Ergens in een prachtig stadje, waar de zon helder schijnt en de zeeën en rivieren schitteren in turkoois-blauw kristalhelder water, leven prachtige vogels.
Ze zijn zo mooi dat alleen al bij het zien ervan alle andere inwoners van dit wonderbaarlijke stadje ongelooflijke inspiratie voelen en hun stemming omhoog gaat.
Deze vogels brengen niet alleen vreugde aan iedereen in het stadje, maar vervullen ook veel belangrijke taken. Sommigen bezorgen belangrijke berichten in andere steden, andere vogeltjes wensen iedereen met hun prachtige gezang een goedemorgen.
Een bijzonder belangrijke taak is het redden van planten van schadelijke insecten en verschillende ziekten. Hiervoor gebruiken vogels hun scherpe snavel en vernietigen onvermoeid parasieten.
Alle vogels in dit stadje leefden in grote, gelukkige en harmonieuze families. Wanneer er vogeltjes werden geboren, begonnen hun moeders, vaders, broers en zussen het pasgeboren vogeltje alles te leren wat zij zelf konden.
De belangrijkste taak was het kleine vogeltje leren vliegen. Want alle vogels hebben vleugels, dus ze moeten zeker hoog-hoog aan de oneindige hemel zweven.
Vogelfamilies leefden op een hoge berg. Daar had elke familie zijn eigen huisje, iedereen was hier gelukkig en harmonieus.
En zo werd in een van de families van prachtige vogels een vogeltje geboren. Het was zo klein dat zijn broers en zussen hem soms plagend bejegenden. Het pasgeboren vogeltje werd Lili genoemd. Misschien was dit een verwijzing naar een liliputaan.
Kijk, wat is hij grappig en onhandig!
Plagden zijn broers en zussen het vogeltje goed aardig.
De wind schudt hem heen en weer, hoe zal hij ooit hoog aan de hemel vliegen?
Stop met je broertje te plagen!
Berispt mama de inmiddels volwassen vogeltjes.
Hij zal zeker leren vliegen, hij moet alleen nog wat sterker worden.
Er gingen enkele dagen voorbij. Lili's mama en papa vlogen constant weg van huis om voedsel te zoeken. Ze moeten immers het pasgeboren vogeltje voeden. De oudere kinderen konden al zelf vliegen, maar hun ouders lieten hen nog niet op voedselzoektocht gaan.
Daarom speelden de vogeltjes de hele dag, vlogen van boom naar boom, renden van de ene weide naar de andere en fladderden boven kristalhelder rivieren en meren, genietend van hun eigen prachtige kleurenspel in de reflectie.
Op een van zulke dagen vertrokken mama en papa weer op zoek naar voedsel.
We vliegen weg en jullie blijven thuis alleen. Alstublieft, zorg dat jullie niets uitvreten terwijl we weg zijn. En vergeet Lili niet, hij is nog maar een baby.
Gaven de ouders de kinderen instructies.
Maak je geen zorgen, mama en papa, we zullen hier veel plezier hebben.
Antwoordden de vogeltjes hun ouders.
Mama en papa sloegen hun vleugels uit en vlogen snel omhoog boven de afgrond die diep beneden zichtbaar was vanaf de bergTop. In enkele seconden verdwenen ze in de wolken.
De vogeltjes gingen aan hun gebruikelijke bezigheden. Samen met Lili begonnen ze tag te spelen, voortdurend het kleine vogeltje plagend.
De avond viel in, mama en papa keerden niet terug. De zon was bijna achter de bergrand verdwenen en de vogeltjes staarden hoopvol in de wolken waaruit hun terugkerende ouders normaal tevoorschijn kwamen. Maar mama en papa waren er niet.
De nacht viel in, de vogeltjes sliepen in elkaar armen. Met de eerste zonnestralen opende Lili zijn oogjes en zag dat zijn broers en zussen niet meer naast hem waren.
