De warme lentezon scheen buiten, en kleine Nadia wilde graag met haar vrienden spelen. Met een glimlach liep ze naar haar moeder toe.
Mag ik naar buiten om met de kinderen te spelen?
Vroeg Nadia opgewonden.
Natuurlijk, lieverd, maar trek wel je vestje aan. De wind is koel en je kunt verkouden worden.
Antwoordde mama bezorgd.
Goed, mammie.
Het meisje was blij.
Nadia rende snel de trap van het flatgebouw af en kwam buiten, waar de kinderen al bij elkaar stonden.
Zullen we verstoppertje spelen?
Riep een jongen met mooie sproeten.
Ja, leuk!
Riepen de anderen blij.
Nadia wilde zich zo goed verstoppen dat niemand haar kon vinden, en ze zag een boom, hoog en machtig. Terwijl ze erin klom, bleef ze per ongeluk met haar vestje aan een tak haken, en er scheurde een knoop van haar mooie kleding af.
Niet erg! Het vestje is nog steeds mooi!
Dacht Nadia.
Na uitgebreid gespeeld te hebben, ging het meisje naar huis. Na het avondeten viel ze al snel in slaap, en ze had een vreemde droom. Nadia zat op een bankje, en plotseling hoorde ze gesnik en zacht gehuil. Ze liep naar de plek waar de geluiden vandaan kwamen. Toen ze bij de boom kwam en haar ogen liet zakken naar de licht zichtbare wortel van de machtige plant, zag ze een kleine knoop.
Het leek alsof hij tot leven kwam, zijn gehuil deed Nadia aan de knoop vragen:
Wat doe je hier? Waarom huil je? Wie heeft je verdriet gedaan?
Ik ben verdwaald. Mijn broers en zussen zijn nu ver weg, en ik ben hier achtergebleven. Hoe moet het nu zonder hen.
Heb je dan broers en zussen?
Vroeg Nadia peinzend.
Ja!
Antwoordde de knoop snikkend.
We lijken immers zo op elkaar.
Fluisterde het ronde dingetje verdrietig.
Maar hoe ben je hier onder deze boom terechtgekomen?
Hield Nadia vol.
Ik was zo vrolijk aan het spelen, draaide rond en rond en... scheurde los. En niemand raapte me op. Mijn familie is ver weg gereisd en ik zal ze nu nooit meer zien.
Zei de knoop verdrietig.
Hoe kan dat nou?
Riep Nadia verbijsterd.
Zo is het! Niemand zal me helpen.
Zuchtte de knoop.
Nadia hoorde het gehuil van de knoop steeds zachter worden, en uiteindelijk verdween het helemaal.
Toen ze wakker werd, fluisterde ze krampachtig: — Het is mijn schuld dat de knoop zijn familie kwijt is, ik moet hem helpen.
Ze sprong uit bed en rende ijverig naar de keuken, waar mama al het ontbijt voor haar dochtertje aan het klaarmaken was.
Mama, ik moet dringend naar buiten!
Riep Nadia.
Wacht even, schatje, dat kan zo niet, je moet eerst je wassen, ontbijten en dan pas naar buiten gaan.
Maar mam!
Protesteerde het meisje, maar toen ze in mama's ogen keek, begreep ze dat het zinloos was om te discussiëren.
Na zich gewassen te hebben en de lekkere traktaties die mama had gemaakt te hebben geproefd, ging Nadia snel naar buiten. Ze rende naar diezelfde boom waarin ze gisteren voor haar vrienden had verstopt en die ze in haar droom had gezien, en begon enigszins buiten adem angstig naar de knoop te zoeken.
Waar is hij, ik was hier toch gisteren?
Fluisterde Nadia, bang om de knoop niet te vinden.
O ja! Ik heb hem daar weggegooid, verderop.
Herinnerde het meisje zich.
Nadia rende van de boom weg en begon lang naar de knoop te zoeken. In haar oren klonk het gehuil van de knoop dat ze in haar droom had gehoord. Ze was zo bang dat ze haar verloren voorwerp niet zou vinden, maar toen viel haar blik op een klein takje dat nonchalant op de grond lag. Toen ze het opzij schoof, zag Nadia het geliefde dingetje.
Daar is hij! Nu ga ik je helpen.
Nadia was blij.
Thuisgekomen dacht Nadia verdrietig: — Maar hoe kan ik de knoop helpen, ik kan immers niet naaien.
Mama, is naaien moeilijk?
Vroeg de dochter.
Nee. Je moet gewoon ijverig en nauwkeurig zijn. Dan lukt het wel.
Antwoordde mama rustig.
Leer me naaien!
Zei Nadia zelfverzekerd.
Naaien? Nou, goed dan, ga aan tafel zitten, dan haal ik het kistje met naaigereedschap.
Mompelde mama geschrokken.
Mama ging naar de kamer, en Nadia schoof haar stoeltje naar de tafel en wachtte ongeduldig op de naailles.
Toen het kistje werd geopend, ging er een magische wereld van naaiwerk voor Nadia's ogen open. Daar waren draden die glansden in het licht, naalden die netjes in een klein kussentje waren gestoken, een grote schaar en veel verschillende linten en kralen.
Nou, zullen we beginnen!
Zei mama vrolijk.
Ze zaten lang aan tafel, Nadia probeerde wanhopig te leren naaien, terwijl ze voortdurend aan de ongelukkige knoop dacht. Ze wilde de arme stakker zo graag helpen, maar helaas lukte het niet, de draad luisterde niet naar het meisje, de naald prikte, en de schaar was überhaupt moeilijk vast te houden.
Na lang tobben begon Nadia eindelijk gelijkmatige steken te maken, en ze naaide de knoop snel aan het vestje.
Wat fijn dat ik heb leren naaien! En het belangrijkste is dat ik de knoop heb geholpen, nu is hij weer bij zijn familie.
