Vanaf de vroege ochtend was het onrustig in het winterhuis: de sneeuwvlokjes maakten zich klaar voor een luchtdans. Zo’n dans kon elke witte schoonheid maar één keer uitvoeren!
Oh, wat is dit spannend! Ik wil zo graag snel in de dans ronddraaien!
En wat gebeurt er daarna? – vroeg het kleinste sneeuwvlokje. – Wat gebeurt er dan?
Wat gebeurt er, wat gebeurt er… Altijd die rare vragen van jou! Maakt toch niets uit! Leer liever de dans! – antwoordden de zusjes geërgerd.
Het kleine sneeuwvlokje zuchtte alleen maar. Ze stelde altijd veel vragen. Maar wat heb je aan vragen als er geen antwoorden zijn? Nou ja, over een paar minuten zou ze in haar eerste dans ronddraaien en alles te weten komen!
En daar brak het sneeuwuur aan! Het sneeuwvlokje ging samen met haar zusjes naar buiten en kwam in de luchtstroom van de dans terecht.
Wat deden die kleintjes hun best! Als witte vlinders, aangetrokken door een vlam, dwarrelden de sneeuwvlokjes rond en rond. Velen landden op daken van huizen, sommigen in bomen, maar ons kleine vlokje besloot helemaal tot aan de grond te vliegen.
De grond was zo zwart, helemaal zonder sneeuw, alleen hier en daar kwam wat groen gras door, en ze wilde het zo graag van dichtbij bekijken. Natuurlijk wist het sneeuwvlokje niet dat de mooie lente al in de straten regeerde en dat zij en haar zusjes maar toevallige gasten waren.
Het duurde niet lang voordat ze moest landen. Behendig langs een chagrijnige voorbijganger vliegend, besloot het vlokje te gaan zitten op het dak van een vogelhuisje. Lang alleen in al haar trots bleef ze niet: een vlugge mus kwam ontbijten en zag de sneeuwvlok.
Wat doen we hier eigenlijk? – vroeg het musje geërgerd. – Dit is toch mijn eetplek!
Nou, allereerst goedendag! En ten tweede is dit een vogelhuisje voor alle vogels, en er is zeker geen verbod voor sneeuwvlokjes om erop te rusten! – De gaste zei dit alles met een glimlach. Ze was dan wel de kleinste van het gezin, maar ze had veel gelezen en wist alles over vogelhuisjes en vogels.
Nou, alsjeblieft, – tjilpte de mus, zijn ergernis en teleurstelling verbergend, en voegde onverschillig toe, – rust maar uit, je slaapt toch snel in!
Ik ga slapen? – vroeg het sneeuwvlokje. – Wat gebeurt er dan?
Niets! Je smelt gewoon, dat is alles! Voorgoed! – De mus klapte met zijn vleugeltjes en vloog weg.
Het sneeuwvlokje werd zo verdrietig dat ze, als ze had gekund, zou hebben gehuild.
Waarom ben je verdrietig, kleintje? – klonk een zachte stem. Het was als een liefelijke melodie die in elke cel doordrong.
Het was het meisje lente.
Ik wil niet voorgoed smelten, – zei het sneeuwvlokje treurig.
Waarover heb je het, kleintje? Wie heeft je zo bang gemaakt? Ik denk dat ik het weet, – zei de lente en riep streng de mus: – Koen, kom hier! Je bent weer met je oude streken bezig!
Naast de lente verscheen die ene mus die het sneeuwvlokje had laten schrikken. Hij zag er schuldig uit.
Lieve lente, u zult me wel excuseren, maar ze begreep het gewoon niet en ik had het nog niet kunnen uitleggen. Ze raakt meteen in paniek, dwaas kind, – tjilpte de mus, en tegen het sneeuwvlokje gericht verontschuldigde hij zich. – Het spijt me, ik dacht echt niet dat ik je zou laten schrikken!
Wat gaat er dan met mij gebeuren?
Dat ontdek je zelf snel genoeg. Spring naar beneden en slaap maar even, – glimlachte de lente.
En verdwijn ik dan niet voorgoed? – vroeg het sneeuwvlokje angstig.
Nee, wees niet bang, het komt allemaal goed. Ik ben er en zal een wiegenlied zingen, zodat je kunt slapen en krachten opdoen.
Het betoverende lied van de lente was overal. Het omhulde alles als mist, en het kleine sneeuwvlokje, net als honderden van haar zusjes, vergat alle zorgen en viel zoet in slaap.
Een paar dagen later opende een klein blauw bloempje zijn ogen. Overal om hem heen ontwaakten andere kleine bloemetjes. De zon kuste ze op hun kruinen en verwarmde ze zorgvuldig: laat de kleintjes maar krachten opdoen!
Het bloempje glimlachte:
Nu smelt ik zeker niet meer! Dank je wel, lente!
