Dina op bezoek bij oma
Tonya en Tonni steken hun handen op en roepen in koor:
Dina, help! Dina, red ons!
Een jongen en een meisje staan in het moeras, de modder heeft hen al tot hun knieën opgeslokt, en nu staan ze al tot hun middel in het donkere, dikke slijk. Even later zijn alleen nog hun gezichten zichtbaar, gericht naar de grijze lucht. Ze kunnen niet meer schreeuwen, ze bewegen alleen hun lippen zonder geluid. Maar toch klinkt hun geschreeuw in Dina's hoofd. Het moeras heeft de kinderen opgeslokt, er verschenen twee grote bellen die knapten, en er bleef een gladde oppervlakte achter, alsof er nooit iets was geweest!
Dina werd wakker van de schrik. Buiten schijnt een volle maan, een zacht windje waait door het halfopen raam en beweegt het gordijn een beetje. Alles is stil. Maar Dina is bang, want Tonya en Tonni droomt ze bijna elke nacht! Soms worden ze meegesleurd door een orkaan, dan weer opgeslokt door een draaikolk in de rivier, of weggespoeld door een tsunami, en vannacht droomde ze over het moeras... Dina durft niet meer te gaan slapen, ze is afgevallen door het voortdurende slaapgebrek.
Papa en mama maken zich zorgen om hun dochter. Mama besloot het meisje naar de dokter te brengen, maar Dina vroeg of ze op bezoek mocht bij oma. Daar zou ze zeker beter worden, en alles zou goed komen!
Dina had haar ouders niets verteld over haar reis naar het Betoverde Bos, maar oma wist alles, en zoals Dina hoopte, kon zij haar misschien helpen.
Na het ontbijt maakten ze zich klaar voor de reis. Dina nam al die spullen mee die bij haar waren toen ze in het Betoverde Bos naar medicijn voor mama zocht. Een gele trui met capuchon, een rugzakje dat opa had gevlochten van wilgentakken die op de dag van de lentegelijkdag waren gesneden, een zakje aarde van onder de aalbessenstruik, een wit zakdoekje, een armband met een klein hoefijzer die ze kreeg van het pony Boejan, en een flesje van mama's medicijn.
Papa haalde de auto uit de garage, de spullen werden in de kofferbak gelegd, en ze vertrokken naar oma in het naburige dorpje.
Oma wachtte al op het bezoek van haar dochter en gezin. Dina omhelsde oma en rende meteen naar Boejan. De pony begroette het meisje met een vrolijk gehinnik. Natuurlijk had Dina in het zakje van haar jurk een paar klontjes suiker, want Boejan was een echte snoepbek. Het meisje hield hem haar hand met suiker voor, sloeg toen haar armen om zijn hals en aaide hem. Op een plankje naast de box lag een borstel, Dina pakte hem en begon de manen te kammen. Toen kwam oma en zei:
Dina, kom thee drinken, daarna gaan je ouders naar huis, en dan kun je Boejan weer bezoeken.
Dina gaf de pony een kus op zijn voorhoofd en ging met oma mee.
Papa en mama ontspanden na de reis bij de gezellige samovar met geurige thee en oma's wafels en vertrokken daarna.
Dina, vertel eens, wat is er gebeurd? Je bent zo verdrietig en bleek. Waarom wilde je niet naar de dokter?
Oma, ik ben niet ziek. Elke nacht droom ik over Tonya en Tonni, ze gaan dood en vragen me daarvoor om hulp. Je weet nog wel, het zijn de kinderen uit het Betoverde Bos. Ik durf al niet meer te gaan slapen. En ik wil hen helpen, maar ik weet niet hoe,' zei het meisje met verdriet.
Oma omhelsde haar kleindochter en zei:
Nu gaan we naar mijn vriendin, ze heet Anna-Maria-Roza. Zo moet je haar ook aanspreken, ze houdt er echt van als men haar volledige naam gebruikt. Zeg alleen niet 'tante' of 'oma', maar gewoon bij haar naam. Zij heeft me verteld hoe je je mama kunt redden. Haar opa was als kind ook in het Betoverde Bos en wist terug te keren.
Was zijn mama ook ziek?
Nee, hij kwam er per ongeluk terecht, hij verdwaalde in het bos toen hij paddenstoelen aan het zoeken was.
