Ik ben een grote en sterke beer. Ik heb veel aardige en vrolijke vrienden. Een konijntje, een egel, een eekhoorn – we wonen in het bos in huisjes naast elkaar. We wandelen vaak door het bos als een gezellige groep, terwijl we liedjestjes neuriën. En natuurlijk bezoeken we elkaar voortdurend.
Alle feesten in het bos vieren we samen. Allemaal behalve één – Nieuwjaar. Het is namelijk zo dat ik heel graag slaap, en zodra de winter aanbreekt, kruip ik in mijn huisje, bedek ik mezelf met een warm donzen dekbed en val ik heerlijk in slaap. En in het voorjaar vertellen het konijntje, de egel en de eekhoorn me hoe geweldig ze Nieuwjaar hebben gevierd.
Misha, dit jaar hebben we een heel grote kerstboom met bessen en dennenappels versierd! – vertelde het konijntje me blij, toen we in mijn huisje zaten en thee met honing dronken.
En we zullen sneeuwballengevechten spelen en rondedansen doen! – snuffelde de egel vrolijk.
Ik was een beetje verdrietig dat mijn vrienden zonder mij zouden plezier hebben, maar beren moeten in de winter slapen – dat is een groot natuurwet. Ik wilde mijn vrienden niet teleurstellen, dus zei ik gewoon:
Wat gaaf. Ik zou ook graag met jullie vieren, maar ik zal zoals gewoonlijk slapen.
Misha, zou je dit keer misschien na het feest kunnen gaan slapen? – vroeg de eekhoorn me.
Ik weet het niet, ik zou een hele maand wakker moeten blijven, – antwoordde ik, – ik ben niet zeker of ik dat kan.
Maar dan kun je Ded Moroz zien! – riepen de dieren uit.
Ik wist niet wie deze Ded Moroz was, maar mijn vrienden vertelden zoveel over hem. Ze zeiden dat hij een tovenaar is, met een mooie blauwe mantel en een grote grijze baard. De egel deelde zelfs het geheim dat hij Ded Moroz eens in de nieuwjaarsnacht had gezien. En de eekhoorn vertelde dat hij cadeaus brengt voor iedereen in het bos.
Maar om een cadeau te krijgen moet je het hele jaar goed gedragen. Ik dacht: "Wat als ik echt niet ga slapen tot het feest? En zodra Nieuwjaar voorbij is – meteen naar bed".
Misha, ga akkoord, dit is een geweldig idee! – onderbrak het konijntje mijn gedachten.
En wij zullen je helpen wakker te blijven en Nieuwjaar af te wachten, – beloofden de dieren me.
Na nog even na te denken, stemde ik in. Ik wilde zo graag Ded Moroz zien en de vrienden helpen de boom te versieren. December kwam, ik had nog nooit een winterbos gezien, want normaal ga ik slapen voordat de eerste sneeuw valt. Het moeilijkste was wakker blijven, soms leek het me dat ik nog even zou inslapen, ik hoefde maar te knipperen.
Maar vrienden kwamen elke dag op bezoek en vertelden me winterverhalen, zodat ik niet eerder zou inslapen. 's Avonds, wanneer ik het meest slaap had, zaten het konijntje, de egel, de eekhoorn en ik bij het raam van mijn huisje en keken hoe mooi de sneeuw viel.
Ik hield erg van de pluizige groene sparren bedekt met sneeuw. En op de bospaadjes waren hier en daar voetafdrukken van kleine pootjes zichtbaar. En het bleek dat het in de winter erg koud is. Maar ook hier hielpen vrienden me en brachten een warme wintertrui met een mooie witte sneeuwvlok. Het bleek dat de eekhoorn hem speciaal voor me had gebreid, zodra ik besloot niet in de winter te slapen.
En toen was het tijd om de boom te versieren. Alle bosbewonersverzamelden zich op de open plek waar een grote spar met dichte takken stond. Toen de andere dieren me zagen, waren ze erg verrast:
Mishanya, waarom slaap je niet? – vroeg de grijze wolf me.
Ik besloot Nieuwjaar met jullie te vieren, – antwoordde ik geeuwend.
Wat een verrassing, – zei de wolf tegen me, – hoe lukt het je zo lang niet te slapen?
Ik wil natuurlijk slapen, maar ik wil Ded Moroz graag zien en met hem praten! En mijn vrienden helpen me wakker te blijven.
Wat een kerel! – riep de wolf uit, – Maar Misha, je zult je best moeten doen om Ded Moroz persoonlijk te ontmoeten, niemand van de dieren heeft hem ooit gezien, en hij brengt cadeaus stiekem naar huis.
Het zal me zeker lukken! – ik was ervan overtuigd dat ik Ded Moroz op het feest zou zien, want ik slaap niet voor niets zo lang.
