In een prachtig bos woonden twee kleine muisjes die vriendinnetjes waren. Eentje heette Witje, omdat haar oortjes wit waren, en de andere heette Roosje, omdat haar oortjes roze waren. Ze waren heel schattig, pluizig en vlug. De oogjes van de muisjes waren als twee kleine zwarte draadjes, fonkelend en speels, en hun staartjes waren piepklein en heel netjes.
Maar het karakter van de vriendinnetjes was totaal verschillend. Witje werkte de hele dag door, ze zat geen minuut stil:
Waarom kun je nou niet gewoon rustig zitten? Kun je echt de hele dag werken, heen en weer rennen?
Lachte Roosje haar vriendinnetje uit.
En wil jij zelf niet iets nuttigs gaan doen?
Antwoordde het muisje.
Witje wist dat de winter zou komen en dat het dan vrijwel onmogelijk zou zijn om buiten eten te vinden. Daarom verzamelde ze voorraden voor zichzelf. Ze verzamelde nootjes, paddenstoelen en bessen. In de grond groef ze een holletje, isoleerde het met droge takjes en blaadjes, en bekleedde het met zacht mos.
In het beschutte holletje was een kleine voorraadkamer, waar Witje al haar wintervoorraden bewaarde, voor wanneer de vervelende koude wind zou gaan waaien, wanneer alles bedolven zou zijn onder de sneeuw, en er zelfs geen kruimeltje brood, rijpe bes of zaadje te vinden zou zijn. Maar het muisje zou alles hebben — zowel eten als een warm gezellig holletje. Zo'n verstandig klein grijs muisje was Witje.
Nou, het lijkt wel alsof je naar een hongergebied gaat, Witje! Hoe ga je dit allemaal opeten? Je bent zo klein! Of ben je gewoon gierig en wil je niet dat iemand anders ook zoveel eten verzamelt?
Bleef Roosje spottend lachen.
Er komt een koude winter met barre vorst aan, en we moeten voorbereid zijn!
Antwoordde de werkzame Witje en ging door met haar werk.
Roosje lachte alleen maar. Zij was heel anders. Ze rende natuurlijk ook heel snel, net zo vlug en onvermoeibaar. Maar in plaats van eten te verzamelen voor de winter, rende Roosje van bloem naar bloem, zong vrolijke opgewekte liedjes, danste, en soms deed ze helemaal niets, droomde gewoon en staarde naar de wolken die over het bos zweefden als een waterval. Roosjes favoriete bezigheid was praten met de vogeltjes.
Dan ging ze op de open plek liggen en zei:
Hebben jullie gezien, vriendinnetjes, hoe Witje zich druk maakt? Geen moment rust, ze loopt maar rond, verzamelt eten, isoleert haar holletje met takjes, alsof er geen andere interessante dingen te doen zijn!
Maar jij, Roosje, waarom verzamel jij geen voorraden voor de winter?
Vroegen de vogeltjes verbaasd.
Ik heb niet veel nodig! Als de winter komt, ren ik wel even door het bos, pluk snel een besje en eet het op, dat is genoeg voor mij.
Antwoordde het muisje zelfverzekerd.
Zo vloog de hete zomer voorbij en kwam de regenachtige koude herfst. De blaadjes begonnen van de bomen te vallen, de bessen vielen ook af en droogden op. Het werd steeds moeilijker voor Roosje om eten te vinden, en er was ook geen geschikte plek om te slapen, alles rondom was nat en koud.
En al snel kwam de barre winter, koud, stormachtig, sneeuwrijk en heel erg eng voor zulke dakloze diertjes. De hele dag zat Roosje nu in haar koude ongeïsoleerde holletje, trillend van de kou en stervend van de honger, ze had geen idee hoe ze de warme lentedagen zou halen.
Wat moet ik doen? Hoe moet het nu? Waar moet ik eten vandaan halen, hoe voorkom ik dat ik doodvries in dit koude holletje?
Huilde Roosje.
En plotseling herinnerde het muisje zich haar vriendinnetje Witje, die voorraden had verzameld voor de hele winter en haar holletje had geïsoleerd met droge takjes en blaadjes. En Roosje besloot haar geluk te beproeven en om onderdak te vragen voor de winter. Hoewel ze niet verwachtte dat Witje haar in haar huisje zou laten.
Roosje rent over de besneeuwde paden tussen de enorme bomen door, en eindelijk kwam ze bij het holletje van Witje.
Vriendinnetje, lieve Witje, laat me alsjeblieft binnen!
Smeekte Roosje.
O jee! Waarom zie je er zo ineengedoken uit?
Vroeg Witje.
Je had gelijk toen je me in de zomer waarschuwde, maar ik luisterde niet naar je. Ik heb geen eten en geen warm huisje. Ik heb helemaal niets te eten, in het bos is geen besje, geen stukje brood, geen zaadje, geen paddenstoel. En mijn holletje heb ik niet geïsoleerd, het is er verschrikkelijk koud.
Natuurlijk liet Witje haar vriendinnetje binnen, gaf haar warme kruidenthee te drinken, voerde haar zaadjes met lekkere besjes, en dekte haar toe met een warme wollen doek. En de volgende ochtend nodigde Witje Roosje uit om in haar holletje te komen wonen.
Zo woonden de vriendinnetjes samen tot de lente. Maar sindsdien begreep Roosje dat je moet werken, en het volgende jaar voorraden moet verzamelen en je huis moet voorbereiden op de koude winter. Zo begreep ze dat er zonder werk geen goed leven is.
