In een klein dorpje, aan de rand ervan, stond een ongewoon huisje. Het viel erg op tussen alle andere gebouwen in het dorp. Mensen kwamen er zelfs speciaal naar kijken.
Het huis leek op een echt sprookjeskasteel. Het was klein, met ronde ramen omlijst met fijne, kantachtige houten versieringen, een dak dat leek op een grote honingkoek, en muren geschilderd in een zacht roze kleur.
Rond het huis stonden veel bloemen en bloeiende bomen, er was zelfs een vijver waarin twee prachtige witte zwanen zwommen, alles aan dit huis was buitengewoon.
En niemand vermoedde dat er een familie van tovenaars woonde. Mama, papa, oma en het meisje Milana, die vandaag jarig was - zij werd zestien jaar oud.
Voor deze feestelijke gelegenheid was er een groot feest georganiseerd in het huis, want het meisje had de leeftijd bereikt waarop zij kon beginnen met het leren van de fijne kneepjes van de magie.
Toen het feest ten einde liep en de gasten begonnen te vertrekken, riep oma Milana:
Je weet, mijn meisje, dat wij niet zoals de meeste mensen zijn, wij hebben een kracht die magie heet. En deze kracht moeten wij alleen gebruiken voor goede daden. Wij helpen al vele jaren mensen wanneer wij zien dat zij zonder onze hulp niet zullen slagen.
Om te beginnen met het leren van alle fijne kneepjes, geef ik je drie linten, waarmee je drie goede daden kunt verrichten, maar onthoud dit goed. Als je hun kracht voor iets slechts wilt gebruiken, zullen de linten in takjes veranderen en hun magische eigenschappen verliezen.
Vervolgde oma haar verhaal.
Milana nam de magische linten van oma aan, die blauw, groen en oranje waren, en ging slapen.
De volgende ochtend, toen het helemaal licht was geworden, verliet Milana het huis en ging een wandeling door het dorp maken. Het was zaterdag, dus er zouden veel mensen op straat zijn.
Het meisje kon maar niet bedenken waar zij de magische kracht van de linten zou gebruiken. Milana liep over de ene straat, toen over de andere. Overal waren mensen bezig met hun eigen zaken en niemand lette op het meisje.
Milana ontmoette een oude vrouw die zware tassen droeg en bood haar hulp aan, maar de oude vrouw bedankte haar en zei dat zij al bij haar huis was aangekomen. Zo wandelde het meisje tot de middag, en werd zelfs een beetje moe.
Milana kwam bij oude ruïnes, die al lang verlaten waren en waar alleen kinderen in gevaarlijke spelletjes speelden. De verlaten gebouwen stonden bijna in het centrum van het dorp en bedierven het leven van de meeste mensen die op deze straat woonden.
En nu hoorde je vandaar kinderenstemmen, jongens waren aan het spelen.
Milana klom over oude balken en zag een van de jongens:
Waarom spelen jullie hier, hebben jullie niets beters te doen? Het is hier gevaarlijk, je kunt elk moment onder iets bedolven worden!
Zei Milana tegen hem.
Toen zij het meisje zagen, renden alle jongens naar haar toe en riepen uit één mond dat zij nergens anders heen konden gaan, omdat er in het dorp geen speelplaats of park was.
Toen herinnerde het meisje zich haar magische linten en bedacht waar zij ze zou gebruiken.
Milana zei tegen de jongens dat zij naar huis moesten gaan om te eten en 's avonds terug moesten komen. Zij gooide het oranje lint op de grond en in een oogwenk verdwenen alle oude gebouwen, en verschenen er verzorgde bloembedden en paden met bankjes.
Het meisje gooide het groene lint, en op de plaats van de oude kuil ontstond een klein vijvertje, waarover een treurilg hing, en op het water zwommen eendjes.
Tenslotte bleef er nog het laatste blauwe lint over, waaruit een heel speelpark verscheen, er was van alles: schommels, glijbanen, verschillende ladders, carrousels.
Toen de jongens 's avonds kwamen, konden zij hun ogen niet geloven, hoe mooi het hier was, zelfs volwassenen kwamen met plezier kijken naar het kleine park dat uit het niets was verschenen.
En Milana was erg blij dat zij met haar goede daden zoveel vreugde aan de mensen had kunnen geven.
