Het begin, of waarom de beer besloot op reis te gaan
In een mooi, gezellig, klein stadje woonde een jonge tovenaar die Goedwin heette. Hij hielp iedereen graag en was een vriend voor elke inwoner van de stad.
Soms bouwde hij samen met een gezin dat pas in de stad was komen wonen een huis, want ze hadden nog geen eigen woning en dus moest die er snel komen. Soms hielp hij een schoorsteenveger die na een lange dag nog de laatste schoorsteen moest vegen. En soms zocht hij een verloren pop voor een klein meisje.
Geen enkele hulp in het gewone menselijke leven weigerde de tovenaar. Alleen lukte het hem niet om een echt wonder te verrichten en de mensen te helpen met zijn toverkracht.
Goedwin was er erg verdrietig over, zo verdrietig dat hij zelf niet meer in de tovenarij geloofde. Hij was als een vogel die de schoonheid van het vliegen had leren kennen, maar die niet meer kon vliegen.
Dag na dag probeerde hij onvermoeibaar iets bijzonders te doen, om de gave die hij bij zijn geboorte had gekregen terug te krijgen. Maar het lukte niet. Hij kon geen mooie bloemen voor een feest laten bloeien, en geen zachte wind laten waaien om vliegers omhoog te laten gaan. Hij verweet zichzelf dat steeds meer en besloot dat hij het niet verdiende om tovenaar genoemd te worden.
In zijn eenvoudige, gezellige huisje was altijd eten voor wie honger had, hulp voor wie die zocht en een dak voor wie nergens heen kon. Maar er was geen vreugde en geluk in het huis, want een tovenaar kon niet blij zijn als zelfs de kleinste toverspreuk niet lukte. Ook keek de zon steeds minder vaak naar binnen, en toen brak de winter aan.
In het huis van Goedwin stond één bijzonder kostbaar voorwerp: de knuffelbeer Bruintje, een geschenk van zijn moeder, die hij zorgvuldig bewaarde. De beer zat op zijn zachte plankje en keek naar de tovenaar. Hij herinnerde zich Goedwin nog als kleine jongen, en nu was hij uitgegroeid tot een volwassen, goed en eerlijk mens. Bruintje kende hem vrolijk en gelukkig, maar ook verdrietig, zoals nu, en helemaal niet overtuigd dat hij ooit weer wonderen voor mensen zou kunnen doen.
Bruintje wist hoe veel pijn het hart van zijn vriend deed door het verraad van mensen die alleen maar in de buurt bleven zolang ze hulp nodig hadden. Maar daardoor hield het hart van Goedwin niet op met zuiver en open te zijn, en hij bleef in alles alleen het goede zien.
Bruintje vond dit mooie kenmerk van de tovenaar fijn. Hij vond het mooi hoe Goedwin blij werd als hij iemand had kunnen helpen, want dan was de dag niet voor niets geweest.
Nu wilde Bruintje zijn wanhopige vriend juist heel graag helpen en zijn glimlach weer zien, die als de zon was. Maar wat kon hij, een pluche beertje, doen? De beer dacht lang na, maar er kwam niets bij hem op.
Opeens hoorde de beer bekende voetstappen: Goedwin was thuisgekomen. De tovenaar ging in zijn stoel zitten, sloeg een deken om zich heen en zei, terwijl hij uit het raam keek:
Weet je, mijn vriend Bruintje, soms denk ik dat je alles begrijpt. Je begrijpt zelfs beter dan veel mensen wat me dwarszit. Maar je kunt niet praten en daarom kun je me ook niets adviseren... Het is buiten koud geworden en er is zoveel sneeuw gevallen, echt een sneeuwsprookje! Maar wat zal ik er verder over vertellen? Nu laat ik het je zien!
De tovenaar schoof de deken opzij, stond op, pakte de beer van de plank en hield hem bij het raam, zodat hij de besneeuwde natuur kon bewonderen.
