Hallo, mijn jonge luisteraar. Ik ben een sprookje over dieren die verschillende talen spreken. Nu ga je ontdekken waarom katten niet tjilpen zoals vogeltjes en honden niet loeien zoals koeien.
Luister goed en onthoud het... Oh, maar jij hebt helemaal geen snorren! Dan... dan... Zet het in je oren! Hoewel nee, we hoeven zo'n klein mooi neusje niet te beschadigen. Kom, onthoud gewoon waarom alle dieren anders praten. Afgesproken? Nou, luister maar.
Vroeger, heel lang geleden, spraken alle dieren dezelfde taal. Ja echt! Ik kan me niet eens meer herinneren hoe dat klonk voor menselijke oren. Misschien "bloem-bloem" of "poerlie-toerlie". Of "diesjik-kabiediesjik". Of zelfs zingend: "poe-oe-echies-poechies, poe-oe-echies-snoechies". Het was zo lang geleden dat niemand het zich precies herinnert.
Het belangrijkste was dat iedereen elkaar begreep. Bijvoorbeeld, een beer loopt door het veld, met zijn grote poten "boem-boem", en een bij roept:
Pazzz op! Ga opzzzzij! Ik ben hier nectar aan het verzzzamelen!
En hij - hop! - trok zijn poot terug en stapte niet op het bloemetje met het bijtje. Of nog een voorbeeld: een klein konijntje speelde te lang, raakte verdwaald. Hij kwam bij een beekje en vroeg aan een karper:
So-sorry, alstu-alstublieft. In we-welke richting is mijn gro-groene heuveltje met ma-madeliefjes?
De karper antwoordde:
De bub-bubbel grote heuvel achter de bub-bubbel dichtsbijzijnde eik. Bub-bubbel verdwaal niet meer!
Waarschijnlijk hebben ze je al verteld dat dieren graag naar het water komen. Om te drinken, te baden, en gewoon om van de rivier of het meer te genieten. Het is heel gezond en aangenaam! En zo ontspannend dat ze af en toe in het warme watertje hun geheimen beginnen te bespreken.
In die tijd, toen verschillende dieren hetzelfde spraken, wisten vissen alles over iedereen. En ze kletsten zelf ook graag. Daarom begonnen ze andermans geheimen te verklappen.
Op een dag vertelden ze aan de wilde zwijnen wat ze van de wolven hadden gehoord, waar die gingen jagen. De volgende dag kletsten ze tegen de eekhoorns wat ze van de wilde zwijnen hadden gehoord, waar veel eikels te vinden waren. De keer daarna vertelden ze aan de uilen wat ze van de eekhoorns hadden gehoord, hoe zij hun holtes camoufleerden.
Dag na dag - en de dieren hadden geen geheimen meer. Alle verborgen nesten en holen waren geen geheim meer en konden hun bewoners niet meer beschermen. Alle onbekende plekjes met besjes en nootjes werden snel vertrapt. Er ontstond wanorde, overall heerste vijandigheid.
Maar het meest boos werden de dieren op de vissen. Ze zeiden:
We kunnen niet leven door jullie geroddel, kletskousen! Jullie zouden je tongen moeten inslikken en nooit meer onzin praten!
De vissen waren beledigd dat ze werden uitgescholden. Ze namen - en slikten hun tongen in! En tot op de dag van vandaag praten ze met niemand meer.
Maar de dieren vertrouwden niemand meer. En besloten geheime geluiden voor zichzelf te bedenken. Muizen begonnen te piepen, zodat niemand zou raden waar de nieuwe holletjes waren gemaakt. Vogels begonnen te tjilpen, te fluiten en te zingen, zodat anderen niet zouden weten waarover ze kwebbelden. Vossen snoven alleen naar anderen en blaften zachtjes onder elkaar.
Al snel waren ze allemaal vergeten hoe ze vroeger met elkaar spraken. Nu begrijpen alleen kikkers het gekwaak, en wolven - het wolvengehuil. En vissen zwaaien alleen met hun vinnen en staarten, maar zeggen hardop niets. Zo raakten de dieren door andermans geklets ruzie en verloren hun gemeenschappelijke taal.
Het is te laat om te oordelen wie de meeste schuld had. Misschien hadden ze hun zaken niet in aanwezigheid van buitenstaanders moeten bespreken. Misschien hadden ze andermans geheimen niet aan iedereen moeten vertellen. In ieder geval worden beide dingen nu als ongepast beschouwd.
Ik hoop, mijn jonge luisteraar, dat je goed onthoudt waartoe onnodig geklets leidt. Denk goed na voordat je iets zegt. Anders verlies je de gemeenschappelijke taal met vrienden en geliefden - en zul je later eenzaam zijn.
Nou, ik ben erg moe, ik ga slapen. Welterusten!
