Jij bent echt niet modieus, vriend. Saai, grijs! zei de vosje op een dag tegen het wolfje.
En wat is modieus dan? vroeg het wolfje verbaasd.
Wat ben jij ouderwets! riep de vosje lachend. Ken jij dan geen moderne woorden?
Ik ken woorden als „goedemorgen” en „alstublieft”. Bedoel je die soort?
Hopeloos geval! zwaaide de vosje theatraal met haar pootjes. Maar je hebt geluk: ik ga aan je imago werken!
Mijn naam? Maar ik heet toch al Wolfje?
Je verbaast me echt! rolde de vosje met haar sluwe oogjes. Imago is je „look”. Dus hoe je eruitziet!
Had je dat dan meteen gezegd! Eerst heb je het over een naam, dan over een look... zei het wolfje gekrenkt.
De vosje bracht haar modetijdschriften mee en begon resoluut het wolfje te veranderen. Eerlijk gezegd wilde hij helemaal niet veranderen.
Hij hield van zijn grijze vacht, maar hij zweeg, want hij dacht dat de rode modegek vast beter wist hoe hij eruit moest zien.
De transformatie duurde de hele dag. Ondertussen leerde de vosje het wolfje modewoorden.
Onthoud dit, zei ze dringend. „Look” is jouw stijl en uitstraling, en „chillen” betekent ontspannen.
Moet het echt chillen zijn? zuchtte het wolfje. Kan ik niet gewoon zeggen: ik ga even rusten?
Domkop, antwoordde de vosje, dat klinkt veel te gewoon. Ik wil alleen het beste voor je, dan word je de modernste van het bos!
Vosje, probeerde het wolfje tegen te spreken, maar jij praat zelf toch ook niet zo!
Hoeft ook niet! Ik ben al zo opvallend! Niet iedereen heeft zo'n prachtige vacht als ik. Maar jij hebt dit nodig. Je bent zo onopvallend en grijs, je moet toch ergens in opvallen!
De volgende dag was het wolfje nauwelijks te herkennen. Zijn vacht was veelkleurig geworden, want de vosje had hem in allerlei kleuren geverfd. Ze kon niet kiezen uit één tint, en nu zag het wolfje eruit als een sprookjesdiertje met rode, gele, groene, paarse en zelfs roze strepen.
Ook praatte dit personage heel vreemd. Veel dieren kozen ervoor om zich voor hem te verstoppen. Het wolfje begreep er niets van waarom zijn vrienden bij het zien van hem alle kanten op renden.
Hij liep naar de moestuin van de oude konijn om te groeten en de nieuwe woorden uit te proberen.
Hoi, oom Konijn, wat vindt u van mijn nieuwe look?
Het konijn liet van schrik de schep uit zijn pootjes vallen en zei knipperend:
Het spijt me, ik heb geen as, en look koop ik niet.
Ik verkoop geen look, oom, ik vraag naar mijn imago, probeerde het wolfje uit te leggen.
Imago? vroeg het konijn verbaasd. Ik ken geen groente die zo heet!
Het is geen groente... Het is...
Luister, jongen, ga maar gewoon je eigen weg, ik begrijp je niet. Wat ben jij toch vreemd! zei het konijn, dat niet langer kon verdragen.
Het wolfje was even teleurgesteld, maar dacht toen: oom Konijn is al oud, daarom heeft hij me niet begrepen. Ik moet met een van mijn andere vrienden praten. Toen zag hij muisje Kleintje:
Hoi, Kleintje!
Het muisje keek het wolfje verward aan.
Ik ben het toch, Wolfje!
Wolfje? Je ziet er helemaal niet uit zoals altijd.
Modieus, hè? glimlachte het wolfje.
Eerder raar, zei het muisje zachtjes.
Het wolfje wilde zijn vriendin verrassen met nieuwe woorden. Hij wilde haar naar de rivier vragen en zei daarom:
Zullen we naar de rivier gaan chillen?
Chillen, zoals de vosje al had uitgelegd, betekende ontspannen, maar het muisje kende dat woord niet! Er verschenen tranen in haar ogen:
Wat ben jij gemeen, Wolfje! Je weet toch dat ik allergisch ben voor peper, zeker voor zo'n pittige soort als chili!
Het wolfje stond verbijsterd: het muisje huilde en hij wist niet hoe hij haar kon troosten.
Gelukkig vloog tante Uil langs:
Kinderen, wat is er aan de hand? Wolfje, ben jij dat? Wat is dat voor uiterlijk?
Zo is het in de mode, zei het wolfje.
Eerder raar, zei de uil streng. En jij, muisje, waarom huil je?
Hij wilde me chili-peper laten eten, terwijl hij weet dat ik allergisch ben. Wat voor vriend is dat! Waaah...
Ik wilde je niets laten eten, zei het wolfje verward. Ik vroeg of je met me naar de rivier wilde om te ontspannen.
Maar je zei het anders!
Ik heb hetzelfde gezegd: „Zullen we naar de rivier gaan chillen?” Dat zijn moderne, hippe woorden.
Wolfje, zei de uil streng, het muisje kent die woorden niet. En eerlijk gezegd ken ik ze ook niet. Waar heb je ze vandaan?
Uit de modetijdschriften, zei het wolfje somber. Daarna vertelde hij hoe de vosje zijn uiterlijk had veranderd, en hoe hij met oom Konijn had gesproken, die hem niet had begrepen.
Het muisje stopte met huilen en begon hard te lachen. De uil lachte ook:
Wolfje, vind jij je nieuwe uiterlijk eigenlijk wel mooi? En die modewoorden?
Eerlijk gezegd, nee, zei het wolfje, ook hij glimlachend toen hij besefte hoe bespottelijk hij eruitzag. Ik hou toch het meest van mijn grijze vacht, en die woorden begrijp ik niet eens. Ik verwar ze steeds en vergeet wat ze betekenen.
Na een paar dagen was de verf eraf en werd het wolfje weer gewoon een wolfje. Hij praat nu ook weer zoals vroeger, want het is veel prettiger als mensen je begrijpen.
Ja, mijn lieve kinderen, zo gaat dat soms. Gelukkig zijn we allemaal verschillend. Je hoeft niemand anders te worden, want ieder mens is uniek!