Kijk eens, kleintje! Is onze stad niet prachtig in de winter, bedekt met een wit kleed van sneeuw? Daar in de verte zie je het bos, dat tot de lente onder de sneeuw slaapt. Geloof me, het is erg mooi. En achter het bos ligt de zee... Misschien is er daar iets wat me kan helpen een wonder te verrichten. Iedere tovenaar kan wonderen doen, maar ik niet... Nou ja, mijn vriend, wij kunnen nu niet op reis. Er is hier veel te doen. Maar ik zeg je: reizen is prachtig!
Goedwin zuchtte, zette de beer terug op de plank, schonk zich een kopje geurige thee in en dronk die staand bij het raam terwijl hij de zonsondergang bekeek. Daarna ging hij op zijn favoriete bank liggen en viel in slaap.
De beer keek naar de slapende tovenaar en herinnerde zich hoe Goedwin hem vroeger op de schommel had gezet, hem verhalen had voorgelezen over reizen, dappere ridders en goede tovenaars, toen hij nog een kleine jongen was. Hoe hij met hem op de weide had gezeten en de wolken had bekeken. Toen vond de tovenaar het fijn om naar de natuur te kijken, en hij hoorde in haar adem een bijzondere muziek die met het weer en de seizoenen meeveranderde.
Goedwin voelde goed aan hoe belangrijk het is elke bloem te beschermen, hoe kostbaar elk vogelgezang is en hoe betoverend de muziek van het water in het heldere beekje bij zijn huis klinkt. Toen begreep de beer opeens hoe hij zijn vriend kon helpen!
Ik, Bruintje, ga op reis en vind wat Goedwin weer wonderen laat verrichten, zoals het een tovenaar betaamt, vooral zo'n goede en eerlijke tovenaar! Het is besloten! Ik zal dapper zijn en mijn vriend weer blij maken, met de vreugde die een wonder voor iemand anders brengt.
De beer klom voorzichtig van de plank, keek nog eens naar de slapende tovenaar, die vast een prettige droom had, raakte zijn hand aan met zijn pootje en ging stilletjes door de deur naar buiten.
De eerste zonnestralen lieten zich net aan de horizon zien. Wat mooi! De sneeuw glinsterde in de dageraad en de vorst beet in zijn neus. Voor de beer opende zich een enorme, prachtige en tegelijk beangstigende wereld vol onbekende dingen, die hij niet kende toen hij nog op zijn zachte plankje zat. Nu moest hij die wereld tegemoet treden om iets te vinden dat zijn vriend weer kon laten geloven in wonderen.
Het was eng voor de beer om op reis te gaan. Hij wist niet wat hij zocht, maar hij moest Goedwin heel graag helpen. Bruintje sprong op de slee van de boswachter, die elke ochtend door het bos reed om te controleren of alle dieren het goed hadden.
De boswachter kwam uit zijn huis, spande zijn paard voor de slee, ging gemakkelijk zitten en vertrok, zonder te weten dat een kleine passagier met hem meereisde.
De rit was niet lang, en de beer kwam in het besneeuwde winterbos terecht. Toen de boswachter stopte, klom de beer voorzichtig uit de slee en ging te voet verder. Hij moest opschieten, want elke minuut telde!
De reis van de knuffelbeer door het winterbos
Het was koud voor de kleine pluche pootjes om door het bos te lopen. Ze zakten steeds in de sneeuw, maar hij moest verder, en de beer ging door.
Lang liep hij, zorgvuldig om zich heen kijkend, want misschien lag wat hij zocht wel verborgen in het bos. Maar hij vond niets, en toen hij moe was, ging hij bij een boom zitten. Plotseling sprong er een jong hazenjong naast hem op. Het keek hem nieuwsgierig aan.
Hallo! Ik ben Vlokje! Jij bent vast een familielid van oom Beer. Zal ik je naar zijn hol brengen? Het is wel vreemd: ik dacht dat alle beren in de winter sliepen en niet bij elkaar op bezoek gingen...
De beer glimlachte en zei:
Hallo, Vlokje! Ik ben helemaal geen familie van oom Beer. Ik ben gewoon een knuffelbeertje, Bruintje, en daarom slaap ik niet.
Wat doe je dan in het bos, en hoe kan ik je helpen? vroeg Vlokje.
