Februari was zonnig en sneeuwrijk. Het weer was mooi en fris. Drie vrienden ― Vova, Tolik en Pashka ― verzamelden zich zoals gewoonlijk op de ijshelling.
Vova is de oudste van het groepje. Hij zit in groep 7, haalt alleen maar tienen en doet aan verschillende sporten. Tolik, die in groep 3 zit, is de vrolijkste en meest actieve: hij zit nooit stil en wint altijd spelletjes. Als iemand even niet oplet, is Tolik er al. Pashka is de jongste. Hij gaat nog niet eens naar school, maar probeert niet achter te blijven! Je kunt hem beter niet uitdagen.
Op een dag besloten de jongens uit te zoeken wie het sterkst was.
Vrienden, binnenkort is het feest ― 23 februari. Het wordt tijd uit te zoeken wie van ons een echte man is, ― kondigde Vova plechtig aan.
Maar wat betekent 'een echte man'? ― wilde Pashka van zijn vriend weten.
Ik weet het! Dat is iemand die sneller, hoger en sterker is dan de anderen! ― riep Tolik uit.
Ja, precies! ― beaamde Vova.
Maar wat valt er uit te zoeken? Jij bent het langst, Vova, je bent immers de oudste, ― bromde Pashka beledigd.
En ik ben het snelst! Ik win altijd in het spel 'wie vangt wie', niemand kan voor me weglopen! ― kondigde Tolik vrolijk aan.
Dus ik ben het sterkst? ― vroeg Pashka wantrouwend, ― nou, door eliminatie.
Vova lachte en knikte. Hij wist dat Tolik ongeslagen was in het spel 'wie vangt wie', maar hij kon niet geloven dat kleine Pashka het sterkst was. Tolik lachte ook.
Waarom lachen jullie? ― vroeg Pashka.
Pashka, denk je echt dat je sterker bent dan Tolik en ik? ― vroeg Vova lachend.
Ja! Anders is het niet eerlijk! Ben ik soms geen echte man?
Oké, genoeg gekletst, laten we het testen! ― stelde Tolik voor.
Hoe gaan we dat testen? ― werd Pashka voorzichtig. Hij besefte zelf dat het niet makkelijk zou zijn om de jongens in kracht te verslaan.
Ik stel het volgende voor: we rollen samen een enorme sneeuwbal, en daarna proberen we hem één voor één van zijn plaats te duwen. Wie het lukt, is het sterkst, ― stelde Vova voor.
Akkoord! ― riep Pashka uit. Tolik was het ook eens.
De jongens gingen aan het werk. Ze rolden lange tijd aan de sneeuwbal, en hij werd groot en zwaar. Met zijn drieën konden ze hem maar net tot het midden van het plein duwen. Daarna probeerden ze hem één voor één van zijn plaats te duwen.
Pashka, als de jongste, mocht het eerst proberen. Hij duwde met al zijn kracht tegen de sneeuwbal, die tot boven zijn hoofd reikte. De bal bewoog niet. Pashka keek teleurgesteld naar de jongens, en zij glimlachten. De jongen probeerde zijn verdriet te verbergen en ging op een bankje zitten.
Nu was het Toliks beurt. De jongen draaide zich om, zette zijn voeten in de sneeuw en duwde met al zijn kracht tegen de sneeuwmassa ― hij kon hem niet van zijn plaats krijgen. Tolik was niet erg teleurgesteld, maar besloot Pashka te steunen en ging naast hem zitten.
Vova stond bij de enorme sneeuwbal. Als het hem lukte hem te verplaatsen ― dan had hij gewonnen! Dan was hij niet alleen het langst, maar ook het sterkst, dus een echte man!
Zonder aan zijn krachten te twijfelen, duwde Vova de bal met een glimlach met één hand. Niets. Vova gaf niet op, zette zijn handen tegen de bal en zijn voeten in de sneeuw en probeerde opnieuw. Weer geen succes!
De oudste van de jongens kon de sneeuwbal ook niet van zijn plaats krijgen! Iedereen lachte, en Vova werd rood.
