Jongen Sasha hield helemaal niet van winter. De koude wind en sneeuw die door je heen snijdt beviel hem veel minder dan het warme herfstbriesje en de hete zonnige stralen. Sasha had een oudere broer Igor en een jongere zusje Tonya. Zij hielden van winter, het was hun favoriete seizoen.
En wat vinden jullie toch in deze winter, kou, sneeuw, gladde ijs — je kunt jezelf nog bezeren ook, — begon Sasha weer eens.
Ach, Sasha, Sasha, je zou niet klagen, maar met ons mee gaan wandelen, sneeuwballen gooien, en je zou het zelf begrijpen, — antwoordde Igor, terwijl hij een warme muts en wanten aantrok voordat hij naar buiten ging.
Dank je wel, ik zit liever thuis! — lachte Sasha.
Igor probeerde hem niet om te praten, en hij wist dat het toch nutteloos was. Hij wilde veel liever snel naar buiten gaan, waar Tonya op hem wachtte.
Sasha zou natuurlijk graag met zijn broer en zus buiten gaan spelen, maar hij kon de kou niet uitstaan. Dus, zoals altijd, bleef hij thuis, zette hij zichzelf een grote beker hete thee en ging bij het raam zitten. En buiten, beneden, was er al een flinke sneeuwgevecht aan de gang. Igor en Tonya werden vergezeld door andere kinderen uit de buurt en het leek erop dat zij dit spel erg leuk vonden. Sneeuwvlokken vielen zacht neer, Sasha leunde met zijn hoofd tegen het glas en dronk zijn thee zo op dat hij ongemerkt in slaap viel.
Toen Sasha zijn ogen opende, ontdekte hij tot zijn verbazing dat hij niet thuis was. Bovendien stond hij buiten midden op een enorm sneeuwveld, en in de verte waren hoge sneeuwpoorten zichtbaar. Sasha keek om zich heen en zag naast zich een kleine sneeuwman. Hij was erg grappig, ogen van zwarte knopen en een wortelneus. En op zijn hoofd een rode teil in plaats van een hoed. De jongen bestudeerde aandachtig het eigenaardige sneeuwfiguur.
Wat zit je naar me te staren? — zei de sneeuwman plotseling.
Oh, sorry, ik wist niet dat je leefde. Mijn naam is Sasha, — antwoordde de jongen verbaasd.
Hallo, Sasha, ik ben de Sneeuwman, ik ben hier om je naar de wereld te brengen waar tsarina Winter woont, — de sneeuwman tilde de teil op zijn hoofd licht op als groet.
Wauw, ik wil haar heel graag ontmoeten, maar eerlijk gezegd hou ik niet van winter, — Sasha hield niet van liegen, dus vertelde hij de Sneeuwman de waarheid.
Hoe? Dat kan niet waar zijn, ik geloof het niet! — riep de sneeuwman uit, hij was erg verrast en bedroefd.
Sasha voelde zich ongemakkelijk omdat hij zijn nieuwe vriend had teleurgesteld en hij besefte dat het onbeleefd was om het avontuur naar het winterrijk af te slaan. Bovendien wilde hij heel graag de echte tsarina in het echt zien. Zijn broer en zus zouden jaloers zijn als hij hun erover vertelde.
Goed, Sneeuwman, als ik je heb beledigd, ga ik graag met je mee naar de winterwereld. Alleen weet ik helemaal niet hoe ik me moet gedragen en wat ik in de winter moet doen, — besloot de jongen alles volgens de regels te proberen.
Maak je geen zorgen, ik help je, — de sneeuwman werd duidelijk opgewekter, hij was blij dat hij de jongen kon helpen.
Waar beginnen we? — vroeg Sasha geïnteresseerd, die niet kon wachten om het avontuur te beginnen.
Eerst moet je jezelf warm aankleden, anders krijg je bevriezing voordat je bij de tsarina aankomt. In de winter moet je je goed voorbereiden voordat je naar buiten gaat. Je moet veel lagen kleding aantrekken, vooral wanneer het zo hard vriest als nu, — zei de sneeuwman op belangrijke toon.
Is dat echt nodig? Ik zal eruit zien als een koolkop! — protesteerde Sasha. Hoewel hij niet van kou hield, wilde hij niet honderd lagen kleding tegelijk dragen.
Natuurlijk, je wilt toch genieten van je wandeling in plaats van te bevriezen. Kijk, het is heel simpel: de eerste laag kleding moet strak tegen je lichaam aanliggen, — de sneeuwman stampte met zijn voet en Sasha droeg warme thermische ondergoed, – We vervangen katoenen kleding door wollen, want katoen droogt heel langzaam als je zweet tijdens het spelen, en we zullen zeker spelen in het winterrijk, — de sneeuwman stampte opnieuw en onder de donsjas verscheen een warme winterse wollen trui.
Oh, het is veel warmer geworden, dank je wel! — Sasha was tevreden, hij voelde zich eindelijk warm, ondanks dat hij buiten was.
Nu kunnen we verder gaan! — zei de Sneeuwman, tevreden met het werk dat hij had gedaan.
De Sneeuwman en Sasha liepen naar de poorten. Toen ze aankwamen, zag Sasha twee andere sneeuwmannen die wachten hielden. Ze droegen grote wollen handschoenen. Ze begroetten de gasten, maar haastten zich niet om hen door te laten.
Sneeuwman, wat moeten we doen? Raadsels oplossen of taken uitvoeren? — fluisterde Sasha tegen zijn metgezel.
Wat? Natuurlijk niet! We moeten iets eten! — zei de sneeuwman en liktte zijn lippen af in verwachting.
