Vroeg in het voorjaar vloog een Adelaar door de lucht en zag van bovenaf dat in het water een statige vogel stond op lange poten.
Hij vloog naar de ondiepte, landde op de stam van een dikke boom die over het water hing, en vroeg:
Wie ben jij? Wat voor vogel ben je? Ik heb je eerder nog nooit gezien.
Ik ben een Kraanvogel, ― antwoordde de vogel, ― ik ben terug uit de warme landen naar mijn thuis.
Je bent zo mooi, je lijkt op mij ― groot en slank. Laten we vrienden worden. Wil je mijn vriend zijn?
Waarom zou ik met jou bevriend willen zijn? ― vroeg de Kraanvogel.
Hoezo waarom? ― vroeg de Adelaar verbaasd. ― Heb jij hier in je thuisland een vriend?
Ja! Mijn vrienden zijn kraanvogels.
Dat zijn geen vrienden, dat zijn familieleden. Heb je ook andere vrienden?
Nee.
Ga naast me zitten op de boomstam, het is genoeg geweest in het water staan, dan bespreken we waarom vrienden nodig zijn…
Dat kan ik niet. Wij kraanvogels zitten nooit op takken van bomen.
Waarom niet? ― vroeg de Adelaar verbaasd.
Dat is al sinds lang zo. De oudsten zeggen dat onze teen daar niet geschikt voor is.
Heb je het wel eens geprobeerd?
Nee, en waarom zou ik? Als we het niet kunnen, dan kunnen we het niet, we hebben het ook niet nodig. Wij lopen juist over het water. En jij, Adelaar, loop jij over het water?
Ik raak alleen het water aan als ik er overheen vlieg. Laten we het over vriendschap hebben. Je vraagt waarom vrienden nodig zijn. Nou, om uit de grond van je hart te praten, verhalen te vertellen over wat ons is overkomen. Of gewoon om elkaar te helpen.
Nou, als je wilt, dan worden we vrienden, ― stemde de Kraanvogel in.
Vertel eens, waar zijn je soortgenoten? Die van mij wonen op die berg daar, ― en de Adelaar wees met zijn vleugel in de verte.
Die van mij zijn hier vlakbij, ze zoeken voedsel, ― antwoordde de Kraanvogel.
Weet je, vriend, ― zei de Adelaar slim, ― ik ben zo hongerig. Ik joeg op een muis, maar ik kon hem niet vangen. En een haas heeft me te slim af geweest ― hij schoot als een kogel in zijn hol. Zou je me niet wat van je buit willen geven?
Waarom zou ik je niet wat geven? ― De Kraanvogel liep naar zijn nieuwe vriend en reikte hem met zijn lange snavel een kikker aan. ― Eet smakelijk.
Zo'n ding heb ik nog nooit gegeten. Maar honger is geen grapje, ik moet even een hapje eten, anders heb ik niet genoeg kracht om terug naar mijn soortgenoten te vliegen.
De Adelaar at de kikker op, toen nog een, en nog een!
Dank je, vriend. De volgende keer breng ik je een cadeau!
De Adelaar sloeg met zijn vleugels, schoot omhoog en verdween hoog in de lucht. De Kraanvogel ging weer op zoek naar eten. Hij moest goed eten en op krachten komen. De volgende dag moest hij een vrouw kiezen, en daarvoor was er in de vogelfamilie een feest gepland.
Enkele dagen later. De Kraanvogel zag de Adelaar aankomen, met iets in zijn scherpe klauwen.
Vriend, vriend, ― riep de Adelaar, ― ik heb een cadeau voor je!
Hij landde op de boomstam en gooide een haas in het water.
Jij hebt me de vorige keer gevoed, nu is het mijn beurt.
Dank je, maar wij eten geen hazen. Die passen niet in onze keel. Wij eten kleine muizen.
Probeer het toch! ― drong de Adelaar aan.
Wil je soms dat ik doodga?
Nou, het is niet gemakkelijk je tevreden te stellen!
De Adelaar at de haas op. Toen hij klaar was met eten, vroeg hij:
Hoe gaat het? Waar was je mee bezig?
Ik was op zoek naar een vrouw, we hadden hier een feest. Nu bouwen we een nieuw nest.
Gefeliciteerd!
En wanneer ga jij een gezin stichten?
Het is nog te vroeg voor mij. Ik vlieg nog een jaartje vrij rond.
Zo gingen de Adelaar en de Kraanvogel uit elkaar. Enkele dagen gingen voorbij. Weer kwam de Adelaar zijn vriend de Kraanvogel bezoeken.
Hij zag dat de Kraanvogel weer in het water stond en met zijn lange snavel iets zocht.
Wat doe je? ― vroeg de Adelaar.
Ik verzamel waterplanten, weekdieren en garnalen en doe ze in een kruik, die breng ik naar het nest. Daar broedt mijn vrouw op de eieren ― de toekomstige kinderen.
Trakteer me op wat jij je vrouw voert, ― vroeg de Adelaar.
Vlieg maar naartoe, ― stemde de Kraanvogel in, ― hier is de kruik, eet maar.
De Adelaar cirkelde om de kruik heen: de hals was lang en smal, en zijn snavel was niet zo lang, dus hij kon het eten niet bereiken. Hij cirkelde en cirkelde rond de kruik, maar het eten kon hij niet bemachtigen.
Vang me wat kikkers, die waren lekker, ― vroeg de Adelaar.
Er zijn geen kikkers meer, ― antwoordde de Kraanvogel, ― ze zijn allemaal verdwenen.
De Adelaar werd boos op de Kraanvogel:
Dan ben je geen vriend van me. Voor een vriend is het zonde om je eten niet te delen!
Hij sloeg met zijn vleugels en vloog weg. Zo eindigde de vriendschap tussen de sluwe Adelaar en de Kraanvogel.
