In een gelukkig koninkrijk woonde een prinses. Ja-ja, lieve kinderen, jullie hebben het goed gehoord, in een gelukkig koninkrijk! Hier klonk altijd muziek, mensen glimlachten. Waarschijnlijk daarom hield zelfs tijdens regen de zon zich niet schuil achter wolken, maar knipoogde vrolijk vanachter de regenboog. Het was een permanente gast (behalve 's nachts natuurlijk), en de inwoners kenden geen grijze dagen en verdriet.
De prinses was zo lief dat de hoflingen haar liefkozend "onze zonneschijn" noemden, en haar naam was Lichtstraal. Het lieve meisje bracht elke dag door met vreugde en plezier, de koning en koningin waren gek op hun lieve kleintje. Maar er was toch één verbod.
Het was haar streng verboden het donkere bos in te gaan: daar lag de grens tussen het koninkrijk van de mensen en het koninkrijk van de reuzen. De prinses hoorde elke dag over reuzen, hoe gevaarlijk zij waren, maar het lieve meisje was helemaal niet bang voor hen. En hoe kun je bang zijn voor iets wat je nooit hebt gezien? Misschien hebben volwassenen dat allemaal verzonnen zodat zij niet het bos in zou gaan!
De prinses hield erg van de paleistuin: er groeiden zoveel bloemen, en vlinders!.. Het meisje keek er lange tijd naar. Toen de prinses een prachtige vlinder zag, kneep zij zich zelfs in haar arm: was dit geen droom, want de vleugels van de flatternde bloem schitterden in alle kleuren van de regenboog!
Het meisje wilde dit wonder graag van dichtbij bekijken, maar de vlinder liet haar niet dichtbij komen: daar vloog zij al over het hekje van de paleistuin, en de prinses volgde haar als betoverd. Lichtstraal wist niet dat zulke vlinders alleen in het koninkrijk van de reuzen leven, en dat gewone mensen er niet lang naar mogen kijken. Onder invloed van de hypnose die de vleugels van de vlinder bezaten, liep een mens erachteraan zonder iets om zich heen te zien!
En zo merkte het meisje niet hoe zij in het bos terechtkwam. En het is volkomen onduidelijk waar de vlinder haar nog zou hebben gebracht, maar Lichtstraal werd wakker doordat een onbekende kracht haar plotseling in de lucht tilde en in een donker doosje plaatste. In werkelijkheid had de reuzenjongen de prinses in een luciferdoosje gezet, hoewel dit feit het meisje waarschijnlijk niet zou hebben gerustgesteld!
De tijd leek stil te staan. Maar toen werd de prinses eenvoudig uit het doosje (luciferdoosje) geschud, en zij zag een enorme reuzenjongen.
Hallo, — zei de prinses schuchter, haar angst overwindend.
GAAF! ZE KAN NOG PRATEN OOK! O ja, en jij ook hallo! — de jongen was gewoon enthousiast.
Waar ben ik?
In het Land van de Reuzen, natuurlijk! Jij wordt mijn huisdier!
Maar ik kan geen huisdier zijn, ik ben een mens! En bovendien een prinses! — de laatste woorden sprak het meisje met meer zelfvertrouwen uit, zodat deze lange reuzenjongen zou begrijpen wie zij was!
Nog beter, want mama zegt dat ik te klein ben voor huisdieren, steeds "later, later zullen we er een nemen"… en over prinsessen heeft zij mij niets verteld!
Lichtstraal probeerde tegen te spreken, uit te leggen aan dit reuzenkindje dat zij hier geen minuut zou blijven, en zeker niet zijn huisdier zou zijn. Maar de jongen luisterde gewoon niet naar haar. Hij vertelde vrolijk over zichzelf, dat hij erg verantwoordelijk was, vaak zijn moeder hielp, en dat hij goed voor de prinses zou zorgen.
Trouwens, zing eens een liedje, mama houdt erg van liedjes. Dan zullen we haar zeker overtuigen dat je een geweldig huisdier bent!
Nou, ten eerste ben ik geen huisdier! Ten tweede zal ik niet zingen! — de prinses werd zo boos dat haar wangen felrood werden. — Domme jongen, hoe durf je je zo tegen mij te gedragen! Denk je dat je alles mag doen omdat je een reus bent? Jij bent gewoon…
Het meisje kon niet uitspreken, de reus pakte haar onverstoorbaar bij de kraag van haar jurk en tilde haar zo hoog op dat de prinses van angst haar ogen dichtdeed. De jongen begon haar heen en weer te schudden.
Zul je nu zingen?
Goed-goed, zet me alleen alsjeblieft neer!