Hoe? We moeten eten? Waarom? — Sasha verwachtte dit niet. Hij hield van lekker eten en was verbaasd dat het zo gemakkelijk was om het land in te gaan.
Voordat je het winterrijk binnengaat, moet je zeker iets calorierijks eten, weet je niet dat je meer energie verbruikt in de vorst?
Dat wist ik niet! — riep de jongen opnieuw uit, alles wat de sneeuwman zegt is een openbaring voor hem.
De Sneeuwman en Sasha genoten met plezier van heerlijke taartjes met room en bessen. Terwijl hij zijn taartje opat, wendde Sasha zich opnieuw tot de Sneeuwman:
Maar waar is de thee? Ik zou graag wat heets drinken!
Ach, Sasha, je weet helemaal niets over winter. Je kunt geen hete dranken drinken voordat je in de vorst gaat, je bloedvaten zetten uit, dus je krijgt gemakkelijker onderkoeling.
Nou zeg, dank je dat je me waarschuwde. Zeg, waarom dragen sneeuwmannen wanten?
Hoe bedoel je waarom? In wanten warmen handen veel gemakkelijker op dan in handschoenen. Ze behouden de warmte langer.
Dus het is goed dat ik wanten aanheb! — Sasha was blij dat hij in ieder geval iets goed had voorzien in zijn avontuur.
Eindelijk gingen de poorten open, de Sneeuwman en Sasha betraden het winterland. Hoge bomen stonden aan beide zijden van de wegen, bedekt met sneeuwvlokken. Gekleurde slingers glitterden overal, en kerstballen groeiden op struiken net als bessen. Jongens, meisjes, sneeuwmannen en eekhoorns, evenals andere bosdiertjes liepen door de sneeuwhoopen. Het leek Sasha vreemd dat ze bij het lopen hun benen wijd uit elkaar zetten en hun knieën licht gebogen waren. Iedereen liep een beetje voorovergebogen en verplaatste zich met kleine glijdende stappen.
Sneeuwman, waarom lopen ze allemaal zo vreemd?
Dit is de beste manier om niet uit te glijden op het ijs, kijk, het is niet moeilijk! — de sneeuwman begon zelf zo te bewegen als iedereen om hem heen, — Het belangrijkste is dat je niet op je tenen stapt, maar op je hele zool, dan val je zeker niet!
Sasha probeerde met zijn benen wijd uit elkaar te lopen, in het begin lukte het, maar plotseling begon hij te vallen en de sneeuwman ving hem net op tijd.
Sasha, haal je handen uit je zakken! Dit is erg gevaarlijk, als je begint te vallen, kun je jezelf niet helpen, en ik ben niet altijd in de buurt.
Dank je, Sneeuwman, dat je me niet liet vallen. Dus waar gaan we heen? Hoe komen we bij de tsarina?
Daar is haar paleis, kijk, je hoeft alleen maar de weg over te steken!
Sasha rende over de weg en kon net op tijd voor een voorbijrijdende auto stoppen.
Wat doe je, Sasha! Ben je gek geworden? Steek nooit de weg over zonder de situatie in te schatten. Want in regen, sneeuw en gladheid neemt de remweg van een auto meerdere keren toe. Het kan je voorkomen dat de auto ver weg is, maar hij komt onvermijdelijk dichterbij en kan niet snel stoppen. Je moet auto's doorlaten die niet zelf stoppen.
Ik dacht dat ik het zou halen. Ik wil zo graag de wintertsarina zien! Laten we gaan!
Je moet erg voorzichtig zijn op plaatsen waar auto's remmen en stoppen. Zelfs als je erdoorheen slaagt, kunnen er plotseling kleine steentjes of erger nog — ijsscherven onder de wielen vandaan vliegen. En je weet nooit wat zich onder de sneeuw-water-brij verbergt. Wat als het gaten of kuilen zijn? De bestuurder, die ze in het laatste moment ziet, kan proberen ze te ontwijken door plotseling het stuur om te draaien, en de auto kan slippen.
Ik begrijp het, sorry Sneeuwman, zonder jou zou ik helemaal verloren zijn in dit koninkrijk.
Ze staken voorzichtig de weg over en kwamen bij het paleis aan.
Nou, verder ga je alleen, ik heb je geholpen zoveel ik kon, veel sterkte met je ontmoeting met de tsarina, — zei de sneeuwman ter afscheid.
Ga je niet mee?
Nee, Sasha, ik kan niet, in het paleis zal ik smelten. Maar je zult bevriend raken met de tsarina, daar ben ik zeker van.
Sasha nam afscheid van de sneeuwman en bedankte hem nog een keer. Zodra hij de deuren van het paleis opende, werd hij wakker.
Hij zat bij het raam, en beneden op straat hadden de kinderen al klaar met sneeuwballen gooien en kastelen bouwen. Nu maakten ze grappige sneeuwmannen. Sasha keek aandachtiger en zag diezelfde sneeuwman met de rode teil op zijn hoofd in plaats van een hoed. En niet ver van hem twee anderen in warme wanten. "Was dit slechts een droom?" dacht de jongen verdrietig. Maar plotseling merkte hij op dat de sneeuwman naar hem leek te zwaaien.
Toen begreep Sasha dat hij inderdaad naar het magische land was geweest, en nu wist hij hoe hij zich in de winter moest gedragen. Hij besloot dat hij de volgende keer zeker met zijn broer en zus zou gaan wandelen, en hij zou hun niets over zijn avontuur vertellen, het zou zijn grote wintergeheim zijn.
