Volwassenen vliegen gewoonlijk de hele dag weg op zoek naar kostbaarheden, en de kleintjes blijven op de boom samen met de oude oppas. Maar het is zo verleidelijk - om schatten te vinden.
Filip zou met zijn beste vriend Freek staarten en vleugels willen geven, als ze maar echte schatten konden vinden! Maar waar haal je die vandaan als je geen kaart hebt? Maar op een dag bracht Freek een kaart mee!
Kijk, Filip, wat ik heb! Een echte kaart!
Wauw! Wat een geluk! Laat eens zien.
Filip was blij.
Kijk, hier. Dit kruisje is de schat, en dit is onze boom - vanaf daar beginnen we met zoeken.
En wat is dit?
Vroeg Filip twijfelend, terwijl hij keek naar de knobbelige streepjes, alsof van een kleine klauw, op het gekreukte droge blad.
Dit is de richting en het aantal stappen. Elk streepje is tien stappen.
En waar heb je die vandaan?
Vroeg Filip twijfelend.
Zelf getekend!
Zei Freek trots.
Mag dat wel?
Vroeg Filip. Zijn vriend haalde alleen zijn schouders op. Maar ze gingen allebei meteen naar de uitgang van de kinderkamer.
De zon verwarmde hun nieuwsgierige neuzen liefdevol, Filip spreidde met plezier zijn vleugeltjes en steeg vlot de lucht in. Hij hield veel van zijn vleugels. Ze waren glanzend en zacht lila van kleur.
De draak kon het niet laten, draaide zijn nek een beetje en keek schuin om zijn vleugels te bewonderen. "Het mooiste paar op de hele drakenboom" - dacht hij.
En toen vloog hij bijna tegen een tak vlak bij de grond. Freek rolde van het lachen. Filip snoof en corrigeerde voorzichtig zijn koers, en toen landden ze samen aan de voet van de boom. Van hieronder leek hij hen gewoon enorm.
Nou, pak de kaart.
Freek rommelde meteen in het kleine zakje op zijn borst en haalde het waardevolle ding eruit.
Oké. We hebben een lange en moeilijke reis voor de boeg, dus ik heb wat te eten meegenomen - drakenvruchten, we drinken verse dauw en slapen op de harde grond, zoals in een echt avontuur!
Zei hij.
Hoe bedoel je, slapen?
Filip was verbijsterd, hij had nog nooit in zijn leven buiten de kinderkamer onder de letter F geslapen.
Nou, je weet maar nooit hoe het geluk zich keert. We kunnen toch niet zonder buit naar huis terugkeren.
Zijn vriend zag er zeer zakelijk uit. Filip raakte ook een beetje doordrongen. Hoewel de gedachte om op de harde onbekende grond te slapen hem niet beviel.
En het avontuur begon. Freek pakte de kaart en liep voorop, mompelend: "Dertig stappen naar rechts vanaf de boom, dan linksaf en nog tien stappen rechtdoor, nu moeten we twee keer naar links draaien en drieëndertig stappen zetten".
Er waren slechts een paar minuten verstreken en Filip was al uitgeput. Ze cirkelden en kronkelden te voet onder de boom, en er leek geen einde te komen aan hun reis.
Luister, dit is heel vermoeiend, is het niet tijd voor een pauze?
Wat? We zijn net begonnen! Als we de schat vinden, nemen we een pauze.
Filip sjouwde gehoorzaam achter zijn vriend aan. Eigenlijk hoefden ze nog maar een paar stappen te zetten tot het felbegeerde doel, en daar waren de draakjes al bij de plek die op de kaart met een kruisje was gemarkeerd.
Recht voor hen stond een struik. Freek dook zakelijk de struiken in. Een minuut lang stampte hij luidruchtig tussen de takken, die ritselden met hun groene bladeren en weerstand boden aan zijn aanval. Maar toen sprong de draak plotseling naar buiten met een zegevierende blik in zijn ogen.
Wat is daar?
Filip zwiepte ongeduldig met zijn staart en sprong naar zijn vriend.
Kijk.
Hij opende zijn poot en liet een klein gestreept steentje zien.
Wauw.
Zei Filip betoverd. Het steentje was inderdaad heel mooi. Meteen hielden ze een picknick. De vrienden smulden van fruit, spoelden het weg met dauw en bewonderden hun schat.
Een mooie schat heb je gevonden, Freek! Alleen hebben we hem wel erg snel gevonden.
Zei Filip. Hij was zijn zorgen al vergeten en wilde nu ook graag iets vinden.
Dat is waar. En er is maar één schat, hoe moeten we die delen?
Beaamde Freek.
Precies! Zullen we nog meer zoeken?
Maar we hebben ook maar één kaart!
Zei Freek.
Nou en? Laten we bij een andere boom beginnen. We gaan nu naar een willekeurige boom en beginnen de hele route opnieuw!
Filip liet zich niet uit het veld slaan.
Dat is een geweldig idee!
Schreeuwde Freek van vreugde. Ze stonden meteen op, verstopten hun schat, spreidden de kaart uit en gingen naar de dichtstbijzijnde boom. Nadat ze de route volgens de kaart opnieuw hadden afgelegd, ontdekten ze een enorme steen, warachter Filip een prachtige witte schelp vond.
De draakjes bewonderden hun vondst, en gingen toen zonder lang na te denken op zoek naar de volgende schat. Ze vonden een derde boom en volgden opnieuw hun route. Die bracht hen naar een koude beek, op de bodem waarvan een snoeppapiertje glinsterde en schitterde.
Freek stak dapper zijn poot in het koude water en haalde de nieuwe schat eruit. Ondertussen begon het al langzaam te schemeren. Freek verklaarde dat hij genoeg schatten had en dat het tijd was om terug te gaan.
Filip keek weemoedig naar de kaart en stemde toe. Ze stegen op en vlogen naar huis toen ze hun eigen boom zagen.
Bij de deur van de slaapkamer onder de letter F begonnen Filip en Freek de schatten te verdelen.
Het papiertje en het steentje voor mij, de schelp voor jou.
Zei Freek.
Dat is niet eerlijk, jij hebt twee schatten en ik maar één.
Merkte Filip op.
Maar wat moeten we doen? Als ik jou het steentje geef, houd ik alleen het papiertje over, en dan is het weer niet eerlijk.
Filip zag zelf ook wel dat hun schatten niet eerlijk te verdelen waren. En toen herinnerde hij zich de kaart en hun hele geweldige dag met zoektochten, pauzes en schatten.
Weet je wat, neem jij al die schatten maar. En geef mij de kaart!
Zei Filip tegen zijn vriend.
Nou, als je dat wilt...
De tevreden Freek gaf het blad met de kaart aan zijn vriend, en bond zelf zijn zakje met schatten steviger vast. Ze gingen de slaapkamer binnen, waar de oppas al schone bedden aan het opmaken was, en begonnen de anderen over hun avonturen te vertellen.
Toen iedereen al sliep, drukte Filip zijn kaart teder tegen zijn borst en dacht dromerig: "Waarom zou ik schatten nodig hebben als ik zo'n kaart heb? Daarmee vind ik een hele berg aan avonturenschatten".