Anna-Maria-Roza was erg blij met het bezoek. Na kennismaking met Dina gingen ze in de gezellige keuken cacao drinken. Daar vertelde Dina alles: over het Betoverde Bos en over Tonya en Tonni.
Ik heb een oud boek, het kreeg ik van mijn opa. Hij zei dat er alles in staat wat je in een moeilijke situatie nodig hebt,' zei Anna-Maria-Roza nadenkend, 'maar ik kan het niet openen, het is op drie zilveren knoopjes dichtgemaakt. Misschien gaat het nu open.
Ze haalde een groot en zwaar boek uit de slaapkamer. De hoeken van de omslag waren versierd met sierlijke zilveren beslag. Het boek was dichtgemaakt met drie vierkante knopen, zoals bij een kaftan.
Nog voor Anna-Maria-Roza het boek op tafel kon leggen, ging het met een geruis open. Alsof een onzichtbare hand een paar bladzijden omsloeg, en op een pagina verschenen regels in een keurig kalligrafisch handschrift:
'Er is een Betoverd Bos.
Daar kan een kind naartoe.
Men kan er alleen uit komen voor zonsondergang.
Als je niet voor zonsondergang uit het bos komt, word je een pop.
Als de heks dat wil, kan ze de pop overdag weer in een levend mens veranderen.
En als iemand de poppen wil helpen het bos te verlaten, dan verbreken de betoveringen.
Komt men na twee jaar nog niet uit het bos, dan blijf je voor altijd een pop!'
Dina, jij kunt opnieuw naar het Betoverde Bos gaan en de kinderen helpen,' zei Anna-Maria-Roza overtuigd, 'jij bent het enige kind hier, en het boek is juist voor jou opengegaan!
De bladzijde in het boek sloeg met een geruis om, en iedereen las nieuwe regels:
'Dina, ga naar buiten. Wie het eerst naar je toe komt, die wordt jouw helper. Neem alles mee wat je de vorige keer bij je had, en ga morgen bij zonsopgang naar de Rotte Kloof.'
Het boek klapte dicht en werd vastgemaakt met alle drie de zilveren knopen. Iedereen keek elkaar aan, en Dina kreeg kippenvel over haar rug. Oma omhelsde haar kleindochter en zei:
Wees niet bang, Dina! Je bent misschien klein, maar je bent heel dapper. Je hebt mama kunnen helpen, en je kunt ook de kinderen helpen. Anna-Maria-Roza en ik wachten op je!
Ja, lieverd,' voegde Anna-Maria-Roza eraan toe, 'er is geen andere uitweg. Deze dromen blijven je anders kwellen. En de heks uit het Betoverde Bos is niet slecht, ze zal je niet in de weg zitten, dat staat niet in het boek. En weet je, als iemand op je wacht, dan lukt het je!
Dina had geen keus, ze moest gaan en op een helper wachten. Het meisje besloot alleen te gaan. De grootmoeders gingen pannenkoekjes met rabarber bakken, want bij haar eerste reis naar het Betoverde Bos zaten die ook in de rugzak.
Het meisje ging naar buiten, liep langs het verzorgde tuintje van Anna-Maria-Roza, waar prachtige gloxinia's in alle kleuren bloeiden, en opende het hek. Ineens rende er een hond naar haar toe, een kleine bruine poedel, erg mager en harig. De hond blafte luid en sprong tegen Dina op, zodat het meisje bijna omviel, verder was er op straat niemand...
Door het geblaf kwamen beide grootmoeders naar buiten, maar de poedel was helemaal niet van plan Dina te bijten. Hij ging aan haar voeten liggen en keek haar met trouwe ogen aan.
Dus over deze helper stond het in het boek! riep Anna-Maria-Roza verbaasd uit. Dit is de hond van de buurstraat, hij had twee baasjes, de tweelingen Tonya en Antosja. Oh, zij zijn vorig jaar verdwenen! Ze gingen het bos in om rode bessen te plukken en niemand heeft ze sindsdien meer gezien! Alleen de hond kwam terug, hij jankte en rende steeds naar de Rotte Kloof. De ouders belden de reddingsdienst, er kwam een speurhond met een politieagent, maar niemand werd gevonden. De moeder zit sindsdien de hele dag bij het raam, wachtend, en praat met niemand meer.
