τι αγόρασα.
Απάντησε ο μπαμπάς και χαμογελώντας εξαφανίστηκε στο δωμάτιο.
Μετά από λίγα λεπτά ο μπαμπάς φώναξε:
Όλα είναι έτοιμα, μπορείτε όλοι να τρέξετε εδώ.
Ο Νικήτας με την αδερφούλα του έτρεξαν ο ένας πιο γρήγορα από τον άλλο να δουν τι ενδιαφέρον είχε αγοράσει ο μπαμπάς τους. Και ιδού, χωρίς να πιστεύουν στα μάτια τους, τα παιδιά είδαν έναν καινούριο, όμορφο, σύγχρονο υπολογιστή, για τον οποίο ονειρεύονταν εδώ και πολύ καιρό.
Λοιπόν, αυτός είναι ο νέος μας φίλος. Τώρα θα μπορείτε να βλέπετε κινούμενα σχέδια, να παίζετε παιχνίδια στον υπολογιστή, να μαθαίνετε πολλά νέα και ενδιαφέροντα πράγματα χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο. Αλλά ας συζητήσουμε αμέσως τους κανόνες, παιδιά. Μπορείτε να κάθεστε στον υπολογιστή για λίγο, όχι περισσότερο από μία ώρα την ημέρα, αλλιώς θα τον επιστρέψω στο κατάστημα.
Είπε ο πατέρας.
Τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα με αυτή την αγορά.
Ο Νικήτας έτρεξε στο τηλέφωνο και άρχισε να καλεί τους φίλους του για να μοιραστεί μαζί τους τη χαρά του:
Εμπρός, Αντώνη, ο μπαμπάς μου αγόρασε υπολογιστή! Έλα σπίτι μου, θα παίξουμε.
Έτσι το αγόρι τηλεφώνησε σε όλους τους φίλους του για να καυχηθεί για τον νέο του φίλο.
Πέρασε μια εβδομάδα. Κάθε μέρα ο Νικήτας, γυρίζοντας σπίτι από το σχολείο, όπως συνήθως πετούσε τη σχολική του τσάντα, αλλά δεν έτρεχε πια να παίξει ποδόσφαιρο με τους φίλους του στο δρόμο. Χωρίς να πλύνει τα χέρια του, χωρίς να βγάλει τα ρούχα του, και χωρίς να φάει μεσημεριανό, έτρεχε στον υπολογιστή για να αρχίσει γρήγορα να παίζει το αγαπημένο του παιχνίδι ή να βλέπει το επόμενο κινούμενο σχέδιο. Ο μπαμπάς του Νικήτα δούλευε πολύ, γι' αυτό γύριζε σπίτι αργά και δεν μπορούσε πάντα να δει πώς περνούσε ο γιος του τον χρόνο μετά το σχολείο. Η μαμά συνέχεια έλεγε στο αγόρι ότι δεν πρέπει να περνά τόσο πολύ χρόνο στον υπολογιστή, αλλά τα λόγια της ήταν μάταια.
Νικήτα, σταμάτα να παίζεις στον υπολογιστή σου! Πήγαινε να φας μετά το σχολείο και μετά κάτσε να κάνεις τα μαθήματά σου.
Έλεγε η μαμά στον γιο της.
Μαμά, θα παίξω λίγο ακόμα και μετά θα κάνω την εργασία μου.
Απαντούσε το αγόρι, κάθε φορά καθισμένο για ώρες στον υπολογιστή.
Οι φίλοι του Νικήτα συνέχιζαν να παίζουν ποδόσφαιρο στην αυλή, να κάνουν ποδήλατο και να πηγαίνουν για ψάρεμα, αλλά το αγόρι δεν ενδιαφερόταν για τίποτα άλλο εκτός από τον νέο του φίλο – τον υπολογιστή. Οι βαθμοί του Νικήτα χειροτέρεψαν, οι συμμαθητές του σταμάτησαν εντελώς να είναι φίλοι μαζί του.
Και μια μέρα, όταν ο Νικήτας όπως συνήθως γύρισε σπίτι από το σχολείο και κάθισε στον υπολογιστή, ξαφνικά ένιωσε ότι τα ματάκια του πονούσαν πολύ. Επιπλέον, για κάποιο λόγο άρχισε να βλέπει χειρότερα.
Τι μου συμβαίνει;
Σκέφτηκε ο Νικήτας.
Μήπως αυτό που έλεγαν η μαμά και ο μπαμπάς είναι αλήθεια; Μήπως από τον υπολογιστή χαλάει η όραση;
Αναρωτιόταν το αγόρι με απορία.