De beer krabde met zijn pootje over zijn pluche kruin en begon zijn verhaal:
Ik weet niet hoe jij me kunt helpen, maar ik ben het bos ingegaan om mijn vriend te redden, een goede tovenaar. Ik ben door hem gemaakt toen hij nog klein was, en nu is hij volwassen. Weet je hoeveel mensen hij met zijn eigen handen heeft geholpen? Alleen kan hij al lang geen toverkunst meer doen, en dat maakt hem heel verdrietig. Hij is gestopt met geloven in toverij en vindt dat hij niet langer tovenaar kan heten. Daarom ben ik op reis gegaan, om te vinden wat hem weer in zichzelf doet geloven en hem de kracht geeft om wonderen te doen. Dit bos ligt dicht bij ons huis, daarom ben ik hier begonnen. Is er in dit bos iets wat ik zoek?
Vlokje streelde zijn oor met een pootje. Hij had niets bijzonders gezien, maar hij wilde de beer heel graag helpen.
Ik heb niets gezien van wat jij zoekt, maar opa Uil weet alles en kan je vast helpen. Kom, ik breng je naar hem!
De weg was lang, maar met Vlokje was het voor de beer niet eng en de tocht leek vrolijker. Eindelijk kwamen de beer en Vlokje bij de oude eik waar opa Uil woonde. Vlokje riep:
Hallo, opa Uil! We hebben uw advies hard nodig!
Op hetzelfde moment verscheen er een uil op een tak, die de gasten aandachtig bekeek en zei:
Gegroet! Nou, als er advies nodig is, help ik jullie graag zoveel ik kan.
De beer was erg blij en besloot meteen te vertellen wat hem dwarszat.
Opa Uil dacht na. Hij wist echt veel, maar hoe hij de beer kon helpen wist hij niet. In het bos was niets wat de beer zocht.
Hier vind je het niet, hoe hard je ook zoekt. Het is een moeilijke opdracht die je hebt gekregen, maar je wens om je vriend te helpen zal je wijzen op wat je zoekt. Ik heb van mijn grootvader gehoord dat er in de zee achter ons bos iets bijzonders is. Ga daar naartoe. Vlokje brengt je naar het hert Witstaartje, en hij draaft met je naar de kust, want met je kleine pootjes duurt de weg veel te lang. Ik geef je een dennenappel, zodat je ons bos niet vergeet. Hier, neem hem mee.
De beer pakte de dennenappel en kneep hem stevig in zijn pluche pootjes. Dit was natuurlijk niet wat hij zocht, maar het was een heel waardevol geschenk. De kleine reiziger wist vastberaden dat hij verder zou gaan en was dankbaar voor de hulp van Vlokje en opa Uil.
Dank u wel, opa Uil, voor uw advies. We moeten verder. Tot ziens!
Tot ziens, Bruintje, kleine dappere reiziger! Je hebt ons, bosbewoners, veel geleerd. We zullen je moed niet vergeten. Moge je weg goed zijn en wat je zoekt zeker te vinden! zei de oude uil bij het afscheid.
Vlokje en de beer kwamen snel bij Witstaartje aan.
Hallo, Vlokje! Wat fijn je te zien! Wat brengt je bij mij?
Hallo, Witstaartje! De pluche beer Bruintje heeft hulp nodig. Hij moet zijn vriend, die hij heel graag helpt, zo snel mogelijk ergens bij helpen. Hij gaat naar de zee, maar met zijn kleine pootjes duurt de reis daar erg lang. Wil je hem misschien brengen? zei het hazenjong.
Natuurlijk help ik graag! Bruintje, klim op mijn rug en houd je goed vast, antwoordde Witstaartje, en hij knielde in de sneeuw zodat de beer makkelijker kon opklimmen.
Dank je, Vlokje, tot ziens! Ik vergeet je niet en je hulp ook niet, zei de beer tegen het hazenjong.
Tot ziens, Bruintje! Veel succes onderweg, en moge je vinden wat je zoekt, antwoordde Vlokje.
Witstaartje stond op en bracht de beer naar de zee, waar de kleine pluche reiziger zou proberen iets te vinden dat de tovenaar weer in wonderen zou laten geloven. Snel bracht het hert de beer naar de zee. De beer klom van zijn rug.