Zijn die tweelingen rood-harig?' vroeg Dina.
Ja, rood-harig. Waarschijnlijk vragen zij jou om hen te helpen thuiskomen. Trouwens, de hond heet Daffy.
Toen Anna-Maria-Roza de naam van de hond uitsprak, sprong hij op en kwispelde heftig.
Kom hier, Daffy,' riep Anna-Maria-Roza, 'ik geef je te eten, je bent vast hongerig.
Dina's oma ging aan de slag met de pannenkoekjes, en het meisje en Anna-Maria-Roza gaven de hond te eten, waste hem en kamden hem uit. Tot slot knipten ze hem bij. Daffy werd zo'n mooie hond, je zou hem zo op een tentoonstelling kunnen zetten. Maar al bij zonsopgang zouden Dina en de hond naar het Betoverde Bos vertrekken. Toen de pannenkoekjes met rabarber klaar waren, deed oma er, net als de vorige keer, drie in Dina's rugzak.
Daffy ging met Dina en haar oma mee. Het meisje droomde die hele nacht vreemde dromen, die ze daarna niet meer kon herinneren, maar ze wist zeker dat ze steeds van iemand moest weglopen en zich moest verstoppen.
Zodra oma Dina wakker maakte, rende ze naar de schuur om afscheid te nemen van Boejan. De pony begroette haar met een zacht gehinnik, het meisje sloeg haar armen om zijn hals, tranen vielen op zijn fluwelen huid, en toen viel er iets met een melodieus getinkel op de vloer. Het was een klein zilveren belletje. Dina stopte het in haar rugzak, want Boejan gaf nooit zomaar geschenken.
Dank je, Boejan,' fluisterde Dina en kuste hem op zijn voorhoofd, 'tot ziens! Ik ga weer naar het Betoverde Bos.
Het meisje rende weg en veegde haar tranen af.
Met de eerste zonnestralen stonden oma, Dina, Anna-Maria-Roza en Daffy bij de Rotte Kloof.
De Rotte Kloof
Niemand wist waarom de kloof de Rotte Kloof werd genoemd. Er groeide niets, en zelfs bij zware regen stroomde er geen water, alleen dunne slierten mist kronkelden op de bodem. De kloof was niet lang, slechts zo'n honderd meter, aan beide uiteinden stond gewoon bos. Hoe breed de Rotte Kloof was, wist niemand, want de andere kant was niet te zien, daar begon een dichte mist. Naar de rand van de kloof kon je niet lopen, het was alsof er een onzichtbare muur stond.
Dina, haar oma, Anna-Maria-Roza en Daffy liepen naar de open plek achter het dorp en bleven staan voor de Rotte Kloof.
Dina, hoe kom je aan de overkant? Er is zelfs geen brugje! riep oma uit.
Hoezo geen brug? Kijk, een nieuwe brug met sierlijke leuningen, en erboven een regenboogboog!' antwoordde het meisje.
Oma en Anna-Maria-Roza keken elkaar aan, ze zagen geen brug...
Daffy rende moedig naar het bruggetje, kwam toen terug naar Dina, pakte de zoom van haar jurk en trok haar richting de Rotte Kloof. De regenboogboog boven de brug begon te vervagen. Dina schrok, bang dat hij zou verdwijnen en ze dan niet naar het Betoverde Bos kon. Ze rende achter Daffy aan en riep terwijl ze liep:
Ga naar huis! Als ik terugkom, kom ik meteen naar jou toe, oma!
De twee oude vriendinnen zagen hoe het meisje met de hond op de onzichtbare muur afliep, die werelden scheidde, en hoe ze als door een onzichtbare kracht werden meegetrokken. De lucht begon te golven, zoals gebeurt bij grote hitte, toen boog het golven en verdwenen twee kleine figuurtjes over de kloof.
Dina en Daffy zagen geen obstakels en stapten gewoon op het pas getimmerde bruggetje en stonden al na een paar meter aan de andere kant van de Rotte Kloof.