De reuzenjongen zette de prinses op een enorme tafel, terwijl hij haar met zijn vingers vasthield voor het geval zij zou proberen weg te lopen.
Nou, ik wacht! Wil je nog meer vliegen?
Meteen-meteen! — de prinses verzamelde moed. Het probleem was dat zij helemaal niet kon zingen: haar zingen leek meer op het gekras van een raaf, maar hoe kon zij dat aan de domme reuzenjongen uitleggen?!
Na diep adem te halen, zong de prinses een lied over een ridder dat haar moeder, de koningin, haar vaak voor het slapen gaan zong. Maar de koningin had een betoverende stem, en de prinses… Na een paar regels werd zij alweer door elkaar geschud in de lucht.
Doe je dit opzettelijk, ja? — de reuzenjongen werd echt boos.
Nee echt niet! Het is gewoon dat ik niet kan zingen, begrijp je?
De reuzenjongen zette het meisje verward op de tafel, hield haar met zijn vingers vast en dacht na.
Als mama zulke geluiden hoort, laat zij me nooit een huisdier nemen… Joepie, ik geloof dat ik weet wat ik met je ga doen!
Me loslaten? — vroeg de prinses hoopvol.
Natuurlijk niet! — lachte de reuzenjongen, — ik geef je aan Anetka: zij wilde net een levende pop, en zij heeft een huisje. Of ik ruil je in voor glazen knikkers!
Tevreden zette de reuzenjongen het meisje in het luciferdoosje en sloot het stevig. Daarvoor maakte hij kleine gaatjes in het doosje zodat de prinses kon ademen. Maar deze gaatjes waren te klein om eruit te ontsnappen.
De prinses was alleen, en voor het eerst in haar leven rolde er een traan over haar wang. Zij was bang voor zichzelf, voor haar ouders, die waarschijnlijk al het hele koninkrijk hadden gemobiliseerd om haar te zoeken, maar zij wist niet hoe het verder moest.
Huil niet, Lichtstraal! — klonk een zacht stemmetje naast haar.
Wie is daar? Hoe ken je mijn naam?
Wees niet bang, ik ben Zonnig Konijntje, mama Zon heeft me naar je toe gestuurd om je te helpen.
Kun je me naar huis brengen? — de prinses merkte nu pas de zwakke lichtstrepen naast zich op.
Ja en nee.
Hoe bedoel je? Dan is alles vergeefs, ik zal mama en papa nooit zien, — een nieuwe traan rolde over de wang van de prinses.
Ik kan je in een lichtstraal veranderen. Je zult met ons, de zonnige konijntjes, reizen, waar de zon schijnt. En je zult naar huis terugkeren, maar alleen als onze mama Zon je koninkrijk bezoekt.
Ja, natuurlijk, ik ga akkoord! In ons gelukkige koninkrijk schijnt altijd de zon, ik zal snel thuis zijn!
Maar de prinses wist niet dat na haar verdwijning verdriet en slecht weer in het koninkrijk waren gekomen. Het was alsof alle vreugde was verdwenen, mensen stopten met glimlachen en lachen, alleen maar somber gezichten en tranen. Het is niet verwonderlijk dat mama Zon dit treurige koninkrijk niet bezocht.
De koningin werd gekweld door nachtmerries, zij hoorde hoe haar dochter haar riep, maar wist niet waar zij was. En het hele koninkrijk was nu bedekt met zwarte stof: in het rijk werd al een jaar rouw gehouden voor de verdwenen prinses. Maar deze vroege ochtend was anders dan alle andere: de koningin had een droom gehad, zij zag haar kleine dochter en haar eerste glimlach.
De koningin merkte niet eens hoe zij voor het eerst in zo lange tijd in haar slaap glimlachte. En dit was genoeg zodat mama Zon het koninkrijk zou bezoeken en het zou verwarmen met zwakke, maar warme en heldere stralen!
De koningin werd wakker met een glimlach, en op het raam verscheen een lichtstraal, die plotseling… in prinses Lichtstraal veranderde! De koning, de koningin, de prinses, de eenvoudigste boer — iedereen was gelukkig, het leek alsof zelfs de bloemen glimlachten! Het koninkrijk WERD WEER GELUKKIG!
Lieve kinderen, jullie vragen wat er van de reuzenjongen is geworden? Met hem gaat het prima! Hij was helemaal niet teleurgesteld toen hij het lege luciferdoosje vond. Want mama gaf hem een huisdier, een beer.
En de teddybeer was niet onwillig om tam te worden, want nu voerde zij hem elke dag honing, jam en allerlei snoepjes!
