Mijn lieve meisjes en jongens! Jullie vragen je misschien af wat dat voor Zoete Bos is? Het zit zo: in dit bos groeien naast gewone bomen suikerberken met drop als blaadjes, bloemen waar in plaats van stuifmeel zoete jam zit, broodjesbomen, en nog veel meer dan je kunt opnoemen. En de bewoners van dit bos zijn ook bijzonder: zij kunnen praten, uitvinden en natuurlijk vrienden zijn. Maar laten we ze eens beter leren kennen. Welkom in het Zoete Bos!
De zusjes Konijntje stonden in het hele bos bekend om hun vrolijke humeur. Die meisjes wilden alleen maar bloemenkransen vlechten en knabbelen aan drop-blaadjes. Zelfs op de bosschool bedachten ze mooie verhalen en vertelden die met helder gelach aan hun vriendjes.
Op een dag, tijdens de pauze, toen ze samen in een kring speelden, zag een van de zusjes dat Egeltje alleen stond en alleen nu en dan met een zucht naar hen keek.
Egeltje was pas onlangs naar het Zoete Bos verhuisd, en de kinderen wisten niet veel over hem. Hij leerde goed en liep altijd met een boek. De vriendjes vonden dat hij een verschrikkelijke wijsneus was en noemden hem onder elkaar een verwaande.
Kijk eens, kijk eens hoe die verwaande naar ons loert! Chagrijnig, hij denkt dat hij slimmer is dan wij!
Hij is helemaal niet verwaand, merkte het eekhoorntje op, hij is een stekelige mopperaar!
Ja, ja, ja, riepen de anderen in koor, die naam past beter bij hem!
De dagen gingen voorbij, en de kleintjes bleven Egeltje, de 'stekelige mopperaar', net zo goed mijden. En hij kwam ook niet naar hen toe, hij keek alleen lang hun kant op.
Op een dag was Hazelientje op weg terug van school. Haar zusje was ziek, en mama verzorgde haar thuis. Hazelientje neuriede een vrolijk liedje met haar roze neusje, toen hoorde ze plotseling een verdrietig snikken. Ze keek om en zag een egeltje.
Stekelige mopperaar... Oh, ik bedoel Egeltje, wat is er gebeurd?
Het egeltje keek haar aan met ogen vol tranen.
Waarom willen jullie niet met mij bevriend zijn?
Wij? Hazelientje wist even niet wat ze moest zeggen. Maar wil jij dan met ons spelen? Jij kwam nooit naar ons toe.
Ik ben verlegen, zei Egeltje, en hij bedekte zijn snoetje met zijn pootjes en liep snel weg.
Hazelientje dacht na. Ze ging het egeltje niet achterna, en toen ze thuiskwam vroeg ze aan mama:
Komt het echt voor dat iemand wel met anderen wil praten, maar de eerste stap niet durft te zetten omdat hij verlegen is?
Zeker, lachte mama, dat zijn jullie, meisjes met de grote mond: jullie lopen gewoon naar iemand toe en beginnen een gesprek. Maar er zijn ook kinderen die die eerste stap heel moeilijk vinden! Waarom vraag je dat?
Hazelientje vertelde mama over de 'stekelige mopperaar' en over de ontmoeting met het huilende egeltje. Mama schudde alleen haar hoofd:
Oh, ik had niet gedacht dat mijn meisjes zulke gemene bijnamen zo vrijelijk zouden uitdelen!
Sorry, mama, zei Hazelientje, ze schaamde zich.
Je moet niet bij mij om vergeving vragen, maar bij Egeltje. Hij keek naar jullie niet omdat hij een mopperaar of een wijsneus is. Hij wist niet hoe hij het gesprek moest beginnen, hij is een heel verlegen jongen!
De volgende dag kwam het egeltje niet naar school. De meester zei dat hij ziek was. Maar Hazelientje wist al wat ze na de les zouden gaan doen. Ze vertelde haar vriendjes over het gesprek met mama, en alle kinderen schaamden zich ervoor dat ze het egeltje de stekelige mopperaar hadden genoemd.
Egeltje lag in bed en dacht: 'Ik ga nooit meer naar school, nooit meer!'
Mama kwam de kamer binnen:
Schatje, er is bezoek voor je!
Wie zou er nu bij mij op bezoek komen, mam, zuchtte het egeltje somber.
Wij! klonken er vrolijke stemmen, en het egeltje keek verbaasd naar zijn klasgenootjes.
Hazelientje kwam naar voren:
We wilden je komen opzoeken, en je hoeft niet boos op ons te zijn en word snel weer beter! We wachten op je, want we moeten nog zoveel spelletjes spelen! En dit is voor jou!
De kinderen legden zoete lekkernijen op tafel voor het egeltje: drop-blaadjes, bessen, paddenstoelitjes en nog veel andere lekkernijen.
Dank jullie, zei het egeltje met een glimlach.
Ja, lieve kinderen, zo gaat dat soms. We zijn allemaal verschillend: de één is heel dapper, en de ander, zoals het egeltje, durft de eerste stap niet te zetten. Het kan lijken alsof hij boos op ons is, terwijl hij in werkelijkheid gewoon verlegen is.