Έξω ο καιρός ήταν υπέροχος και ο Νικήτας ξαφνικά θυμήθηκε τους φίλους του, με τους οποίους περνούσε πολύ ωραία παλιά. Τότε το αγόρι αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα και να βγει λίγο έξω μαζί με τους φίλους του.
Βγαίνοντας έξω, ο Νικήτας φώναξε:
Εε, παιδιά, ας κάνουμε μια βόλτα με τα ποδήλατα; Ή μήπως να παίξουμε ποδόσφαιρο μαζί;
Αλλά τα παιδιά, κοιτάζοντας το αγόρι, έκαναν πως δεν τον ακούνε και συνέχισαν να παίζουν στην παρέα τους, χωρίς τον Νικήτα.
Αντώνη, Παύλο, δεν με ακούτε;
Ρώτησε ο Νικήτας.
Γιατί να μην ακούμε, ακούμε! Απλά δεν θέλουμε να παίξουμε μαζί σου πια. Έχεις έναν νέο φίλο – τον υπολογιστή, πήγαινε παίξε μαζί του. Εμείς θα πηγαίνουμε για ψάρεμα, θα κάνουμε ποδήλατο και θα παίζουμε ποδόσφαιρο χωρίς εσένα.
Ο Νικήτας, στενοχωρημένος, πήγε σπίτι, σκεπτόμενος:
Ε και δεν χρειάζεται να παίξετε μαζί μου, θα τα βγάλω πέρα και χωρίς εσάς. Τώρα θα καθίσω στον αγαπημένο μου υπολογιστή και θα παίξω, και δεν χρειάζομαι κανέναν άλλον.
Το αγόρι κάθισε στο γραφείο του υπολογιστή και άρχισε πάλι να παίζει με τανκς.
Και ξαφνικά μπήκε τρέχοντας η Ντασούλα και φώναξε:
Νικήτα, κοίτα τι όμορφο φόρεμα μου έφτιαξε η μαμά. Είναι τόσο φωτεινό που τώρα θα με βλέπουν από μακριά και όλοι θα μου ζηλεύουν!
Ωχ, Ντάσα, πού είναι φωτεινό, είναι εντελώς ξεθωριασμένο και αφανές.
Απάντησε το αγόρι.
Πώς δηλαδή, δεν βλέπεις; Είναι κίτρινο σαν τον ήλιο και μοιάζω με λουλούδι!
Μα αδερφούλα, τι λες! Είναι εντελώς αφανές, κάπως χλωμό και όχι φωτεινό.
Και ξαφνικά ο Νικήτας κοίταξε το ενυδρείο που ήταν εδώ και καιρό στο δωμάτιό τους με την αδερφούλα του. Παλιά τα ψαράκια ήταν φωτεινά – κίτρινα και κόκκινα, αλλά τώρα τα μάτια του αγοριού είχαν θολώσει και δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιο ψαράκι ήταν ποιο.
Έτρεξε στη μαμά του και είπε:
Μαμά, μαμά, τα ψαράκια μας είναι κάπως πολύ χλωμά. Τι τους συνέβη;
Στα ψαράκια, γιε μου, δεν συνέβη τίποτα, εσύ κάθεσαι τόσο πολύ στον υπολογιστή που τα ματάκια σου κουράστηκαν πολύ και άρχισες να βλέπεις άσχημα.
Απάντησε η μαμά.
Τότε ο Νικήτας αποφάσισε ότι δεν θα καθόταν ποτέ ξανά για πολλή ώρα στον υπολογιστή. Φοβήθηκε ότι δεν θα ξαναδεί το πράσινο, όμορφο γρασίδι, τον φωτεινό κίτρινο ήλιο και τον γαλάζιο ουρανό. Έτρεξε έξω και πήγε στους φίλους του.
Συγχωρέστε με, παιδιά, δεν θα σας ξαναανταλλάξω ποτέ με τον υπολογιστή. Εξαιτίας του χαλάει η όραση των παιδιών και επίσης εξαιτίας του παραλίγο να χάσω τους καλύτερους φίλους μου.
Τα παιδιά συγχώρεσαν τον Νικήτα και όλα διορθώθηκαν. Το αγόρι καθόταν στον υπολογιστή μόνο σπάνια, για να δει κάτι που χρειαζόταν για τα μαθήματα ή να παίξει λίγο ένα παιχνίδι. Τα μαθήματα στο σχολείο πήγαν καλά, οι φίλοι ξανάρχονταν να πάρουν το αγόρι για να παίξουν μαζί ποδόσφαιρο ή να πάνε για ψάρεμα. Και τα ψαράκια στο ενυδρείο έγιναν πάλι φωτεινά και όμορφα.