Het Betoverde Bos
Zodra het meisje en de hond de kloof waren overgestoken, zagen ze een enorm oog. Voor hen was er geen bos, geen veld, niets, alleen één oog. Het was zo diep zwart dat het één pupil leek. Het oog werd steeds groter en tegelijk steeds verder weg. Daffy's vacht ging overeind staan, hij gromde en drukte zich tegen de benen van het meisje. Dina kreeg kippenvel over haar huid.
Toen werden Dina en Daffy door de wind opgepakt, rondgedraaid als afgevallen blaadjes, en meegevoerd naar de zwarte pupil. Dina greep in de lucht de poot van de poedel vast, drukte de hond tegen zich aan, kneep haar ogen dicht van angst, en samen vlogen ze de 'zwarte put' in.
Een onzichtbare kracht zette het meisje en de hond zachtjes neer. Onder hun voeten was harde grond. Dina deed haar ogen open en zag een houten huis, begroeid met klimop, met een torentje, en op het torentje een windwijzer met een haan. De haan was echt, met een felle, veelkleurige staart. Er blies een zacht windje, de haanwindwijzer schudde zich wakker en kraaide trots zijn 'Kukeleku'. Uit het huis kwam de heks, over haar schouders lag een sierlijke lila sjaal.
Hallo, Dina, ik wacht al lang op je! En je komt met Daffy, hallo ook voor jou! Wat ben je mooi geworden, je zou zo op een hondententoonstelling kunnen,' zei de heks glimlachend.
Goedendag!' antwoordde Dina, en Daffy blafte haar begroeting.
Wat staan jullie daar nou? vroeg de heks. De tijd tikt door, voor zonsondergang moeten we ook je broer en zus redden, en zelf nog op tijd naar huis! Dus kom binnen. Dina, het is tijd voor thee. Je hoort de opdracht in je droom.
Er zat niets anders op. Dina waste zich van de reis en ging aan de ronde tafel zitten, gedekt met een sierlijk lila tafellaken. Erop stonden een samovar, jam en geurige broodjes. De heks schonk thee in een kopje met parelmoer. Na de eerste slok begonnen Dina's ogen dicht te vallen, de oude vrouw hielp haar naar de bank. Een zacht donzen kussen nam haar vermoeide hoofd op.
De eerste droom van Dina
Ik zie mezelf als een oude man: grijs haar, dikke brillenglazen. Ik loop met een wandelstok over de stoep. Het is erg warm, maar ik draag een jas. Mijn been doet erg pijn. Ik loop mank en leun op mijn stok. Vlak voor me verrijst een hoog rond glazen gebouw, en daar komt een meisje naar buiten gerend, ze zwaait naar me en roept:
We wachten op u, schiet op!
Wie wacht er op mij? vraag ik verward.
Hoezo? De stem van het meisje schoot van verontwaardiging omhoog. U bent toch de voorzitter van de jury!
Jury?! Van verbazing schoven mijn brillenglazen omhoog.
Ja, en u moet de mooiste poedel op de hondententoonstelling kiezen.
Ik haast me mank achter het meisje aan. Een grote ronde zaal, langs de wanden staan sokkels, en daarop zitten precies dezelfde bruine knuffelpoedels. Hoe vind je hier de mooiste hond?
Ik kijk iedere poedel aan. Misschien geeft Daffy me een teken. Maar speelgoed kan niet janken, niet blaffen en niet knipperen... Het meisje loopt naast me en blijft maar zeuren:
We moeten opschieten, anders is de droom zo voorbij!
En toen viel er bij een van de knuffels een druppel bloed uit het oor! Toen ik Anna-Maria-Roza hielp Daffy te knippen, had ik per ongeluk het puntje van haar oor geknipt.
Deze hond wordt de winnaar van onze tentoonstelling,' zei ik luid, zo luid dat de hele zaal het hoorde.
Het knuffeldier kwam tot leven, sprong van de sokkel op de grond, likte mijn hand, en toen werd ik wakker.
Bij de heks
Dina staat weer voor het huis van de heks, de haanwindwijzer zag het meisje, schudde zich wakker en kraaide trots zijn 'Kukeleku'. Uit het huis kwam de heks, over haar schouders lag een sierlijke lila sjaal.
Goed gedaan, Dina! Als je Daffy niet had herkend, was ze voor altijd een pluchen knuffel gebleven. Nu is er een nieuwe opdracht: je moet een plant rabarber laten groeien, kom mee naar mijn tuin.
