Kuikentje Cippy is een geel pluizig balletje. Hij woont met mama Hen en papa Haan op de boerderij. Cippy heeft veel kleine broertjes en zusjes. Op de boerderij is het erg gezellig! Waar je ook gaat — overal wacht je iets interessants. In de naburige schuur wonen krullerige schapen, Cippy sluipt daar graag stiekem heen en trekt aan hun krullen. De schapen mopperen en blaten:
Beeee-bee, wie trekt me aan mijn wol?
Beeee-bee, en mij ook!
Ik zie niemand, beeee-be.
Op een dag werd Cippy toch betrapt, hij lachte te hard en kon zich niet verstoppen. De schapen joegen hem weg en klaagden bij mama Hen. En toen zei Mama Hen:
Tok-toktak, ik ben erg verdrietig, Cippy, dat je de schapen pest, tok-toktak, waarom ben je toch zo ongehoorzaam!
Ik vond het gewoon grappig, pie-pie-pie. Maar ik ga niet meer naar hen toe, echt niet! — antwoordde kuikentje Cippy aan mama Hen.
In de stal op de boerderij wonen grote mooie paarden. Cippy droomde er altijd van om op een van hen te rijden, maar mama Hen verbood het zoals gewoonlijk. Cippy dacht dat mama alles interessants voor hem verbood, dus luisterde hij vaak niet naar mama's verboden en deed alles tegen haar zeggen in.
Toen Cippy eens stiekem in de stal sloop, keek hij vol bewondering naar hoe de sterke en majestueuze paarden in een mooie galop in kringen renden. Cippy vond het witte paard met massieve benen het leukst. Het kleine kuikentje werd bang, want hij leek zo klein vergeleken met de enorme en snelle paarden. Als hij op de arena terechtkwam, zou er ongeluk gebeuren.
Hij trilde van de gedachten die in zijn hoofd opkwamen. Maar tegelijkertijd stelde hij zich voor dat hij op het witte paard reed en droomde ervan hoe dat zou voelen. En hij wilde zo graag rijden dat hij zijn angst overwon, en op het moment dat het witte paard langs hem liep, sprong het kuikentje hoog op en haakte zijn vleugeltjes vast aan de staart van het paard.
En wat gebeurde er toen! Het paard ging van schrik in galop, Cippy deed zijn best om niet te vallen terwijl de staart op en neer ging met grote snelheid. Hij probeerde langs de staart omhoog te klimmen om op het paard te gaan zitten, maar het paard ging alleen maar sneller en het arme kleine kuikentje gleed steeds lager.
Gauw raakten ook de andere paarden in paniek, verbaasd dat er plotseling een race begon. Het witte paard trapte en probeerde de onverwachte passagier af te schudden. En Cippy schreeuwde naar hem, hopend dat hij zijn dunne kuikentjesstemmetje zou horen:
Wacht, langzamer, pie-pie-pie! Ik val zo naar beneden, pie-pie-pie!
Maar het paard stopte niet, en toen gebeurde alles zo snel dat Cippy niet eens begreep wat er gebeurde. Het paard steigerde en trapte met ongelooflijke kracht. Het kleine kuikentje vloog recht naar waar de paarden met grote snelheid galoppeerden. Voor zijn ogen raasden zware hoeven voorbij, en hij probeerde eraan te ontsnappen.
Alles werd wazig, Cippy werd zo bang en verdrietig omdat hij niet naar mama had geluisterd en in zo'n situatie terecht was gekomen, dat tranen uit zijn ogen stroomden. En plotseling hoorde hij van ergens boven:
Daar is hij! Hinnnik! Hij heeft zich aan mij vastgehaakt! — dit was de sterke witte hengst die tegen het bruine paard sprak dat voorbij galoppeerde.
Dat is een kuikentje! Hinnnik! Ik vraag me af hoe hij hier terecht is gekomen! — antwoordde het bruine paard toen het weer een hele ronde liep.
Ik ben Cippy! — klonk het dunne stemmetje, de woorden waren moeilijk te verstaan omdat Cippy niet stopte met huilen.
Stop allemaal! — commandeerde de hengst, en de paarden begonnen langzamer te gaan. Ze omringden Cippy langzaam en keken hem aandachtig aan, — Waarom heb je me bang gemaakt, klein kuikentje?
Ik wilde gewoon rijden, pie-pie-pie... — zei Cippy met schaamte.
Er klonk luid paardengehinnik. Iedereen lachte om hem. En het gele kuikentje werd een beetje rood van schaamte.
Hoe beviel je de rit? Hinnnik? — zei het paard met grijze vlekken op zijn rug.
Er klonk weer gehinnik. Cippy zag hoe het witte paard naar hem toe liep. Zijn mooie lange snuit boog zo laag dat Cippy de grote paardogen kon zien. En toen hoorde hij een zacht stemmetje:
Luister niet naar hen, hinnnik. Ze lachen altijd om alles.
Ik was zo dom om mama niet te gehoorzamen, ik had kunnen sterven! Pie-pie-pie! Het spijt me zo! Pie-pie-pie! — tranen stroomden weer over zijn wangen.
Hinnnik... Domme kuikentje Cippy. Je had me gewoon kunnen vragen je een ritje te geven, zonder zo'n herrie op de renbaan te veroorzaken, — zei het paard lerend.
Ik dacht dat je niet zou willen, — antwoordde Cippy met spijt.
Daarom besloot je op mijn staart te rijden. Dat was erg dom. Maar je bent al bang genoeg geweest. Klim op me, ik zal je naar huis brengen.
Vergeef me alstublieft, ik zal dit nooit meer doen, — verontschuldigde het kleine kuikentje zich oprecht.
Natuurlijk vergeef het witte paard, dat later bleek Georgy te heten, het jonge kuikentje. Hij bracht hem naar huis en vervulde zo de geheime droom van het gele balletje. Mama Hen klaagde nog lang en berispt haar zoontje, maar Georgy overtuigde haar dat alles goed was afgelopen en dat Cippy zijn schuld al had ingezien.
Cippy beloofde mama beter te gehoorzamen. Want ze zegt nooit iets zomaar uit kwaadaardigheid, mama zorgt er altijd voor dat het beter gaat met de kinderen. En hoewel het niet meteen gebeurde, begreep Cippy dit uiteindelijk.
