Terwijl Marisha, want zo heette de nieuwe kennis, de waterkoker opwarmde en de roulade sneed, leegde Vasja van zenuwen de hele snoepschaal.
Marisha, — vroeg Vasja met volle mond, — Hoe wist jij dat er ook een computermuis in jouw computer woont, of eigenlijk een Muisje?
Marisha schonk thee in kopjes, zette een bord met roulade op tafel, ging naast Vasja zitten en antwoordde:
Het is zo dat mijn vader Sasha door zijn werk heel vaak op lange zakenreizen gaat. En niet zomaar reizen, maar voor een jaar of twee. En mijn moeder en ik gingen altijd met hem mee. We woonden altijd in verschillende steden, in verschillende appartementen. Mijn moeder is kunstenares. Het maakt haar niet uit waar ze schildert. Maar zij werd ook moe. Ze zei dat ze in Sint-Petersburg bleef. Daar zijn veel tentoonstellingen. En papa nam mij mee. En ik heb sinds mijn zesde al vijf scholen gewisseld! Eerst was het makkelijker, maar toen ik wat ouder werd, begon ik vriendschappen te sluiten. In elke stad — vriendinnen, vrienden. We worden net bevriend en dan is er alweer een verhuizing. Weet je hoe moeilijk het is om afscheid te nemen van vrienden?
Vasja knikte voorzichtig en keek schuin naar het Muisje, zou dat hem misschien verwijten wat hij gisteren had gedaan? Maar dat was druk in gesprek met de Mier.
Ik zweeg, — vervolgde Marisha, — Ik wilde mijn vader niet van streek maken, hij kocht een computer voor me, en ik correspondeert via internet met al mijn vrienden. Maar je kunt niet met vrienden op stap gaan via internet, en je kunt ze niet uitnodigen voor je verjaardag! Hoewel ik meer dan tweehonderd klasgenoten in 'Odnoklassniki' heb! En inderdaad — klasgenoten, niet zoals normaal — de buurman rechts, de buurman links, een achternicht en haar moeder erbij! En eens verwijderde ik mijn geboortedatum van mijn pagina. En niemand feliciteerde me met mijn verjaardag, niemand herinnerde zich me zelfs! — het meisje snufte beledigd, — Ik was zo van streek dat ik mijn hoofd op tafel legde en bij de computer begon te huilen!
Ja, ja, ja, ja! — ratelde de Mier, — Ik herinner het me, ik herinner het me! En ik zat op dat moment net in de computer, ik tekende snorren en briljes bij haar vrienden in 'Odnoklassniki'. En ik kreeg zo medelijden met haar dat ik mijn hand van het scherm uitstrekte en haar over het hoofd aaide.
Aha, — glimlachte Marisha, — Ik schrok en tilde mijn hoofd op, en van het scherm kijkt dit wonder naar me! — ze trok de Mier aan haar vlecht, gilde, trok haar hand terug, en ze lachten allebei.
Waarom lachen jullie? — vroeg het Muisje.
Omdat ik — de Mier ben! — antwoordde de Mier en glimlachte guitig.
Vasja en het Muisje keken elkaar aan en zwegen, zonder te begrijpen waar het om ging.
Oké, ik zal het uitleggen, — zei Marisha, — Het is zo dat mijn Muisje een ondeugende meid is, en als ze boos wordt, vliegen er helemaal vonken! En ik trek haar vaak voor de grap aan haar vlechten. En als je haar vlechten aanraakt, krijg je er schokken van af, als van dunne draden, niet sterk, maar zo kriebelig! Ik krijg er helemaal kippenvel van! Dus noemde ik haar eerst Muisje Mierenhuid, en toen werd ze gewoon — de Mier!
Vasja stak zijn hand uit naar het hoofd van het Muisje, voor de zekerheid, maar zijn haar was weliswaar stijf, maar niet prikkelend en gaf zeker geen schokken. Toen raakte hij voorzichtig de vlechten van de Mier aan met zijn vingers.
Ow! — er klikte een schok langs zijn vingers.
Vasja trok zijn hand terug, en ze lachten allebei hard!
Op dat moment ging de deur van het appartement open en kwam oom Sasha binnen.
Ow, papa! — Marisha rende hem tegemoet, — We hebben bezoek! Trouwens, dit is voor jou!
Vasja verstijfde van angst en keek schuin naar het Muisje en de Mier. Maar die waren spoorloos verdwenen! De jongen stond op van tafel en liet schuldig zijn hoofd hangen, terwijl hij de bal met zijn voet dichter naar zich toe schoof.
