Er was eens een theemok. Ze leefde al lang, werkte eerlijk, schonk melk in en warmde mensen op met thee. Maar op een dag werd ze om de een of andere reden verdrietig. Ze rinkelde niet vrolijk zoals de andere kopjes die netjes naast elkaar op het droogrek stonden. En hoe vaak ze ook werd afgewassen, ze glansde nooit echt.
Daarom besloot de mok stilletjes het huis te verlaten. Ze wilde de wereld zien, waarover ze tijdens de theepauzes zoveel had gehoord. Maar bovenal wilde ze een vriend vinden.
Lange tijd dwaalde ze over onbekende paadjes, zag ze veel en bleef ze bij wonder heel. Maar een vriend vond ze niet. Tot ze op een dag aan de oever van een beekje zat en treurig was, en het haar leek alsof iemand huilde.
Ze keek goed en zag een klein, vuil varkentje. Het snufte zachtjes en lette op niets om zich heen. Toen stuurde de mok een zonnevlekje naar hem toe. Die dartelde vrolijk over de rug van Knortje, keek in zijn betraande oogjes en droogde al zijn tranen.
De kleine varken gilde het uit van geluk, zo hard dat de mok bijna van schrik barstte. Daarna vulde ze zich met bronwater en bood het varkentje aan om zich te wassen. De zon verwarmde het water, en het varkentje spetterde vrolijk in de mok alsof het een badje was. Toen bleek hij zacht roze te zijn.
Alle bosbewoners kwamen samen. Iedereen had het gezellig. Maar toen kwam een ekster aanvliegen en meldde dat de moeder van het varkentje door het bos rende en haar geliefde zoontje zocht. Toen vlochten de dieren een sterk touwtje van gras en bonden het aan het oor van de mok.
Het varkentje klom in de mok, en de vogels stegen op en hielden het losse uiteinde van het touw in hun snaviezen. Ze tilden de mok omhoog en vlogen zo hoog dat het varkentje er duizelig van werd. Maar ze waren snel bij Knortjes huis aangekomen.
Wat was iedereen blij: de moeder had haar zoontje teruggevonden en de mok had vrienden gevonden. De kleine Knortje was blij voor iedereen.
En zo is het sprookje uit. Heb jij ook een lievelingsmok? Wil je haar je geheimen toevertrouwen?
