Er woonde eens een katje genaamd Barsik. Hij was nog heel klein en erg grappig. Van ochtend tot avond flitste zijn zwarte pluizige staartje hier en daar voorbij. Met zijn roze neusje snuffelde hij voortdurend rond, alsof hij bang was iets interessants te missen.
Barsik hield vooral van in bomen klimmen. Hij klom in een boom en keek van hoog boven naar beneden wat er op de grond gebeurde. En daar gebeurde veel interessants...
Soms kwam er plotseling een groepje schrikkerige mussen aanvliegen en verspreidden zich over de tuin op zoek naar voedsel, wat de haan Pjotr helemaal niet beviel. Bij het zien van deze onverwachte gasten begon hij zo hard te kakelen dat zelfs de oude kat Vasili, die onder de johannesbeessenstruik lag te slapen, zijn ogen opendeed. Zodra hij de mussen zag, veranderde hij in een echte jager.
Vasili begon langzaam naar de vogels toe te sluipen die hun voorzichtigheid hadden verloren, klaar om te springen. Maar dat gebeurde niet: zodra de mussen de kat zagen, vlogen ze als door een wervelwind opgetild omhoog en verdwenen uit het zicht... Soms kroop een hond genaamd Schrikkebroek uit zijn hok, rekte zich uit met gebogen rug, strekte zijn voorpoten en opende zijn bek wijd, waaruit angstaanjagende tanden staken.
Barsik voelde zich ongemakkelijk, zelfs van zo'n veilige afstand van de angstaanjagende hond. Het kleine katje probeerde altijd uit de buurt van de hondenren te blijven, stellende dat dit veiliger was. Je weet maar nooit wat zo'n boze hond in zijn hoofd haalt!
En Schrikkebroek was boos om elke reden, vooral op de lastige en brutale vliegen die hem in de zomermaanden lastig vielen en hem niet lieten genieten in de schaduw... En dan rende er met luid gekakkel een kip door de tuin...
Barsik, verscholen achter een tak, observeerde lange tijd wat er beneden gebeurde, totdat het hem verveelde. Dan richtte hij zijn blik naar de hemel. Wolken werden door de speelse wind voortgejaagd. Barsik volgde ze aandachtig totdat ze in de verte verdwenen.
Hij wilde heel graag vrienden worden met een wolkje, zelfs met het kleinste. Want iedereen weet dat de kracht van vriendschap niet afhangt van of je groot bent of heel klein!
Maar de wolken merkten Barsik niet op, en daarom voelde het kleine katje zich verdrietig en eenzaam. Noch de kleine vogeltjes, noch de mooie vlinders die rond de bloembedden fladderden, noch de praatgraag eksters die soms in de boom kwamen rusten - niemand besteedde aandacht aan het katje.
Zal ik nooit vrienden hebben?
Zuchtte Barsik verdrietig en klom uit de boom.
Op een prachtige ochtend ontsnapte Barsik zoals gewoonlijk uit huis en ging op zoek naar nieuwe avonturen, hoewel zijn beperkte levensondervinding hem met alle macht probeerde tegen te houden voor de ongelukken waarmee Barsik al eerder in de tuin was geconfronteerd.
Terwijl hij door de tuin liep, hoorde hij een onbekend zoemen dat van het bloembed kwam waar geurige floxen weelderig bloeiden. Barsik werd alert, maar zijn nieuwsgierigheid was sterker dan zijn angst. Voorzichtig naderde hij de bloemen en zag veel bijtjes rond de floxen cirkelen.
Het katje dacht dat de bijen een leuk spel van vangen speelden en besloot onmiddellijk mee te doen. Hij sloop naar de bloemen en stak zijn pootje naar een van de bijen uit. Maar die werd boos en stak het kleine katje pijnlijk recht op zijn roze neusje.
De arme stakker, jammerend miouwend, rende in volle vaart naar zijn schuilplaats: hij klom snel de oude berkenbooom op en verstopte zich in het dichte bladerdak, bang voor achtervolging. Nadat hij was gekalmeerd, durfde Barsik naar beneden te kijken.
En plotseling zag hij een grijs beestje dat zijn kopje uit een holletje stak en voorzichtig om zich heen keek. Barsik, alles vergeten, rolde van de boom af en stond voor het onbekende dier. Die verstijfde van schrik.
Wie ben jij?
Vroeg Barsik, het onbekende dier opnemend.
Een muisje. Zul je me opeten?
Fluisterde het kleine muisje.
Waarom denk je dat?
Mijn moeder zei me dat katten muizen eten.
Zuchtte het muisje verslagen.
Nou ja, maar ik heb helemaal geen zin om je op te eten. Laten we liever spelen, want ik verveel me alleen.
Stelde Barsik voor.
Goed!
Juichte het muisje.
En Barsik en zijn nieuwe vriendjes begonnen te ravotten. Ze merkten niet hoe de avond viel. De vrienden scheidden zich met spijt, afgesproken om de volgende ochtend weer te ontmoeten.
Barsik was zo blij dat hij eindelijk een echte vriend had, dat hij lang niet kon slapen en kon nauwelijks op zonsopgang wachten. Met de eerste zonnestralen was hij al in de tuin. Weldra verscheen het muisje, maar niet alleen... Hij had zijn broertjes meegebracht. Wat was het leuk!
Het bleek dat het zo fijn is om in de wereld te leven als je vrienden om je heen hebt, ook al zijn ze nog zo klein.
Toen Barsik groot werd en een sterke kat werd, bleef hij toch vrienden met de muisjes en liet niemand hen kwaad doen. Hij moest vaak met andere katten vechten die, zodra ze een muis zagen, er meteen achteraan gingen.
En waarom zijn ze zo dom? Kan je niet gewoon vriendschappelijk samenleven?
Vroeg Barsik zich af.
Opgerold tot een balletje lag hij op de veranda, genietend van de warme zonnestralen, en spinde van plezier. En als Barsik sliep, droomde hij van zijn kleine grijze vriendjes, met wie het hem zo goed ging.
