De lang verwachte winter was aangebroken. De eerste fluffy sneeuw was gevallen. De bomen hadden zich in witte jassen gehuld. Het zag er sprookjesachtig mooi uit buiten. Iedereen, vooral de kinderen, waren blij met de verse sneeuw.
Mama, – zei de jongen Sasha, – kijk eens hoe mooi het buiten is! Zullen we gaan sneeuwballen gooien?
Mama was het ermee eens. Ze trokken warme kleren aan, pakten de slee en gingen naar buiten.
Op het plein speelden veel kinderen. Sommigen gleden van de heuvel af, anderen bouwden een sneeuwpop, weer anderen bouwden een fort. Iedereen lachte en had plezier. Het leek alsof de wereld verlicht werd door vreugde en geluk!
Sasha! Sasha! Kom snel naar ons toe! – riepen de jongens hem.
Sasha rende naar zijn vrienden. Samen bouwden ze een grote sneeuwman. Ze maakten een neus van een wortel, ogen van dennenappels en tekenden een glimlach. De sneeuwman zag er geweldig uit – alsof hij echt was. De kinderen dachten zelfs dat hij naar hen knipoogde. Dit maakte iedereen nog blijer. Want zulke wonderen gebeuren alleen in sprookjes… Misschien was dit wel een echt sprookje?..
Die avond gingen de kinderen naar huis. En toen gebeurde er iets wonderbaarlijks. Onder de spar die op het plein groeide, verscheen een kabouter in een rode jas en rode muts. In zijn handen hield hij een notitieboekje. Met kleine onhandige stapjes liep hij naar de sneeuwman en glimlachte.
Hallo, Sneeuwmannetje! Ik ben een helper van Opa Vorst. Ik kom uit de stad Groot Oestjoeg. Dat is het geboorteland van onze wintertovenaar! Vertel me alsjeblieft hoe de kinderen zich hebben gedragen die jou hebben gebouwd? Hebben ze iemand gepest of waren ze aardig en beleefd?
Hallo, Kabouter! – antwoordde de Sneeuwman. – De kinderen op dit plein zijn erg goed. Ze waren zo blij met de eerste sneeuw! En wat speelden ze leuke spelletjes! Niemand vecht zelfs! Iedereen was gelukkig! Ik kon me niet inhouden en knipoogde naar hen...
Oh! Sneeuwmannetje! Dat mag niet! De kinderen mogen niet weten dat we bestaan!
Kabouter, sorry, maar ik kon niet weerstaan tegen de glimlachen van de kinderen, – antwoordde de Sneeuwman verdrietig.
Geeft niks, – stelde de Kabouter hem gerust. – Ik ben erg blij dat de kinderen hier goed en gehoorzaam zijn. Ik zal de namen van deze jongens en meisjes in mijn magische notitieboekje opschrijven. Ik zal de lijst aan Opa Vorst geven. En wanneer Nieuwjaar komt en de kerstbomen gaan gloeien met gekleurde lichtjes, zal elk kind het cadeau krijgen dat het het meest wenst!
Wat geweldig – cadeaus krijgen! – was de Sneeuwman blij.
Het lang verwachte feest – Nieuwjaar – was aangebroken. In elk huis hing de geur van sparrenhout, mandarijnen en lekker eten. Overal heerste vrolijkheid! De familie van Sasha was ook vol verwachting.
Samen met mama versierde de jongen de kerstboom. En onder de boom legde hij een envelop met een brief voor Opa Vorst. Sasha droomde van een afstandsbediende auto en hoopte dat zijn wens zeker uit zou komen. Hij had zich het hele jaar goed gedragen: hij hielp zijn ouders, deed geen dieren pijn en probeerde zelfs niet te ruziën met andere kinderen op het plein. Want hij wist dat Opa Vorst en zijn helpers alles zien.
Op de ochtend van 1 januari rende Sasha, nog niet goed wakker, naar de kerstboom. En – o, wonder! In een grote mooie doos wachtte hem een auto! De jongen huilde van vreugde: zijn droom was uitgekomen!
Sasha begreep dat wensen uitkomen, het belangrijkste is ernaar toe te werken: alleen goede dingen doen, een goed mens zijn en oprecht in wonderen geloven.
Wees niet bang om te dromen! Hoe helderder de droom, hoe dichterbij de vervulling!
