Een warme zomerdag was het, er waaide een zacht briesje. Het konijntje holde over het paadje en stootte ineens op iets stekeligs.
Oh, wie ben jij?
Ik ben Egeltje zonder knoopjes.
Het bleek een egel te zijn. Hij had het konijntje per ongeluk geprikt.
Waarom prik je? Je bent toch zo lief! vroeg het konijntje.
Mijn stekels groeien, antwoordde de egel.
Maar andere egels prikken toch niet zomaar!
Dat komt omdat andere egels truitjes met knoopjes dragen. Ik heb geen knoopjes, daarom waait mijn truitje weg met de wind, en dan word ik stekelig.
Waarom zei je dat dan niet? riep het konijntje. Kom mee naar mijn huis! We bedenken wel iets!
Dank je wel, konijntje! zei Egeltje blij. Hoe heet jij eigenlijk?
Gewoon, Konijn. En jij?
Ik ben Egeltje zonder knoopjes.
Mag ik je gewoon Egeltje noemen? vroeg Konijn.
Natuurlijk mag dat! riep Egeltje.
En samen gingen ze naar het huis van Konijn.
Wat voor knoopjes heb je nodig? vroeg Konijn.
Alle egels hebben truitjes. Maar die trekken ze alleen aan als ze gaan wandelen, zodat ze niemand prikken. Op die truitjes zitten knoopjes. Maar ik heb helemaal geen enkel knoopje, zuchtte Egeltje.
Niet getreurd! We gaan het meteen oplossen!
Hoe dan?
Ik naai knoopjes op je truitje. Ik ga ze meteen halen!
Konijn zocht knoopjes in het kastje en naaide ze met naald en draad op het truitje van Egeltje.
Alsjeblieft, zei hij, op dit truitje zitten nu maar liefst 9 knoopjes!
Dank je wel, Konijn! Alle egels hebben 7 of 8 knoopjes! En ik heb er 9! riep Egeltje vol bewondering.
Zo werd Egeltje zonder knoopjes gewoon Egeltje. En Konijntje toonde goedheid en hielp zijn nieuwe vriend, ook al was hij stekelig.
