In het gezin van blauwe vrachtwagens werd een baby geboren. Vergeleken met zijn ouders was hij een heel kleine blauwe vrachtwagen. Papa vervoerde grote ladingen, en mama deed niet onder, mensen vertrouwden haar hun belangrijke zware aankopen toe. De tijd verstreek, vrachtwagen Tjoema groeide, en elke dag wilde hij groter en volwassener worden. "Dan zullen ze me zeker belangrijke aankopen toevertrouwen!". Hij draaide zich vaak voor de spiegel:
Mam, mama, wanneer ben ik groot?
Haast je niet, mijn jongen, alles heeft zijn tijd.
Ja, jij hebt het makkelijk praten, jou vertrouwen ze meubels en andere dingen toe om te vervoeren, mij niet… — zuchtte Tjoema.
Mama glimlachte daar altijd om:
We worden groot door onze daden, niet door de grootte van onze laadruimte, zoals bij mij of papa!
Maar Tjoema kon maar niet begrijpen hoe daden ervoor zouden zorgen dat de wielen groter werden of dat de laadruimte zou groeien?
Maar op een zomerdag kreeg Tjoema eindelijk een belangrijk karweitje: blokken naar de kleuterschool brengen. Hij vertrok trots en blij om de opdracht uit te voeren, maar de weg naar zijn bestemming was afgesloten vanwege werkzaamheden, hij moest een omweg nemen, en dan zou hij een heel uur verliezen! Tjoema was zo teleurgesteld dat hij bijna wilde huilen, maar toen herinnerde hij zich nog een weg, door een klein bosje, hij zou misschien maar een paar minuten verliezen, maar dan zou hij precies voor de kleuterschool uitkomen.
Over een bospad rijden is pure genieting op een hete dag, maar de vrachtwagen had een belangrijke taak, en hij besloot zich niet af te laten leiden, toen sprong plotseling een klein eekhorentje voor hem uit.
Gelukkig reed ik niet snel, ik kon remmen, waarom sprong je zomaar op de weg? — begon Tjoema het eekhorentje uit te schelden.
Sorry, ik wilde niet, ik ben mijn mama kwijt! — en het kleine dier begon te huilen.
Tjoema had haast, maar hij kon het eekhorentje niet zomaar achterlaten.
Huil niet, we vinden je mama wel, stap in de cabine, dan zal ik toeter, dan hoort ze ons sneller.
Het eekhorentje huilde niet meer, het keek nieuwsgierig uit de cabine – wanneer krijg je anders zo'n ritje! En Tjoema toeterde uit alle macht, wat de aandacht van de ekster trok:
Wat maak je hier lawaai, ben je aan het ravotten?
Nee hoor, tante ekster, we zoeken de mama van het eekhorentje, hij is verdwaald!
Ah… — zei de nieuwsgierige vogel, — Dan zoek ik ook mee.
Het eekhorentje zoekt zijn mama! Het eekhorentje zoekt zijn mama! Het eekhorentje zoekt zijn mama! — ratelde ze maar door terwijl ze door het bos vloog.
Waar, waar is mijn kleine? — mama eekhoorn verscheen en was snel bij haar wildebras.
Dank je wel, mijn lieve! — mama eekhoorn kuste voorzichtig de kleine vrachtwagen.
Graag gedaan, het was niets — piepte de nu rode vrachtwagen zachtjes, dit gebeurde als hij erg verlegen was.
Na afscheid te hebben genomen van zijn nieuwe vrienden, haastte Tjoema zich verder, het was niet goed om te laat te komen voor zo'n belangrijke opdracht! Hij reed nog maar een klein stukje toen hij een kreun hoorde.
De vrachtwagen stopte en luisterde, het geluid was erg zwak. Tjoema begon de weg aandachtig af te zoeken en zag toen een klein kikkervisje, een grote tak drukte het neer, en het arme dier kon nauwelijks ademen.
Arme kleine, ik help je nu! — Tjoema verwijderde voorzichtig de tak, — Gaat het met je? Alles goed?
Het kikkervisje, na een paar minuten te hebben gelegen, sprong al rond de vrachtwagen:
Kwaak-kwaak, dank je wel, mijn vriend! Wil je niet naar de vrolijke liedjestjes van mijn vriendjes kikkers luisteren?
Met groot plezier, maar volgende keer, ik heb echt haast! Tot ziens, kikkervisje!
Tot ziens, vrachtwagen!
Met al zijn bosavonturen vergat Tjoema de tijd, hij was een volle 30 minuten te laat! De juf stond hem op te wachten bij de ingang van de kleuterschool.
Tjoema, Tjoema, — zei ze streng, — Ik dacht dat je een verantwoordelijke vrachtwagen was, zo laat te komen!
En de blauwe vrachtwagen werd weer rood, maar dit keer van schaamte.
Ik zal het je ouders moeten vertellen, je bent nog te klein om zelfs zulke ladingen te vervoeren!
Wacht, scheld hem niet uit, het is niet zijn schuld! — mama eekhoorn en het eekhorentje haastten zich al naar de juf en de vrachtwagen, en het kikkervisje, de ekster had hen gebracht.
Ze vertelden elkaar over elkaar wat er op het bospad was gebeurd. De juf luisterde aandachtig zonder hen in de rede te vallen, en Tjoema… Hij voelde zich echt als een kameleon, werd nu rood, nu blauw, alle gevoelens waren door elkaar, aan de ene kant schaamde hij zich voor het te laat komen, aan de andere kant was hij verlegen dat de bosbewoners hem nu zo prezen, want hij had niets bijzonders gedaan, hij had gewoon geholpen!
Vergeet me, Tjoema, — zei de juf, — Ik wist niet dat je zulke belangrijke redenen had. Je ouders hebben veel geluk dat ze zo'n lieve en begripvolle zoon hebben!
Thuis keken zijn ouders vol trots naar hun vrachtwagenzoon (de juf had hun alles verteld), die voor de spiegel draaide.
En mama vrachtwagen, terwijl ze tranen van vreugde van haar koplampen veegde, zei:
Tjoema, wat ben je groot geworden!
Tjoema keek verbaasd naar zijn spiegelbeeld, het zag er hetzelfde uit, laadruimte, wielen, wat was er veranderd? En toen herinnerde de vrachtwagen zich moeders woorden, dat we groot worden door onze daden!