Dank je wel, Witstaartje, dat je me zo snel hebt gebracht. Ik vergeet je hulp niet. Ik moet opschieten, we mogen niet treuzelen. Tot ziens!
Goede reis, dappere kleine beer Bruintje, en moge vinden wat je zoekt, zei Witstaartje bij het afscheid.
Toen de beer naar het water liep, zag hij een bootje. Hij klom erin en viel in slaap, want hij was moe van de hele dag, en er lagen nog veel avonturen en ontmoetingen voor hem. De beer sliep, en hij droomde dat hij thuis was gekomen, en dat Goedwin, net als in zijn verre kindertijd, glimlachte, omdat hij een wonder voor de hele stad had gedaan: hij had alle inwoners prachtige bloemen geschonken die nog nooit eerder waren gezien, en die op alle plantsoenen bloeiden.
De reis van de knuffelbeer over de zee
Op een ochtend werd de beer wakker van het geruis van de golven. De kleine reiziger keek om zich heen. Terwijl hij sliep, was er een visser gekomen die met zijn boot de zee op was gegaan.
De zee was ongelooflijk mooi en rustig. Ze deinde zachtjes met het bootje mee. Het was eng voor de beer, want hij raakte steeds verder van huis. Maar hij had nog niets gevonden wat de tovenaar weer in wonderen kon laten geloven, en daarom: geen stap terug, alleen vooruit.
De zee was prachtig. In de winter was ze natuurlijk anders, net als de rest van de natuur, maar haar golven hadden een bijzondere muziek en een bijzondere bekoring.
De beer dacht weer aan de tovenaar, die zo graag naar de natuur keek. Hij zou dit gezicht prachtig hebben gevonden. De beer moest moedig zijn en nog zorgvuldiger zoeken naar wat zijn vriend kon helpen. En de nieuwe bladzijde van de reis, die met de dageraad voor hem openging, mocht niet verloren gaan.
Terwijl hij over de zee uitkeek, zag de kleine reiziger niets bijzonders. Opeens kwam er een zeehond boven water. De beer keek hem aandachtig aan, en de zeehond, die dat zag, zwom naar het bootje.
Hallo, ik ben Flitsje! En wie ben jij? Wat brengt jou naar onze koude noordelijke zee?
Hallo, Flitsje! Ik ben het knuffelbeertje Bruintje. Ik ben op reis gegaan om mijn vriend te helpen, een goede tovenaar. Ik ben door hem gemaakt toen hij nog klein was, en nu is hij volwassen. Weet je hoeveel mensen hij heeft geholpen! Alleen kan hij al lang geen wonderen meer doen, en dat maakt hem erg verdrietig. Hij denkt dat hij niet langer tovenaar genoemd kan worden. Daarom ben ik op reis gegaan om te vinden wat hem weer de kracht geeft om wonderen te doen. Ik begon mijn reis in het bos, maar daar vond ik niets. Opa Uil zei dat er in de zee iets bijzonders is. En nu ben ik hier. Is er in jullie zee iets wat ik zoek, om iemand te helpen die me dierbaar is? antwoordde de beer aan de zeehond.
Flitsje krabde op zijn kop.
Ik weet niets bijzonders van onze zee en ik heb zeker niets gezien wat op wat jij zoekt lijkt. Ik breng je naar oom Walvis. Hij is de wijste hier en kan je zeker helpen. Ga op mijn rug zitten, dan zwemmen we naar hem toe.
De beer klom van het bootje op de rug van Flitsje, en ze voeren naar oom Walvis. De reis was niet lang, en Flitsje vond zonder moeite de enorme walvis die rustig door het water zwom op zoek naar interessant nieuws.
Hallo, oom Walvis! We hebben uw hulp nodig, uw wijze raad!
Oom Walvis was blij Flitsje te zien en gaf graag raad als hem daarom gevraagd werd. Want wie om raad vraagt, kan blijkbaar helpen, en helpen is nodig.
Hallo! Als je om raad vraagt, vertel dan wat er aan de hand is. Ik help je zo goed ik kan.
De beer was erg blij dat oom Walvis bereid was te helpen, en besloot meteen te vertellen wat hem dwarszat.