Hij sprong op en wilde gaan zoeken, maar plotseling riep zijn broer hem.
Lili, onze mama en papa zijn niet teruggekomen. Een van onze vogelvrienden vertelde dat ze in een storm terecht zijn gekomen en papa's vleugel is gewond. Zonder onze hulp kunnen ze het niet redden, mama kan hem alleen niet naar huis brengen. Maar zonder jou zal het ook moeilijk voor ons zijn. We zijn klein, dus zelfs jouw kracht zal ons nodig zijn om papa op te tillen en hem naar huis te brengen.
Maar hoe, ik kan helemaal niet vliegen!
Zei Lili angstig.
Nee-nee, daar beneden waait het zo hard, ik word ver weg geblazen en tegen de rotsen kapot geslagen.
Je moet ons helpen. Je hoeft niet bang te zijn. Je bent een vogel! En je moet vliegen! Geloof me, het zal zeker lukken.
Probeerden broer en zus Lili over te halen.
Lili trilde zo erg dat het leek alsof hij zijn vleugels niet eens kon optillen. Laat staan vliegen! Hij rende naar zijn geheime plek, nestelde zich in het zachte gras dat zijn ouders hadden verzameld, en sloot zijn ogen.
Lili stelde zich voor hoe hij een stap in de afgrond zet en naar beneden valt. Daar verschijnen enorme stenen en een bodemloze zee. Het vogeltje valt, slaat tegen de stenen en zijn levenloze lichaampje wordt door golven meegevoerd.
Al deze verschrikkelijke gedachten werden onderbroken door de stem van zijn broer.
Lili, luister alsjeblieft naar me. Toen ik net werd geboren, was ik net als jij, klein en onhandig en een lafaard. Nu ben ik groot, dapper en roekeloos. Maar nog niet zo lang geleden durfde ik niet alleen maar naar beneden van de berg te kijken.
Is dat echt waar? Je bent toch de dapperste!
Zei Lili oprecht verbaasd.
Ja, ik spreek de waarheid. En ik weet één ding – je moet je angst overwinnen en de eerste stap zetten. We zijn vogels, we hebben vleugels, dus we moeten vliegen. Het zal zeker lukken, je zult het zien. Onze mama en papa wachten op ons, ze hebben hulp nodig, en alleen samen kunnen we hen helpen.
Zei broer zelfverzekerd.
Lili sloot even zijn ogen en stelde zich voor dat hij zijn ouders nooit meer zou zien.
Ik zal het proberen! Ik moet! Ik ben een vogel en ik heb vleugels, dus het zal zeker lukken!
Samen met zijn broer rende hij naar de bergrand, waar zijn zusje op hen wachtte.
Nou, zijn jullie klaar?
Riep broer.
Klaar!
Fluisterde Lili en drukte zijn vleugel stevig tegen die van zijn broer.
Samen, met hun vleugels vast, zetten ze een stap naar voren en bevonden zich boven de afgrond.
Nu flap je vleugels, Lili! Wees niet bang, kijk hoe mooi het hier is! Dit is een wonder!
Riep broer.
Lili opende zijn ogen en kon niet geloven wat er gebeurde. Beneden gleden wolken voorbij en hij, het kleine onhandige vogeltje, vloog trots boven hen uit, met zijn vleugels flappend.
Het lukte me! Ik vlieg! Hoera!!!
Kon Lili zich niet genoeg verheugen.
Na enkele uren zagen ze beneden mama en papa liggen op de takken van een boom. Nadat ze naar hun ouders waren afgedaald, grepen de vogeltjes hen vast en vlogen hoog-hoog omhoog.
De familie was herenigd en Lili was niet meer bang om te vliegen. Hij geloofde in zichzelf, hij wilde leren. En hierbij hielpen hem het geloof van zijn broer en de wens om zijn ouders te redden. Hij is sterk, hij kon zijn angst overwinnen! Hij is een vogel!