Nou, hallo bezoeker, — zei oom Sasha boos, hing zijn jas in de gang aan de kapstok, en liep de keuken in, — Dochter, schenk ook voor mij wat thee in. Jullie hebben hier al twee kopjes gedronken, zie ik.
Het Muisje en de Mier hadden hun kopjes natuurlijk niet opgeruimd!
Ben je al lang op bezoek? — vroeg oom Sasha.
Ja, ik ben vanmorgen meteen naar jullie toe gegaan toen mama naar haar werk ging! — begon Vasja nerveus, — Meteen naar jullie toe, ik wilde me verontschuldigen. Ik heb gisteren het lampje op de paal kapot gemaakt! En toen viel mijn bal op jullie auto. Dat was mijn schuld…
Nou, ik zei toch dat je met je vader moest komen! Dan hadden we jouw gedrag kunnen bespreken, — zei oom Sasha streng.
Vasja keek weg en zei zachtjes:
Ja, ik weet het… Ik heb gewoon geen vader. Mijn moeder en ik wonen met zijn tweeën. En ik wilde haar niet van streek maken.
Oom Sasha zweeg en keek aandachtig naar de jongen. Toen zuchtte hij om een of ander reden en vervolgde met een rustige stem:
Zo zit het dus! Je moeder mag je natuurlijk niet van streek maken. Maar wat nu, niemand kan je de oren wassen? En niemand kan het lampje in de paal vervangen?
Vasja schudde zijn hoofd en zei:
Nou… als het moet, kunt u me ook de oren wassen…
En de jongen draaide hem zijn oor toe dat van schaamte gloeide.
Oom Sasha lachte tot tranen toe!!! Marisha lachte erachteraan, en toen, aarzelend, ook Vasja.
Oké, ik zal je de oren niet wassen, — zei oom Sasha verzoenend en klopte Vasja op de schouder, — Ik zie dat je een goeie jongen bent. En ik zal het lampje zelf vervangen. Maar dan help jij mij ook!
Ik ben bereid! — hief Vasja zijn hand op, — Ik kan veel. En ik ben sterk, en…. — dapper, wilde Vasja toevoegen, maar herinnerde zich zijn lafheid van gisteren, en zweeg, met neergeslagen blik.
Prima! Vanavond kom je met je moeder eten. Ik zal met haar over school praten. Marisha is je leeftijdsgenoot, misschien ga je wel in dezelfde klas als zij. Bovendien zie ik dat jullie al bevriend zijn, toch?
Marisha klapte in haar handen. Zij en Vasja keken elkaar aan en glimlachten.
Goed, — stemde Vasja in, — Dan ga ik nu naar huis. Ik moet mijn moeder bellen. En vanavond komen we.
Prima! — klopte oom Sasha op zijn knieën.
Vasja en Marisha gingen naar haar kamer. Onder de tafel keken het Muisje en de Mier naar hen met een sluw glimlachje. Vasja tilde het Muisje op zijn armen, pakte zijn bal, en knipoogde naar Marisha, en rende naar huis. Hij moest zich op de avond voorbereiden.
Toen mama van het werk thuiskwam, bekende Vasja haar alles eerlijk. Hoe hij de lamp had gebroken, dat hij vandaag was gaan verontschuldigen, en over de uitnodiging voor het eten. Alleen vertelde hij niets over zijn Muisje en de Mier.
Mama sloeg haar handen ineen van verontwaardiging:
Vasja! Je had in de hoek moeten staan en je oren gewassen moeten worden! En we worden uitgenodigd voor het eten!
Mam, nou, oom Sasha moet toch helpen met het kiezen van een school voor zijn dochter, — knipoogde Vasja slim, — Nou, als buren!?
Mama aaide haar zoon liefdevol over zijn hoofd, glimlachte en zei:
- Als buren: je mag geen lampen kapot maken en auto's niet beschadigen! Oké, ga je omkleden, en ik ga naar de winkel voor een taart. We kunnen niet met lege handen op bezoek gaan.
Een half uur later zaten Vasja en zijn moeder al aan tafel bij de buren en aten. Oom Sasha bleek erg lekker te kunnen koken! Hij had zelfs tijd gehad om een appeltaart te bakken, dus Vasja en Marisha hadden iets lekkers om van te genieten!
Vasja nam het Muisje niet mee. Het was toch een "officieel bezoek", tenslotte!
Marisha spuugde plotseling thee uit en lachte hard!
Oh, sorry! — bedekte ze haar mond met haar hand.