Lang dacht de wijze walvis na over het verhaal van Bruintje, en eindelijk zei hij:
Het is een moeilijke opdracht die je hebt gekregen, Bruintje. Wat je zoekt, vind je in de zee niet, hoe hard je ook zoekt. Maar we hebben wel noordelijke parels! Flitsje, zet de beer op mijn rug en breng hem een bijzondere parel als geschenk, een die je alleen hier kunt vinden. In warme zeeën is de parel anders... Daarna breng ik Bruintje naar de kust. Hij moet naar de bergen gaan, daar vindt hij misschien wat hij zoekt.
Flitsje zette de beer op de rug van oom Walvis, dook en kwam in een oogwenk weer boven met iets ongelooflijk moois in zijn vinnen.
Hier is een parel voor jou, Bruintje, zodat je deze reis naar ons niet vergeet. Het spijt me dat wij niets anders voor je hebben, maar ik ben blij dat ik zo'n dappere kleine beer kon helpen. Ik ben er zeker van dat je vindt wat je zoekt. Tot ziens, Bruintje, moge je weg goed zijn!
Tot ziens, Flitsje! Dank je wel voor alles. Ik vergeet je hulp niet! zei de beer bij het afscheid.
Oom Walvis bracht de beer snel naar een rotsachtige kust. Toen hij de kleine reiziger had afgezet, zei hij:
Tot ziens, Bruintje! Je hebt ons, zeebewoners, veel geleerd, kleine dappere reiziger. We vergeten je goedheid niet, en moge je weg goed zijn. Vind zeker wat je zoekt!
Dank u voor uw raad, uw hulp en het geschenk, oom Walvis. Ik vergeet uw goedheid niet, tot ziens! zei de beer tegen de walvis die wegzwom.
De beer keek om zich heen: voor hem lagen hoge bergen. Het was eng voor het kleine pluche beertje om verder te gaan, maar hij moest zijn reis voortzetten.
Hij had in het bos noch in de zee iets bijzonders gevonden, en daarom moest hij moedig zijn en verdergaan. De beer begon aan het bergpad, keek om zich heen en lette goed op om niet te missen wat hij zocht.
Welke ontmoetingen en prachtige landschappen hem nog te wachten stonden, wist hij niet. Maar hij dacht aan Goedwin. Hoe graag zou hij de bergen hebben gezien! Hij wilde zo graag terug naar de tovenaar en hem gelukkig zien, geloven in wonderen, zoals zo'n goed mens dat hoort te doen. En de beer liep sneller.
De reis van de knuffelbeer in de bergen
Het is zwaar voor een klein pluche beertje in de bergen in de winter. De sneeuw is mooi, maar op de toppen ligt er nog meer dan in het bos, waardoor de kleine pootjes moeilijk vooruitkomen. De wind is veel sterker en kouder.
De beer was helemaal uitgeput. Hij ging zitten, leunde met zijn ruggetje tegen de berg en begon na te denken over hoe hij hier kon vinden wat zijn vriend zou helpen. Hij kon zich er immers niet eens iets bij voorstellen. Opeens zag hij vlak voor zich een klein geitje. Het geitje bekeek hem aandachtig.
Hallo, ik ben geitje Jaap. Maar ik ben geen gewoon geitje, ik ben een bergGeit. Ik heb jou eerder nog nooit in onze bergen gezien. Wie ben jij? Wat brengt je hierheen?
Hallo, Jaap, ik ben het knuffelbeertje Bruintje! Ik ben de bergen in gegaan om mijn vriend te helpen, een goede tovenaar. Ik ben door hem gemaakt toen hij nog klein was, en nu is hij volwassen. Weet je hoeveel mensen hij met zijn eigen handen helpt? Alleen kan hij al lang geen toverkunst meer doen, en dat maakt hem erg verdrietig. Hij is gestopt met geloven in wonderen en vindt dat hij niet langer tovenaar kan heten. Daarom ben ik op reis gegaan om te vinden wat hem weer de kracht geeft om wonderen te doen. Ik begon in het bos, maar daar vond ik niets. Opa Uil zei dat er in de zee iets bijzonders is. Ik ging naar de zee, maar ook daar vond ik niets. Toen raadde oom Walvis me aan om in de bergen te zoeken naar wat de tovenaar weer in wonderen laat geloven... Is er bij jullie iets wat ik zoek, Jaap? antwoordde de beer het geitje.
