Een keer besloten de insecten in een park een sportwedstrijd te houden: de "Sprinkhanenrace". De grote prijs was nectar van een net opengebloeide zonnebloem. Bijna alle bewoners van het park wilden meedoen, want iedereen wilde deze heerlijke honingdrank proeven.
Ze spraken af dat de race zou beginnen zodra de eerste zonnestraal het grote blad van de zonnebloem raakte. Veel insecten sliepen slecht: de bijenkorf gonsde van honderden stemmen, want de bijen kozen de meest geschikte kandidaat voor de wedstrijd.
De kevers discussieerden ook en raakten zelfs een beetje in onenigheid. De vlinders deden hun avondgymnastiek en gingen daarna slapen om kracht op te doen. De lieveheersbeestjes poetsten hun vleugeltjes.
Alleen twee rupsen maakten zich geen zorgen; ze hadden besloten valsspelen. De ene bleef aan de start, en de andere kroop onder het mom van de nacht naar de zonnebloem om zich onder de bladeren te verstoppen. Wanneer iedereen naar de finish zou snellen, zou zij tevoorschijn komen en zeggen:
Ik ben hier al.
Ze leken sprekend op elkaar en dachten dat niemand het bedrog zou opmerken.
En toen brak de langverwachte ochtend aan. De spinnetjes hadden een lichte webdraad gesponnen voor de toeschouwers en supporters, en een draadje gespannen dat de deelnemers aan de finish moesten doorbreken.
Op de start! Klaar! Go! En de deelnemers, de een vloog, de ander kroop, weer een ander sprong, stormden naar het verlangde doel. De snelste bleek een klein bijtje te zijn, want zij had al vaak zulke vluchten gemaakt. Blij ging ze op de zonnebloem zitten en zong haar liedje.
Maar toen kroop de rups tevoorschijn en mopperde:
Wat zit je zo te zoemen? Ik ben al lang hier, ik heb zelfs geslapen terwijl jullie als slakken aankropen.
Niemand geloofde zijn ogen; zoiets kon gewoon niet. Want velen hadden gezien hoe de rups bij de start hijgend en steunend voortkroop, en nu zat ze naast de zonnebloem en beweerde dat zij de race had gewonnen.
Maar toen kondigde de slimme spin aan dat de rups een bedriegster was.
Waarmee bewijs je dat? riep zij.
Hier dan! zei hij, en hij bracht het bijtje dichter bij iedereen.
Kijk, op haar jurkje zit nog de finishwebdraad die ze brak toen ze aankwam. Op de rups zit geen webdraad, dus zij zit hier al lang.
Iedereen begon te roepen en te gonzen. Alleen het bijtje zei:
Laten we geen ruzie maken, maar een feestmaal voor iedereen houden en dansen. De zon komt op, de dag begint.
Iedereen was het ermee eens; niemand wilde de goede stemming bederven.