De heks liep achter het huis langs, Dina en Daffy volgden haar. In de tuin groeiden wonderlijke planten. Daar was een perk met insectenvangers: twee kinderhandjes op een dunne groene steel, elk met zeven vingers met lange roze nagels. De handjes klapten steeds en vingen vliegen die rondom de plant zwermden. Dina rook toen ze langsliep de geur van honing en ananas, en begreep waarom de vliegen zo op hun ondergang afvlogen.
En daar was een perk met planten die op een cobra leken. Ze hadden prachtige glanzende kappen, mussen liepen tussen hen door en haalden rupsen uit de kappen. Soms omhelsde de cobraplant een mussenvogeltje met zijn kap, als blijk van dankbaarheid.
En daar was een perk rond een klein fonteintje dat op een verstuiver leek, daaruit liet een onzichtbaar mechanisme een geurig wolkje vrij. Op elke plant zaten daar drie steeltjes die eindigden in bloemen die op een hoofd van een mens leken, met een grote neus en lang haar. De neuzen snuffelden, en als de geur hen beviel, werden de haren veelkleurig, en als dat niet zo was, werden ze grijs. De ontevreden koppen begonnen met de tevreden koppen te stoeien en piepten daarbij. Boven het perk hing een voortdurend lawaai.
Dina bleef staan bij het verstuiverfonteintje, maar de heks riep zonder om te kijken:
De tijd tikt door!
Verder liep Dina achter de heks aan, zonder rond te kijken. In de tuin was echter genoeg te zien! Iedereen bleef staan bij een leeg rond perk dat net was omgespit.
Hier moet je rabarber laten groeien! zei de heks, en ze verdween.
Dina keek verbaasd rond in de tuin. Er was niets in de buurt, zelfs geen zakje zaad.
Waarmee kan ik de grond op het perk nou gelijk maken? vroeg het meisje zichzelf.
In haar rugzak, die van wilgentakken was gevlochten, rinkelde iets melodieus. Dina dacht aan het belletje dat Boejan haar had gegeven. En meteen verscheen er uit het niets een kleine hark.
Boejan, heel erg bedankt!
Dina maakte het perk gelijk. Ze haalde het belletje uit haar rugzak, schudde het en zei:
Nu heb ik een schep nodig om een gat te graven!
Pats, en er lag een schep naast het perk.
Boejan, dank je!
Dina groef een kuil in het midden. Ze schudde nog eens met het belletje en zei:
En nu heb ik zaad nodig!
Maar er verscheen niets. Wat als ik twee keer schud? Maar het belletje gaf zelfs geen melodieus geluid...
Dina schrok: hoe zou ze nu de opdracht kunnen volbrengen? Daffy sprong op en duwde haar neus tegen de rugzak. Toen sprong hij nog een keer en blafte luid.
Daffy, denk jij soms dat ik een rabarberpannenkoek in het gat moet leggen? vroeg Dina.
De hond likte het meisje over haar hand. Nou, laat ik het proberen, er kwam toch niets anders in mij op. Dina haalde een pannenkoek tevoorschijn en begroef die in het midden van het perk. Daarna haalde ze een flesje met bronwater uit haar rugzak en goot er water over. Het water in het flesje werd niet minder, maar uit de aarde kwamen eerst rode knoppen tevoorschijn, daarna roze-groene scheuten, en al snel grote groene bladeren op sappige stelen, en tenslotte dikke stengels met pluizige witte bloemen. Uit het niets vlogen bijen en zoemden blij boven de rabarberbloemen.
Dank je, Dina, je hebt in mijn tuin een betoverde rabarber laten groeien. Onthoud: betoverd! Nu is het tijd om terug naar tafel te gaan, zei de heks. Ze was op precies dezelfde plek verschenen waar ze was verdwenen.
Iemand heeft de doorn van de draak gestolen, die je me de vorige keer hebt gebracht, je moet hem terugvinden, gaf de heks als opdracht.
Dina waste haar handen en ging aan de ronde tafel zitten, gedekt met het lila tafellaken. Erop stonden de samovar, jam en geurige broodjes. De heks schonk thee in een kopje met parelmoer. Na de eerste slok vielen Dina's ogen weer dicht, de oude vrouw hielp haar naar de bank. Het zachte donzen kussen nam weer het vermoeide hoofd van Dina op.