Het geitje dacht na. Het had in de bergen niets van wat de beer zocht gezien, maar het wilde de beer heel graag helpen.
Ik heb niets gezien van wat jij zoekt, maar wijze opa Sneeuwpanter weet alles en kan je zeker helpen. Klim op mijn rug, ik breng je naar hem.
De weg was niet lang, want Jaap bewoog zich gemakkelijk over de bergen, zoals een bergGeit hoort, en ze kwamen snel bij de grot van oude Sneeuwpanter. Jaap riep:
Hallo, opa Sneeuwpanter! We hebben uw advies hard nodig!
Op hetzelfde moment kwam Sneeuwpanter uit de grot tevoorschijn, groot, in een prachtige vacht. Hij bekeek de gasten aandachtig en zei:
Gegroet! Nou, als er advies nodig is, help ik jullie graag zoveel ik kan. Vertel me wat er aan de hand is.
De beer was erg blij dat de wijze opa Sneeuwpanter bereid was te helpen, en besloot meteen te vertellen wat hem dwarszat.
Sneeuwpanter luisterde naar Bruintje en dacht lang na. Hij wist alles wat er in de bergen was, maar hoe hij de beer kon helpen, wist hij niet.
Hier vind je het niet, hoe hard je ook zoekt. Het is een moeilijke opdracht die je hebt gekregen, Bruintje, maar je wens om je vriend te helpen is prijzenswaardig. Klim op mijn rug, ik breng je naar mijn oude vriend, de adelaar Snelvleugel. Misschien kan hij je helpen. En Jaap moet terug naar huis naar zijn moeder, want die maakt zich vast al zorgen...
Jaap liep naar de beer toe en boog zijn snuit naar hem toe. De beer aaide hem met zijn pluche pootje en zei:
Tot ziens, Jaap! Dank je wel dat je me niet alleen in de bergen hebt gelaten. Ik vergeet je hulp en goedheid niet.
Tot ziens, Bruintje! Moge je weg goed zijn en vind je zeker wat je zoekt, zei Jaap bij het afscheid.
De beer klom op de rug van opa Sneeuwpanter en ging verder. Zo snel waren ze bij Snelvleugel, die op de top van de berg woonde. Snelvleugel zag zijn vriend aankomen en liep naar de reizigers toe.
Hallo, mijn vriend! En jij, beer, hallo! Wat brengt jullie bij mij?
Hallo, Snelvleugel! Het knuffelbeertje Bruintje moet zijn vriend, een tovenaar, zo snel mogelijk helpen. De tovenaar heeft zijn geloof in wonderen verloren, en de beer heeft besloten te vinden wat hem kan helpen. Hij begon zijn reis in het bos, maar daar vond hij niets. Opa Uil zei dat er in de zee iets bijzonders is. De beer ging naar de zee, maar ook daar vond hij niets. Oom Walvis raadde hem aan de bergen in te gaan, maar ook hier is niets van dien aard... Jij vliegt rond in de wereld en weet alles, misschien kun je zeggen waar hij moet zoeken naar wat de tovenaar helpt?
De adelaar dacht na.
Zo vaak als ik de wereld heb rondgevlogen, heb ik zoiets nooit gezien. In de hele wereld is niet te vinden wat jij zoekt, kleintje. Ik ken jou en de tovenaar. Ik zag hem vanmorgen. Hij was nog meer van streek nu hij jou kwijt is, en volgens mij moet jij je reis beëindigen en naar huis terugkeren. Ik breng je rechtstreeks naar huis, dappere kleine reiziger, klim op mijn rug.
De beer was erg teleurgesteld dat hij niet kon vinden wat de tovenaar weer zou laten geloven in wonderen. Er was in de hele wereld niets wat zijn vriend kon helpen.
