Er was eens een kleine rode Jeepje. Hij was al een grote kleuter, want hij kon zelf tanken en waste zelfs zelf zijn wieltjes voor het slapengaan. En bijna elke ochtend ging hij met mama naar de auto-kleuterschool — dat is een speciale kleuterschool voor autootjes.
Jeepje was een braaf kind en luisterde vaak naar de volwassenen. Maar hij vond het helemaal niet leuk om in een autostoeltje te rijden. Hij vond het vervelend dat hij vastgegespt op één plek moest zitten terwijl hij ergens naartoe reed. Daarom zwaaide hij elke keer als ze hem probeerden vast te gespen met alle vier zijn wielen en zei dat hij nergens naartoe wilde.
Op een dag was mama zo moe van het discussiëren met Jeepje dat ze hem zonder autostoeltje liet rijden. Het blije kleintje ging op de vrije achterbank zitten en zong de hele rit liedjes en klapte vrolijk met zijn kleine deurtjes. Hij wist dat mama een voorzichtige chauffeur was, dus was hij niet bang om ongegordeld te rijden.
Ze waren bijna aangekomen en er was niets ergs gebeurd. Maar plotseling sprong er een klein dom katje de weg op! Mama remde hard en stuurde opzij, de remmen gierden en ze werd rondgedraaid. Baby-Jeepje sloeg door de plotselinge draai hard met zijn bumper tegen de rugleuning van mama's stoel en viel op de grond. En het katje kwam er zonder kleerscheuren vanaf, was alleen geschrokken dat er door hem een ongeluk was gebeurd, en rende weg.
Jeepje, lieverd, is alles goed met je?
Vroeg de geschrokken mama-jeep. Ze opende het portier en haalde het kleintje eruit.
Mijn bumper doet pijn! Mijn wieltje doet pijn!
Huilde baby-Jeepje.
Mama zette hem in het autostoeltje en reed snel naar het auto-ziekenhuis. Daar onderzocht de auto-dokter de kleine patiënt, plakte een pleister op de bumper en verbond het gebroken wieltje. En hij zei dat hij niet mocht rennen, springen en wandelen totdat het genezen was. En hij was ook boos dat ze geen autostoeltje hadden gebruikt, anders waren ze allemaal gezond gebleven. Jeepje zei toen:
Maar we wisten toch niet dat er een ongeluk zou gebeuren! Als het katje niet de weg op was gesprongen, was er niets ergs gebeurd!
Niemand weet wanneer er een ongeluk gebeurt. Als we wisten wanneer er iets vervelends zou gebeuren, zouden we het kunnen vermijden. Daarom zijn er autostoeltjes voor kinderen. De weg is een heel gevaarlijke plek! Op elk moment kan er iemand de weg oprennen, of het wordt glad, of er ligt een hobbel. Dan moet de auto plotseling remmen of sturen. Als een kind niet vastgegespt is, slaat het zich pijn en komt het in het ziekenhuis terecht. Zoals jij.
Jeepje antwoordde verdrietig:
Ik begrijp het... Maar ik vind het autostoeltje niet leuk!
De auto-dokter lachte:
Het hoeft ook niet leuk te zijn, het moet kleintjes beschermen. Er zijn plekken om te spelen — dat zijn speelplaatsen en jouw kamer. En er zijn gevaarlijke plekken waar je heel voorzichtig en oplettend moet zijn. En als ouders zeggen dat het tijd is om je vast te gespen, dan moet je luisteren en niet tegenspreken. Jij hebt niet geluisterd — nu mag je niet wandelen totdat je wieltje genezen is. Maar nu ga je toch naar de ouderen luisteren en alleen in het autostoeltje rijden?
Ja
Antwoordde baby-Jeepje.
En jij, ga jij in het autostoeltje rijden, kleintje?