De tweede droom van Dina
Ik weet niet wie ik ben. Ik zie heel slecht. Het is een heldere warme dag, maar ik voel me ongemakkelijk, ik wil me verstoppen. Alsof ik door een waas heen probeer mijn handen te zien, maar ze lijken meer op schoppen met lange klauwachtige vingers, en ik heb geen naakte huid, maar een zwarte vacht! Ik hoor het klapperen van vleugels en begrijp dat ik moet rennen. Iemand jaagt op mij! Naast me is een gat, een sterke geur van natte aarde. Mijn lijf is onhandig, maar ik glij snel in het gat, en alleen een scherpe klauw schraapt licht over mijn vacht.
Ik ben onder de grond, en dit is mijn huis! Ik moet de doorn van de draak vinden, waar kan die hier zijn?! Er zijn hier veel tunnels, en ze eindigen allemaal in voorraadkamers. Ik schuifel door de lange gangen: hier is een doodlopende weg, het ruikt sterk naar droge regenwormen. Dat is de wintervoorraad. Ik moet een andere tunnel zoeken.
Deze tunnel eindigt in een kleine kamer, bedekt met herfstbladeren. Dit is mijn slaapkamer. Ik draai om en vind op de geur nog een doorgang.
Ik kruip er lang doorheen en voel plotseling een vreemde geur: voor me is iemand onbekends. Hier eindigt de tunnel en ik val in het niets. Op mijn rug kriebelt het hevig, onverdraaglijke jeuk en pijn.
En opeens val ik niet meer als een tol, maar vlieg ik en sla ik met mijn vleugels. Het licht prikt in mijn ogen, en ik zie een enorme vallei, badend in de zon, en in het midden een zwarte berg die lijkt op de doorn van een draak.
Ik zweef op de luchtstromen. Wat is het geweldig om een vogel te zijn! Een ongelooflijk gevoel van lichtheid en vrijheid! Ineens hoor ik het getinkel van het belletje, het herinnert me aan de opdracht van de heks. Ik moet opschieten!
Ik duik naar de berg, en daar ben ik er boven. Hoe lager ik daal, hoe kleiner hij wordt. Ineens komen uit de grond lange, veerkrachtige stengels met enorme handen tevoorschijn. Er zijn zeven vingers aan met roze klauwen, ze proberen me te vangen als een vlieg.
Wanneer de handen voor een nieuwe klap uit elkaar gaan, hangen er tussen hen draden van grijs-bruin-karmozijnrode slijm. Op de een of andere manier lukt het me hun kleverige omhelzing te ontlopen. En dan kan ik de doorn met mijn klauwen grijpen. De jagende planten zijn ontsnapt, nu ze hun prooi hebben verloren, en verdwenen. Maar de doorn geeft niet mee, hij zit stevig in de grond!
Boejan, help me alsjeblieft! roep ik.
En toen wiebelde de doorn in de grond als een melktand, ik pakte hem vast en begon op te stijgen.
Bij de heks
Dina staat weer voor het huis van de heks, in haar handen de doorn van de draak. De uilenwindwijzer werd wakker en kraste 'Oe-oe-oe'. Uit het huis kwam de heks, over haar schouders lag een sierlijke lila sjaal.
Dank je, Dina, dat je me de doorn van de draak hebt teruggebracht. Nu moet je Tonya en Tonni naar huis brengen. Kom binnen.
Daffy rende meteen naar Dina toe toen ze haar zag, met vrolijk geblaf zette ze haar voorpoten op de borst van het meisje en likte haar wang.
Daffy, wat ben ik blij je te zien!
Iedereen ging de huiskamer in. De tafel met de samovar en de bank met het kussen waren verdwenen. Aan de muur waar nooit een deur was geweest, verscheen een hoge tweeluik-deur.
'Bibliotheek,' begreep Dina. Daar staan in de kast poppen. De deur ging met gekletter open, en de heks zei:
Dina, kom binnen. Er is weinig tijd, de zon gaat zo onder. Als je het lukt, zullen we elkaar nooit meer zien. Voor de zekerheid, vaarwel!
