Janus was een kever. Een kever zoals alle kevers, alleen veel te vechtlustig: uit verveling hield hij ervan om anderen te pesten:
Klap, krijg een klap op je kop! — zwaaide hij met zijn pootjes voor het lieveheersbeestje — hij had er zes.
Of:
Klap, zorg dat je niet lacht! — dreigde het kleine kevertje met al zijn zes vuistjes.
Klap, kijk wat een flashmob! — het kevertje bokste vlug voor de neus van de mier en lachte. — Jij kunt dat niet!
Vanwege dit gedrag werd de kever Klopje genoemd.
De insecten vonden ontmoetingen met Klopje niet prettig, want ze eindigden vaak in gevechten. Klopje vecht wanhopig, boos, en deelt rake klappen uit.
Maar deze ontmoetingen waren onvermijdelijk: Klopje loerde op insecten in de schaduw van bomen, sprong plotseling op om ze te verschrikken, of vloog plotseling op hen af en sloeg ze omver.
De omgeving was Klopje de Pestkop zat, en de insecten besloten hun geboorteplaats te verlaten en de weide te verlaten.
Klopje vloog uit zijn huisje — een groen blad dat in een buisje was gerold — en ging naar de weide waar insecten op warme dagen meestal hun zaken deden. Maar om de een of andere reden was de weide leeg. Klopje vloog drie keer over de weide heen en weer, maar zag geen levende ziel. "Waar zijn ze allemaal gebleven?" dacht Klopje teleurgesteld.
Hé jullie, lafaards met poten! Waar zijn jullie allemaal gebleven? — riep Klopje, maar niemand antwoordde.
Toen riep hij harder:
Kom eruit!
Alleen stilte als antwoord. Klopje riep nog harder, nog harder, nog harder…
Lange tijd riep Klopje en zwaaide met zijn pootjes, hij werd zelfs rood van inspanning, maar niemand antwoordde. Het werd onverdraaglijk eenzaam en triest voor het kevertje:
Hoe kan ik alleen leven? Oh, wat ben ik bang, — en Klopje barste in tranen uit.
Wie heeft mijn burcht nat gemaakt? — stak de veldmuis haar scherpe neusje naar buiten (zij leefde onder de grond en wist niets van het complot van de insecten).
Stop met huilen, mijn huis staat onder water van je tranen.
Ik ben ongelukkig, iedereen heeft me verlaten! — snikte het kevertje.
Tranen helpen niet tegen verdriet, ga naar de bosgeest en vraag hem om raad, — en de muis verdween onder de grond.
Klopje poetste zijn vleugeltjes schoon en ging op weg naar de bosgeest in het betoverde woud. Drie dagen vloog hij zonder rust, en eindelijk bereikte hij de betoverde plek. De bosgeest ontving het kevertje gastvrij, gaf hem eten en drinken. Klopje vertelde de bosgeest over zijn probleem:
Iedereen heeft me verlaten, ik ben helemaal alleen.
Heb je misschien iets slechts gedaan? — vroeg de bosgeest.
Nee, alles was prima.
Heb je misschien iemand gekwetst?
Ik heb niemand gekwetst.
Heb je misschien iemand gepest?
Nou ja, een beetje.
Gisteren een beetje, vandaag een beetje, en uiteindelijk wordt het veel.
Ik zal het niet meer doen, ik merk niet eens wanneer ik boos ben, — jengelde Klopje.
Goed, ik zal je helpen. Maar er is één voorwaarde.
Welke?
Wanneer je pest en boos bent, zal er een onaangename rottende geur van je afkomen, als waarschuwing voor jou en je omgeving. Herinner jezelf in dat moment hoe alleen je was, en kalmeer.
Prima, — zuchtte het kevertje, — dank je wel, voortaan zal ik mezelf beheersen.
Veel sterkte!
En de bosgeest verdween, en Klopje bevond zich op zijn eigen weide, vol insecten. Kevertjes zoemen terwijl ze vliegen, in de schaduw van het gras kruipen wormpjes, mooie vlinders fladderen in de lucht, harige hommels verzamelen nectar van bloemen, hardwerkende mieren versterken hun mierenhoop. Klopje was blij om terug te zijn bij zijn bekenden.
Vanaf dat moment pest Klopje niet meer en wordt niet meer boos. Hij leerde vriendelijk te glimlachen, beleefd te spreken, toe te geven, afspraken te maken, aangenaam te converseren en vriendschappen te sluiten.
Maar toch geeft Klopje soms nog een onaangename geur af, hoewel dit zeer zelden gebeurt — alleen in gevallen van gevaar. In zo'n situatie kan Klopje zichzelf niet beheersen.