Vasja, zijn moeder en oom Sasha keken verbaasd naar haar.
Marisha gilde opnieuw en lachte weer hard. Vasja knipperde verbaasd met zijn wimpers. Maar al snel begreep hij wat er aan de hand was, toen hij voelde dat kleine handjes zijn voeten kietelden! De Mier!!! — Vasja gilde en lachte ook hard.
Mama keek boos naar hem en zei:
Vasily, hoe gedraag je jezelf aan tafel!?
Maar Vasja en Marisha, rood van het lachen, konden niet meer stoppen. Door deze Mier hadden ze "de slappe lach" gekregen!
Oom Sasha streek nadenkend zijn haar glad en zei kalm:
Oké, jongens. Gaan jullie naar de kamer. Ik zie dat jullie van het zoete erg vrolijk zijn geworden. Wij blijven hier even zitten en bespreken een paar dingen over school.
Vasja en Marisha schoten als pijlen van tafel en renden naar de kamer. Daar begonnen ze meteen naar de Mier te zoeken. Toen ze onder het bed keken, zagen ze een lachend gezicht. Maar niet één, maar twee! Naast de Mier lachte het Muisje vrolijk!
Wat doe jij hier? — zei Vasja verbaasd, — Hoe ben je hier gekomen?
Via het computernetwerk! — antwoordde het Muisje, — De Mier heeft het me geleerd!
De Mier stak trots haar neus in de lucht. Vasja wilde al boos worden, maar zag dat Marisha rustig glimlachte, en deed het niet.
Waarom spelen jullie? — vroeg Marisha, — We zijn van tafel gestuurd vanwege jullie! We hebben niet eens de taart geproefd!
Ach, kom op! — zwaaide de Mier met haar hand, — We zitten hier toch zonder eten, en we hebben plezier!
In de gang klonken voetstappen.
Snel in de computer! Breng het Muisje naar huis en ga slapen! — commandeerde Marisha. En de Mier, ontevreden, sleepte het Muisje aan zijn hand naar de tafel, en ze verdwenen in het blauwe schijnsel van de computer. Vasja kon alleen maar zijn mond openvallen van verbazing!
Oom Sasha kwam binnen.
Nou? Is het plezier voorbij? Of is het verdrietig in de kamer zonder taart en thee? Kom mee naar de keuken, Tatjana Ivanovna heeft de taart al gesneden en thee ingeschonken.
De rest van het eten verliep in rustig gesprek. Er werd besloten dat Vasja's moeder morgen met Marisha's vader naar de directeur van de school zou gaan en zou vragen of Marisha in dezelfde klas als Vasja kon gaan. De jongens keken elkaar tevreden aan en knipoogden naar elkaar.
Thuis nam Vasja snel een douche, poetste zijn tanden, kuste zijn moeder welterusten, en ging naar zijn kamer.
Muisje! — riep hij, — Muisje!
Maar het Muisje antwoordde niet. Vasja zette de computer aan, maar daar was alleen het normale scherm, niemand trok grappige gezichten van het scherm.
Ben je boos? — vroeg Vasja in het niets. Stilte weer, — Oké, wees niet boos! Ik zal morgen een kruiswoordpuzzel en een boekje met gedichten voor je kopen. Je kunt ervan genieten, goed? — stilte als antwoord.
Vasja gaapte wijd open.
Denk er maar over na, en morgen zeg je het me. Goed? — de ogen van de jongen vielen dicht. Het was een erg lange en emotioneel volle dag geweest.
Vasja kroop onder het dekbed, trok het warm aan en sliep zoet tot de ochtend.
De volgende ochtend hoorde Vasja hoe mama iets neuriede in de keuken. Hij had geen zin om op te staan. Hij wachtte tot de voordeur dichtging. Mama was naar haar werk. Vasja lag nog even en sprong toen uit bed.
Muisje, ik ben wakker! Hou op boos te zijn. Kom eruit, lafaard, we gaan vriendschap sluiten!
Maar het Muisje sprong nu ook niet met een wild gejuich onder het bed vandaan, zoals gewoonlijk. Zelfs als ze ruzie hadden, weigerde hij nooit een boek als vredesteken.
Vasja keek nog een keer door het hele appartement. Leeg. Snel trok hij een korte broek en shirt aan en rende zonder zich te wassen naar Marisha.
Het meisje ontving hem met tranen in haar ogen.
Vasja, mijn Mier is weg!
Nu werd Vasja echt bang!
En mijn Muisje is weg.