We versierden de boom lang, hij werd prachtig, mooi, sprookjesachtig. Omdat ik de langste was, mocht ik de zelfgemaakte ster op de top hangen. En toen speelden we allemaal sneeuwballengevechten en het was zo leuk dat ik niet eens koud had.
Eindelijk kwam het langverwachte feest. We besloten Nieuwjaar bij mij thuis te vieren. Voor deze gelegenheid haalde ik zelfs een grote pot zoete honing uit mijn voorraad. De egel bracht appels mee, die hij in de herfst had verzameld, en de eekhoorn een hele zak noten.
Het konijntje verraste iedereen – het bakte een lekker worteltaart, zo groot dat het voor tien beren zou volstaan, laat staan voor één.
Toen er nog maar enkele minuten tot het feest restten, zei het konijntje:
Nu is het tijd om het voorbijgaande jaar te bedanken, ik begin. Ik wil dit jaar bedanken voor een goede oogst van wortels en kool, en omdat de vos me minder achtervolgde dan voorheen.
En ik wil dit jaar bedanken voor de warme, zonnige dagen waarop ik door het bos wandelde met mijn vrienden en paddenstoelen verzamelde, – steunde de egel het konijntje.
Ik wil het voorbijgaande jaar danken voor de heldere zon en de warme regen. En ook omdat niemand de eikels en noten die ik verstopte heeft gevonden!
Nu was het mijn beurt. Ik wist helemaal niet waarvoor ik het voorbijgaande jaar moest bedanken, maar toen ik naar mijn vrienden keek die aan de feesttafel zaten, zei ik:
Dank aan het voorbijgaande jaar voor mijn geliefde konijntje, egel en eekhoorn, dankzij wie ik de winter heb gezien en een kerstboom heb versierd.
We klapten allemaal in onze handen en omhelsden elkaar. Precies op dat moment begonnen de klokken aan de muur twaalf uur te slaan – dus Nieuwjaar was begonnen! Vrienden vertelden me dat je een wens moet doen terwijl de klok slaat, en ik dacht na over wat ik het meest van alles wilde. Ik sloot mijn ogen en er kwam een wens in me op.
We zaten nog lang aan tafel, deden rondedansen rond de boom, speelden spelletjes en zongen nieuwjaarsliedjes. En toen was het tijd om naar bed te gaan. Ik was erg bang dat zodra ik mijn ogen sloot, ik alles interessants zou missen en tot de lente zou slapen, dus toen het konijntje, de eekhoorn en de egel in slaap vielen, ging ik bij het raam zitten en keek naar de kerstboom.
Plotseling merkte ik ongewone voetafdrukken in de sneeuw op, ze leidden van de boom recht naar mijn huis, het waren afdrukken van grote laarzen. Onverwacht ging de deur zachtjes open en op de drempel van mijn huis stond de echte Ded Moroz! Ik wilde mijn vrienden wakker maken, maar Ded Moroz was me voor en zei:
Hallo, Misha, ik verwachtte je hier niet te zien. Dus je sliep deze winter niet?
Nee, opa, ik wilde je graag zien en het feest met vrienden vieren.
Ik zag hoe Ded Moroz een groot cadeau uit zijn nieuwjaarszak haalde. Hij gaf het me en zei:
Ik ben blij je te ontmoeten, Misha, hier is je nieuwjaarscadeau, – Ded Moroz glimlachte naar me en zijn ogen werden warm.
Wat zit erin? – vroeg ik ongeduldig.
Ik zou je willen vragen het te openen als ik weg ben, ik wil de verrassing niet bederven, – toen Ded Moroz sprak, voelde ik ijzige frisheid van hem af.
Goed, opa, – knikte ik.
En nu, omdat je niet slaapt, help me de cadeaus naar je vrienden te brengen.
Ik was zo blij om Ded Moroz te helpen, en het belangrijkste was dat mijn nieuwjaarswens uitkwam! Want ik had gewenst hem minstens even te zien. En toen Ded Moroz vertrok, kreeg ik zo'n slaap dat ik bijna mijn cadeau vergat.
Ik scheurde snel het mooie papier met sneeuwpoppen open en zag een groot veelkleurig lapjesdeken. Rood, groen, geel, gestreept en gestippeld – mooie stoflappen vormden een vreemde afbeelding. "Nu is het echt tijd om te slapen!" – dacht ik en bedekt met het dekbed viel ik eindelijk in slaap.
Ik werd al in het voorjaar wakker van de heldere zon die door het raam van mijn huisje scheen. Het lapjesdeken bleek erg warm te zijn en ik sliep deze winter sterker dan ooit. En nu kon ik niet wachten om mijn vrienden te vertellen dat ik Ded Moroz zelf had geholpen!
Wat is Nieuwjaar toch een prachtig feest!