En als ik het niet red? vroeg het meisje met trillende stem.
De heks haalde haar schouders op en antwoordde niets.
In de bibliotheek
Dina, en achter haar Daffy, liepen de gastvrij opengezwaaide deuren in. Ze sloegen met een klap dicht. Plotseling viel met oorverdovend geluid een zware grendel, en daarop hing een groot hangslot. Er is geen weg terug!
Als je niet voor zonsondergang met Tonya en Tonni thuiskomt, dan vindt je een plekje op de plank in de kast! klonk de donderende stem van de heks.
In de bibliotheek steeg een stofwolk op, en het werd meteen donker, zoals wanneer de zon ondergaat. Ook in Dina's ogen werd het donker, tranen welden op. Maar huilen is nu geen tijd, er moet iets gebeuren.
Daffy likte het meisje over haar hand en rende vooruit, ze nodigde Dina uit haar te volgen. De armband met het kleine hoefijzer, een geschenk van Boejan, begon te gloeien in het schemerlicht, en Dina voelde meteen dat ze weer moed kreeg.
Rijen kasten rezen voor de reizigers op. En toen verscheen op een kast een vurig opschrift: 'Dina'. Zodra het meisje de deuren opende, begon hij te branden. Op de plank stond een eenzaam kistje, bedekt met stof, en het vuur sloeg al over naar de plank. Dina greep zonder nadenken het kistje, de vlam flakkerde wit op, en van de kast bleef een hoopje as over, die even later ook verdween.
Het kistje was van uitgesneden kersenhout en rook heel fijn. Dina deed het open: op groen fluweel lagen een parelmoeren knoop van een Neppop en een klein piratenpijltje.
Wat moet ik hiermee? fluisterde Dina. Hoe gaan ze me helpen?
Daffy riep het meisje al, blaffend bij een andere kast. Dina stopte de knoop en het piratenpijltje in de zak van haar gele trui, en het kistje in haar rugzak.
Ze liep naar de kast waarbij Daffy onophoudelijk blafte, en opende hem. Op de enige plank stonden twee poppen: Tonya en Tonni. Er klonk een kraak, de hele kast kreeg scheuren, alsof hij met craquelé bedekt raakte. Dina kon de poppen van de plank grijpen, en de kast veranderde in stof, dat ook meteen verdween.
Plotseling vielen de poppen uit Dina's handen, ze sloegen met een vreselijk gekletter op de vloer en veranderden in Tonya en Tonni! De kinderen omhelsden elkaar en huilden, en Daffy rende luid blaffend om hen heen.
Er klonk een uilengeroep, en voor de ogen van de verbaasde kinderen verschenen klokken die in de lucht zweefden. Op de wijzerplaat, die steeds van vorm veranderde van cirkel naar ovaal en weer terug, stond bovenaan, op 12 uur, een roze zon getekend, op drie uur een gele zon, op zes uur een bloedrode, en op negen uur de maan.
De minutenwijzer schoot, soms buiten de ovaal, snel rond, en de pijl die de uren aangaf, naderde de bloedrode zon. De tijd liep onverbiddelijk voorbij...
Toen klikte de armband los en viel van Dina's hand. Hij veranderde in een boog. Het meisje haalde het piratenpijltje uit haar zak. De jongen pakte het, spande de pees van de boog en schoot naar de klok. Hij raakte precies de minutenwijzer, die trilde, stilstond, alsof hij nadacht wat hij moest doen, daarna hevig rukte en tegen zijn zin terugkroop. Toen bleef ook de kleine wijzer op de klok stilstaan. De kinderen zuchtten opgelucht. De armband met het hoefijzer schoof weer om Dina's pols. Er was geen tijd om te praten, ze moesten opschieten!
Dina haalde haar rugzak af, er zaten twee pannenkoeken met rabarber in. Ze gaf de ene helft van een pannenkoek aan Tonya, de andere aan Tonni, en de tweede pannenkoek verdeelde ze tussen zichzelf en Daffy. De kinderen voelden een ongewone energie opwellen, alsof ze een toverdrank hadden gedronken!