Het meisje knipperde verbaasd met haar ogen.
Kom binnen.
In Marisha's kamer gingen ze op de bank zitten.
- Oké! Gisteravond ging de Mier het Muisje naar huis brengen via het computernetwerk. Ze verdwenen bij de computer.
Ach! — drukte het meisje angstig haar handen tegen haar gezicht, — Ik weet wat er gebeurd is! Ze zijn verdwaald in het computernetwerk! In het Koninkrijk van het Wereldwijde Web!
Vasja begreep niets van wat Marisha zei, en het meisje vervolgde:
Begrijp je, ik ben al lang bevriend met de Mier en vaak 's avonds, als papa slaapt, gaan we de computer in en wandelen door het Koninkrijk van het Wereldwijde Web. Het is daar erg mooi en prachtig. Dit koninkrijk wordt bestuurd door prinses Spinnenweb, dus naar haar moeten we om hulp vragen!
Hoe dat? — Vasja en het Muisje waren nooit door het wereldwijde web gewandeld.
Kom mee! — trok Marisha hem aan zijn hand naar de tafel, - We mogen geen tijd verliezen!
Ze zette snel de computer aan, maar in plaats van de normale laadscherm klikte ze op een knop die Vasja niet kende — de ingang naar het Koninkrijk van het Wereldwijde Web. De computer zoemde, Marisha pakte Vasja's handen en fluisterde:
Wees niet bang!
Rond de kinderen draaiden gekleurde ballen, sterren, alles werd violet met gouden lichtstralen! Toen een felle flits! Vasja knijp zijn ogen dicht van angst en opende ze alleen toen Marisha zijn handen losliet. Wat hij zag, verbijsterde hem: het voelde alsof ze in gewichtloosheid waren, hoewel ze stevig op hun voeten stonden.
Alles glinsterde in verschillende kleuren, gewichtloze paden liepen in verschillende richtingen, alles zoemde, knapte, glinsterde met zilveren sterretjes en er was geen einde aan dit kleurenfeest!
We zijn er. We moeten die kant op! — zwaaide Marisha in een richting. En ze rende moedig langs een smal pad. Vasja durfde er niet op te stappen, maar wilde ook niet achter Marisha achterblijven. Stap, nog een stap, zijn voeten zakten niet in het niets. En hij rende achter het meisje aan.
Het pad liep omhoog. Rond hen zoemden glinsterende insecten, meer op vliegende letters uit het Russische en Engelse alfabet. Je moest je ervan afweren, ze vlogen weg en stapelden zich boos zoemen in verschillende woorden.
Nog een bergpas en Vasja hapte naar adem! Recht voor hen verscheen het Koninkrijk van het Wereldwijde Web — het Internet. Het was gebouwd uit verschillende hologrammen, laserbundels schenen in verschillende richtingen, en in het midden verhief zich een enorme toren met een ster erop.
Laten we rechtstreeks naar de prinses gaan! — zei Marisha.
Vasja herinnerde zich op dat moment ongelukkig dat hij 's ochtends niet had gewassen en zijn haar niet had geborsteld, en in een verfrommeld shirt en korte broek was gekleed. Maar er was geen weg terug. Hij moest de Mier en het Muisje vinden!
De laserbundels voor hen weken uiteen en vormden nu een regenboog, nu het noorderlicht. Ze betraden een prachtige tuin. Hier waren zonnige fonteinen, onbekende vogels zongen, er groeiden enorme bloemen van ongeëvenaarde schoonheid. De takken van de bomen wiegden als waterplanten, en een klein hondje rende naar hen toe.
Cursorje, lieverd! — pakte Marisha het hondje op, — Waar is je baasje? Breng ons snel naar prinses Spinnenweb!
Vasja hoorde eerst aangenaam zingen en zag de prinses pas daarna. Ze zweefde door de lucht en hield in haar handen, als een harp, iets dat op een computertoetsenbord leek! Maar toen ze op de knoppen drukte, klonk er een triest, zacht melodietje, waarop de prinses zong. Ze zweefde door de lucht, haar haar wapperde in alle richtingen, en in plaats van benen had ze, zoals een octopus, dunne draden die in alle richtingen uitliepen. De huid van de prinses was bleekblauw en het leek alsof ze helemaal gloeide, als fosfor.
Prinses Spinnenweb! — riep Marisha, en de prinses draaide zich naar haar stem, — We hebben dringend uw hulp nodig!
De prinses legde haar muziekinstrument op de rand van een bleekblauwe sterrenfontein en zweefde naar de kinderen toe.