Weet je wat, dit is een stomme ruzie. Niemand heeft gewonnen! Laten we liever van de helling gaan glijden! ― zei hij.
Ja! Ik ben eerst! Pashka, doe je mee? ― riep Tolik vrolijk.
Nee, ik wil niet, ― Pashas stem klonk ongewoon verdrietig.
Oké! Zit dan maar te pruilen, wij gaan spelen, ― zei Vova, en hij en Tolik gingen naar de helling.
Maar Pashka dacht er niet aan om stil te zitten en te mokken. Hij had een strijdlustig karakter. Hij stond op van het bankje en liep vastberaden naar de sneeuwbal. Hij probeerde lange tijd de massa te verplaatsen, maar het lukte niet. Wat moest hij doen? Betekende dit dat hij geen man was, geen beschermer? Nee!
Uit frustratie over zichzelf en de jongens nam Pashka een riskant besluit. Hij liep weg van de sneeuwbal en sprong er met een aanloop op.
Het werkte! De bal verschoof onder Pashas gewicht. Pashka zelf vloog natuurlijk met zijn gezicht in de sneeuw, maar dat kon hem niet veel schelen. Hij sprong meteen overeind, veegde de sneeuw af en rende achter de jongens aan.
Vova! Tolik! Het is gelukt! Ik ben het sterkst, ik heb hem verplaatst! ― riep hij naar de jongens die bij de ijshelling stonden.
Dat kan niet! ― antwoordde Vova.
Ik geloof het niet! ― riep Tolik.
Kom dan kijken! En als jullie me niet geloven, roep dan Tanya, zij zal zeggen of de bal is verplaatst of niet.
Dat is een goed idee. Tanya, kom je mee? ― vroeg Vova aan het meisje in de rode jas dat net van de helling was gegleden en naar de jongens toe was gekomen.
Ja, waar moet ik heen? ― antwoordde zij met heldere stem.
Getuige zijn van de verplaatsing van de sneeuwbal, ― lachte Tolik, en de jongens renden achter Pashka aan naar de sneeuwbal.
Pashka straalde van geluk. Hij pakte Tanya's hand en leidde haar naar de bal. Het meisje bestudeerde de ingedrukte sneeuw aandachtig, maar twijfelde nog.
Hoe heb je dat voor elkaar gekregen? ― vroeg zij aan Pashka, knipperend met haar ogen.
Geheim! ― zei hij kortaf. Het zou niet goed zijn als de jongens zijn truc konden herhalen.
Heeft iemand je geholpen? ― vroeg Vova, dichterbij komend en zijn arm om zijn vriend slaand.
Ik heb het zelf gedaan, geloof je me? ― antwoordde Pashka, hem recht in de ogen kijkend.
Geef je woord als echte man? ― vroeg Vova.
Ja! ― riep Pashka meteen uit, en zijn wangen werden rood van schaamte.
Nou, wat zegt de sneeuwcommissie? ― grapte de vrolijke Tolik, naar de jongens toe komend, ― Tatjana, het is aan u, wat denkt u?
Ik denk dat jullie spelletjes stom zijn! Maar Pashka spreekt de waarheid, hij zal zijn vrienden niet bedriegen. En je kunt aan de sneeuw zien dat de bal is verplaatst.
Pashka sprong blij op en neer. Tolik en Vova deden mee.
Hoera! Nu ben ik ook, net als jullie, een beschermer!
Dan heb jij binnenkort ook feest, ― zei Tanya, ― jongens, ik heb iets voor jullie.
Voor ons allemaal? ― vroegen de vrienden in koor.
Voor iedereen! ― glimlachte het meisje slim en gooide snel een sneeuwbal recht in Toliks gezicht.
Ah, zó zien jouw cadeaus eruit! Aanval! ― commandeerde Vova, en de jongens stortten zich in de strijd. Pashka verdedigde wel Tanya. Immers had zij hem geholpen bewijzen dat hij de bal echt had verplaatst.
Hij vertelde niemand ooit hoe hij het had gedaan. Maar hij onthield voor altijd dat niet degene wint die het sterkst is, maar degene die volhoudt tot het einde!