Uit Dina's zak viel de parelmoeren knoop, hij rolde onder de kast vol boeken. Daffy schoot achter de knoop aan en pakte hem op het laatste moment met haar tanden. En toen bevroor iedereen van angst: onder de kast kwam een slang tevoorschijn. Hoe kon die daar passen? Hij werd steeds groter en groter en reikte al tot het plafond. Het was een cobra, hij spreidde zijn enorme, veelkleurige kap en, zich naar voren buigend, keek hij Dina recht in de ogen.
Daffy opende verbaasd haar bek, en de knoop viel op de grond. Hij begon te groeien, de randen krulden om, en hij veranderde in een parelmoeren kom.
Opnieuw klonk het uilengeroep, de kinderen keken naar de klokken die in de lucht zweefden. De minutenwijzer stond stil, trilde en schoot snel de andere kant op, en bracht de zonsondergang dichterbij. Dina liep naar de cobra en aaide hem over zijn gladde, warme huid. Ze herinnerde zich de cobraplanten in de tuin van de heks, die zo vriendelijk waren voor de mussen, en zei:
Help ons alsjeblieft thuis te komen!
Drinken,' siste de slang.
Dina haalde het flesje met bronwater uit haar rugzak en goot het water in de parelmoeren kom. Terwijl de kom vol liep, bleef het water uit het kleine flesje maar stromen. De cobra dronk van het bronwater en zei:
Ga allemaal in een dichte kring staan. De jongen mag de hond op de arm nemen.
De kinderen deden wat ze zei. De cobra bedekte de kinderen met zijn kap, en iedereen hoorde de doordringende stem van de heks:
Over een minuut gaat de zon onder!
Terugkeer
De kap van de cobra omarmde de reizigers stevig. Binnen was het warm en donker. En toen werd iedereen rondgedraaid in een veelkleurige tunnel: Tonya, Tonni en Daffy vlogen de ene kant op, en Dina de andere. Het belletje in Dina's rugzak speelde een overwinningsmelodie.
Pats, en Dina stond in de schuur waar Boejan stond. Het meisje omhelsde haar vriend, kuste hem op zijn voorhoofd en rende het huis van oma in.
In de keuken dronken Anna-Maria-Roza en oma thee met wafels.
Ik ben terug! riep Dina vanaf de drempel.
Oma omhelsde haar kleindochter, en tranen van vreugde liepen over haar wangen.
En heb je de kinderen gered? vroeg Anna-Maria-Roza.
Ja, we zijn allemaal door de kleurige tunnel gevlogen. Waarschijnlijk zijn ze met Daffy al thuis,' antwoordde het meisje.
Laten we naar hun huis gaan,' stelde Anna-Maria-Roza voor.
Sinds de kinderen verdwenen waren, was hun huis in het donker gehuld. Er brandde nergens licht. Het hek en de schutting waren vroeger lichtgroen, maar de verf was eraf gebladerd, het gras groeide onder de schutting en niemand maaide het.
Maar nu zagen ze dat de schutting weer lichtgroen was. De poort stond open en vanuit de tuin klonk luid gelach. Op de verwaarloosde perken bloeiden roze en rode geraniums.
Dina en de grootmoeders gingen de tuin in. Half het dorp was op het lawaai afgekomen. Moeder omhelsde haar Tototjes (zo noemde ze hen vroeger), huilde en lachte van geluk.
De buren begonnen tafels de straat op te dragen en die met witte kleden te bedekken. De huisvrouwen brachten wat ze maar konden, en het hele dorp vierde de hele dag de terugkeer van de kinderen uit het Betoverde Bos.
Iedereen dankte Dina en bewonderde haar moed. Dina wist natuurlijk dat ze zonder Daffy en Boejan, zonder oma en Anna-Maria-Roza, haar broer en zus nooit had kunnen redden.
Toen Dina en haar oma thuiskwamen, haalde ze het uitgesneden kistje uit haar rugzak en deed het open. Op het groene fluweel lagen horloges. Ze waren klein, precies passend op Dina's pols. Op de wijzerplaat stond een kleine cobra en een opschrift in hetzelfde kalligrafische handschrift als in het boek met de zilveren knopen: 'Dina'.
Het meisje deed haar horloge om, en het kleine slangetje knipoogde haar vanaf de wijzerplaat toe, hoewel horloges, zoals bekend, niet kunnen knipperen.