Nou ja, als ik mijn vriend niet heb kunnen helpen, moet ik hem niet nog meer verdriet doen. Het is tijd om naar huis te gaan. Dank u, opa Sneeuwpanter, ik vergeet uw goedheid en hulp niet. Tot ziens!
Tot ziens, Bruintje! Je hebt ons, bergbewoners, veel geleerd, kleine dappere reiziger. Ook wij vergeten je goedheid niet, en moge je weg goed zijn! zei opa Sneeuwpanter tegen de beer.
De beer klom op de rug van de adelaar, en Snelvleugel steeg op. Ze vlogen zo hoog dat mensen, bomen en huizen klein leken. Ach, wat was de aarde in de winter mooi vanuit de lucht gezien! De beer hield zijn adem in van zoveel schoonheid.
Opeens kwam het bekende beekje in zicht, en de adelaar landde op de weide bij het huis van de tovenaar. De beer glimlachte liefdevol naar Snelvleugel.
Dank je, Snelvleugel, dat je me naar huis hebt gebracht. Ik vergeet je hulp niet! Tot ziens!
Graag gedaan, dappere kleine Bruintje. Ook al is niet gevonden wat je zocht, we hebben veel van jou geleerd. Je bent een echte vriend, bereid tot een moeilijke reis voor iemand die je dierbaar is. Tot ziens! Wees niet verdrietig, alles komt goed! En als afscheid geef ik je mijn veer, zodat je de bergen niet vergeet, zei Snelvleugel, terwijl hij met zijn snavel een veer aanreikte.
De adelaar vloog weg, en de beer ging op de bank bij het huis zitten en dacht na. Hij had niet gevonden wat de tovenaar weer in wonderen kon laten geloven en hem gelukkig kon maken.
De beer zat op de bank, moe van de lange reis, en bekeek de dennenappel, de parel en de veer die hij had gekregen. Hij was blij als hij terugdacht aan de vriendelijkheid van opa Uil en Vlokje, Flitsje en oom Walvis, Snelvleugel en opa Sneeuwpanter, maar tegelijk was hij verdrietig omdat hij de tovenaar niet had kunnen helpen.
En ook omdat zijn vriend niet zou weten dat de beer had geprobeerd hem te helpen, welke reis hij had gemaakt om hem weer te laten glimlachen, een glimlach die de beer al lang niet had gezien en zo graag weer wilde zien.
Thuiskomst, of het einde van de reis
De beer zat op de bank bij het huis en durfde niet naar binnen te gaan. Opeens ging de deur open, en Bruintje zag Goedwin. Wat had hij hem gemist! Toen de tovenaar zijn knuffelbeertje zag, pakte hij hem vrolijk op.
Wat ben ik blij je te zien, Bruintje! Ik dacht al dat ik je voorgoed kwijt was! Waar was je, kleintje? Wat is dat interessante ding naast je op de bank?
De tovenaar zette de beer op de bank en pakte de dennenappel. Zodra de dennenappel in Goedwins handen lag, zag hij de reis van zijn kleine pluche vriend door het bos. Zo duidelijk, alsof hij er zelf bij was geweest.
Goedwin legde de dennenappel op de bank en pakte de parel. Hij zag de reis van de beer over de zee.
Hij nam de veer, en de veer toonde hem de avonturen van Bruintje in de bergen. Daarna legde de tovenaar de veer weer terug.
Zijn ogen vulden zich met tranen, zo duidelijk zag hij alles wat de beer had meegemaakt. Hij nam Bruintje op en keek in zijn glazen knopogen, terwijl hij zijn pluche ruggetje zachtjes streelde.
Mijn dappere, kleine Bruintje! Wat wilde je me graag helpen om iets te vinden wat mij het geloof in wonderen en de kracht om wonderen te doen zou teruggeven. En hier is het: wat je zocht en wat niet in de hele wereld te vinden was. Dit is jouw reis, mijn dappere pluche vriendje! Is het niet een wonder dat jij zo'n besluit hebt genomen! Met de geschenken van de bewoners van bos, zee en bergen heb ik jouw weg zo duidelijk gezien, alsof ik zelf bij je was! Nu geloof ik weer in wonderen en wil ik proberen voor iemand anders toverkunst te verrichten! Dank je, Bruintje, je bent een echte vriend! Kom, we gaan naar binnen, we doen je geschenken in een kistje en wassen jou, want je pluche vachtje is vuil geworden...
