Toen na de naamcontrole in het kasteel van de Toverschool bleek dat er iemand ontbrak, werd snel duidelijk wie het was. De meest ondeugende leerling, Maron, was verdwenen. Bij het doorzoeken van zijn kamer bleek dat hij een spreukenboek en een alchemistische set voor het uitspreken van betoveringen had meegenomen.
Weer hij?! ― riep de directeur van de Toverschool geërgerd uit.
Maak u maar geen zorgen, maak u maar geen zorgen, ― ratelde conrectrice Grinalda, die het slechte nieuws bracht.
De directeur fronste. Zijn blik boorde zich als een boor in de conrectrice, een lieve, weelderige vrouw op leeftijd.
Ik heb toch gewaarschuwd dat zulke kinderen als hij nooit naast ons, de tovenaars, zouden kunnen leven. Zijn plaats is met een knuppel zwaaien op het slagveld, niet het doorgronden van de waarheid van het bestaan.
Trek geen overhaaste conclusies, u kent zijn tragische geschiedenis. Dit is allemaal kinderlijk gedrag, ― smeekte de conrectrice met een bezwerende stem.
Ik ben het zat om mijn hoofd tegen de muur te stoten. Levnen zullen nooit nederigheid leren, en dat is het belangrijkste bij het bestuderen van magie, ― mijmerde de directeur, al uit het raam kijkend.
Levnen, mensen en tovenaars leefden al eeuwenlang ieder op hun eigen manier, zonder zich met elkaars zaken te bemoeien. Maar de invallers die ooit over de zee kwamen, veranderden de gang van zaken. Ze moesten zich allemaal verenigen om de Drevni te verslaan, een volk dat erg wreed en hebzuchtig was.
De Drevni waren een mislukt experiment van de druïden. Aan een strijdlustige menselijke stam beloofden de druïden onkwetsbaarheid en kracht door middel van spreuken, maar ze hielden zich niet aan hun woord en legden hen een vloek op van boomschors.
Volgens hun plan zouden de krijgers in één klap in bomen veranderen, maar er ging iets mis. De mensen groeiden korst en hun handen veranderden in knoestige takken. Met die takken doodden de Drevni de druïden en trokken ze verder om andere streken te veroveren, want een ander leven konden ze niet meer aanvaarden.
Maar terug naar de Toverschool. Daar werd volop voorbereid om de ondeugende leerling op te sporen. De directeur besloot persoonlijk de vluchteling te zoeken en hem voor iedereen van de school te verwijderen. En niet minder belangrijk: de alchemistische set moest worden teruggehaald.
Waarom gaat u zelf op zoek? Dat kunnen de oudere leerlingen prima doen, ― zei de conrectrice bezorgd.
Dit keer trap je er niet in, Grinalda! Ik weet nog hoe je die kwajongen vorige keer, toen hij wegliep, een week lang in de paardenstal verborg. Je wachtte tot ik was afgekoeld en smolt mijn hart met het verhaal hoe ze hem als baby, helemaal alleen, op het slagveld hadden gevonden...
De directeur zweeg, en zijn blik werd somber. Maar na een minuut ging hij verder, nog steeds met een strenge stem:
Deze wereld is erg hard, en orde kun je alleen handhaven met wetten en onwrikbare regels, die geen waarde hechten aan jouw geliefde levn!
Grinalda wilde iets terugzeggen, maar de baas onderbrak haar abrupt, alsof hij het afsneed:
Ik heb mijn besluit genomen!
Bij het krieken van de dag vertrokken de directeur en twee oudere leerlingen op zoek naar Maron.
Dat ze de juiste richting op gingen, bevestigde een visser die ze tegenkwamen. Bij hem sprong de vis op een mysterieuze manier uit de rivier en legde zich netjes op de kar. Met één gebaar hief de directeur de spreuk van Maron op en maakte een einde aan de vissenmars.
De vissen kwamen bij uit hun verdoving, begonnen te kronkelen en sprongen terug het water in. De visser schudde snel zijn hoofd, keek de reizigers met een verloren blik aan en mompelde tegen zichzelf:
Dat kan ik me toch niet inbeelden. Misschien moet ik maar even in de schaduw gaan zitten.
De directeur en de leerlingen vervolgden hun weg. Toen ze genoeg afstand van de visser hadden, vroeg een van de leerlingen:
Eerwaarde directeur, waarom heeft u de vangst niet aan de visser gelaten? Dit was toch een onbeduidende spreuk die niemand kwaad doet.