De tovenaar ging met de beer op zijn arm naar binnen, legde hem op zijn favoriete bank, vulde een teil met warm water, pakte geurige zeep en nam Bruintje van de bank om hem in het klaargezette bad te zetten.
Het kriebelde aan de pluche pootjes toen de tovenaar ze met een washandje schrobde. Zijn neus zat vol geurig zeepschuim. De beer was blij dat de tovenaar weer glimlachte, en dat betekende dat hij weer in wonderen geloofde.
Goedwin waste de beer schoon, en zijn pluche vachtje zag er nog mooier uit dan voorheen. Hij wikkelde de beer in een handdoek en hing hem te drogen op het kleed naast de open haard.
Bruintje was snel droog, en de tovenaar strikte een mooie strik om zijn hals. Hij nam de beer op en liep naar het raam. Buiten was het donker.
Hoe kon je zo'n reis aandurven, mijn kleine moedige beer! Jij, Bruintje, hebt een echt wonder voor mij gedaan, de tovenaar. Men zegt dat we voor wie ons dierbaar is elk wonder kunnen verrichten, en dat niets onmogelijk is als er hulp nodig is. Ik had hulp nodig, en jij was niet bang om alles te doen om mij gelukkig te zien. En ik ben gelukkig, want ik heb zo'n wonderlijke vriend. Ik ga proberen een klein wonder voor jou te verrichten!
Goedwin zette Bruintje op zijn favoriete gezellige plankje. Hij wist zeker dat de beer het vliegen het liefste vond. Hij sloot zijn ogen, een beetje bang dat het niet zou lukken, en zei:
Ik blaas één keer, ik blaas twee keer, ik blaas drie keer, en de beer krijgt een luchtballon die precies bij zijn lengte past... Kijk, mijn vriend, kijk maar... Vlieg, mijn woorden, als vogels, vervul mijn wens nu meteen...
Toen hij zijn ogen opende, zag de tovenaar een felle luchtballon op Bruintjes plankje. Goedwin was blij dat het hem eindelijk was gelukt om voor zijn vriend een wonder te verrichten. Dus kon hij weer toverkunst bedrijven, zoals een tovenaar hoort. De luchtballon was bijzonder. Na de beer in de mand te hebben gezet, fluisterde de tovenaar zachtjes:
Vlieg, ballonnetje, vlieg...
En de ballon zweefde soepel door de kamer. De beer was gelukkig, hij vond het heerlijk om te vliegen, en dat was de waarheid. Dat had hij begrepen toen hij op de rug van de adelaar naar huis terugkeerde.
De verrassing was de beer goed bevallen, maar nog meer vond hij het fijn zijn goede tovenaar gelukkig te zien. Zo was de reis dus niet voor niets. De toverballon maakte een paar rondjes door de kamer en landde op het plankje. De tovenaar haalde de beer uit de mand en zette hem comfortabel op de plank.
En nu is het tijd om te rusten, goedenacht, Bruintje!
Goedwin blies het licht uit en ging gezellig op zijn favoriete bank liggen en viel in slaap. Het werd stil in het huis. Ook de dappere pluche beer sliep. Hij was blij weer thuis te zijn. En hij droomde van het bos met Vlokje, opa Uil, Witstaartje, de zee met Flitsje en oom Walvis, en de bergen met Jaap, opa Sneeuwpanter en Snelvleugel.
Zo eindigde de reis van de knuffelbeer Bruintje. Hij had gevonden wat de tovenaar weer in wonderen liet geloven en hem de kracht gaf om gewone wonderen te verrichten.
Veel wonderen heeft de goede tovenaar Goedwin aan de inwoners van de stad geschonken. Nog steeds zal elke inwoner van dat kleine stadje jou, mijn lieve lezer, met bijzondere warmte naar het huis van de tovenaar en Bruintje wijzen. En zij vertellen graag veel interessante verhalen.
Vergeet dit bijzondere verhaal over echte vriendschap niet, dat ik zorgvuldig aan jou heb doorgegeven.