Onbeduidende spreuken bestaan niet, ― antwoordde de tovenaar. ― Denk je soms dat niemand zal opmerken dat die arme visser ineens een jaarvoorraad vis heeft? Ik ben er zeker van dat zijn leven drastisch zal veranderen, en niet ten goede. Er komen mensen die zo'n plotselinge rijkdom niet zullen waarderen. Uiteindelijk zullen ze hem van diefstal beschuldigen, want niemand zal zijn verhaal geloven.
Maar hoe kunt u weten hoe mensen zullen reageren? Misschien gaan ze hem juist respecteren? ― vroeg de leerling verbaasd.
Ik leef al bijna tweehonderd jaar op deze aarde en ik ken de mensen, ― antwoordde de tovenaar rustig.
Een halve dag na de ontmoeting met de visser kwamen de reizigers in een dorp en stuitten opnieuw op het spoor van de vluchteling. De plaatselijke slager weigerde vlees te verkopen en nodigde de dorpelingen hartelijk uit om zijn heerlijkste stamppotkool te proeven.
Zou deze situatie iemand verdriet kunnen doen? ― vroeg de leerling. ― Deze slager staat in de hele streek bekend om zijn grofheid en slechte humeur.
Voordat hij antwoordde, hief de directeur de spreuk van de slager op. Daarna nam hij de leerlingen apart en sprak:
Jullie zien maar één kant van de medaille. Ik weet dat deze slager sinds zijn jeugd in zijn winkel werkt en dat hij het vlees inkoopt in het naburige dorp. De weg daarheen is onveilig, er zijn veel bandieten en dieven. Ze weten allemaal dat je beter niet met de slager kunt sollen.
Stel je voor dat de slager een goedhartige grootvader was. Iedereen zou hem graag mogen, maar niet lang. Bij de eerste ontmoeting met de rovers zou de goedzak zijn waar kwijtraken, en misschien ook zijn leven. En de dorpelingen zouden zonder vlees achterblijven. Onze wereld is niet zwart-wit, er zijn veel tinten.
Ze liepen een tijdje zwijgend verder, toen sprong plotseling de nalatige leerling tevoorschijn, degene naar wie de directeur op zoek was. Op het gezicht van de jongen stond angst.
Daar, daar… ― stamelde Maron, die iets probeerde te zeggen.
Rustig maar, ― sprak de tovenaar streng. ― Zeg duidelijk, voor wie vlucht je?
Toen Maron weer tot zichzelf kwam, besefte hij dat voor hem de directeur van de Toverschool stond. Hij schrok niet, maar zuchtte zelfs opgelucht.
Volgens mij heb ik iets heel doms gedaan. Ik wilde de standbeelden van de oude Drevni in grappige kleren steken, zodat mensen niet verdrietig zouden worden als ze langsliepen, maar… ― de vluchteling zweeg en maakte zijn zin niet af.
Vertel alles op een rij, ― beval de directeur rustig.
Ik vond het standbeeld van de oude Drevnikoning, ― begon Maron, ― en wilde hem met een eenvoudige spreuk in een nar veranderen, maar er ging iets mis! De mensen die langsliepen werden om de een of andere reden woedend en renden achter me aan met hooivorken en knuppels.
Zie je wel, leerlingen, ― begon de directeur rustig, ― Maron liet zich door zijn emoties leiden. Hij dacht dat hij niets verkeerds deed, hij wilde alleen de mensen vermaken. Maar kijk eens wat zijn daden hebben veroorzaakt.
Onthoud dat wie over kracht beschikt, moet leren koel na te denken en weloverwogen beslissingen nemen. Naar beide kanten van de medaille kijken. Hij hield er geen rekening mee dat de standbeelden op een slagveld staan waar veel mensen zijn gesneuveld, en dat dit geen plaats is voor grappen.
Maron zat de hele tijd met gebogen hoofd en de tranen liepen over zijn wangen. De directeur liep naar hem toe, ging naast hem zitten en sprak rustig maar vastberaden:
Maron, ik hoop dat je de les hebt begrepen?
Begrepen, ― zei de kwajongen zachtjes.
Dan kop op, en laten we je fouten gaan herstellen. Ik praat met de mensen, en jij haalt de spreuken van de standbeelden. Daarna keren we terug naar school.
Mag ik terug naar school? Maar ik heb zoveel kwaad gedaan, wat moet ik nu doen? ― vroeg de leerling verdrietig.
De directeur keek de leerling vriendelijk aan en zei zachtjes:
Ik zag ook bij jou maar één kant van de medaille. Voordat je een besluit neemt, kan het geen kwaad om ook de andere kant te bekijken.
