In een heel klein stadje, ver, ver weg van Amsterdam, woonde een meisje genaamd Sophie. En ze had eigenlijk alles — ze was mooi, slim, en klaar om naar groep 3 te gaan. Maar ze wilde zo graag op internet.
Alsjeblieft mam, koop me een tablet.
Elke dag klonk dit in hun huis.
Maar moeder gaf aanvankelijk niet toe. Keer op keer stelde ze de vraag:
Waarom heb je een tablet nodig, lieverd? Heb je echt niets te doen? We hebben hier zulke mooie natuur, zulke mooie natuur…
Maar Sophie gaf niet op en begon opnieuw haar liedje:
Ik wil op internet, net als Emma. Daar is zoveel, mam… Emma zegt dat er educatieve apps zijn. Met een tablet word ik zo slim op school!
En op een dag smolt het hart van de liefdevolle moeder. Ze scharrelde wat geld bij elkaar en bij de buren, en bracht op een dag een tablet mee. Ze gaf het aan de stralende Sophie, glimlachte bij haar gedachten en ging in de tuin werken.
Sophie ging op de bank zitten met de tablet en begon te spelen. En daar was inderdaad zoveel… Je kon met vrienden chatten, kleurrijke video's bekijken, heel veel felle plaatjes en dynamische muziek.
En Sophie merkte niet hoe de hele dag voorbijging. Haar moeder kwam naar haar toe en klikte verontwaardigd met haar tong:
Heb je de hele dag hier gezeten? Naar bed, nu!
Nog vijf minuutjes!
Maar moeder was onverbiddelijk:
Het is al tien uur 's avonds! Alle fatsoenlijke meisjes slapen al.
Met tegenzin legde Sophie de tablet weg en ging slapen. En ze droomde dat ze de populairste persoon op internet was geworden. Daarom glimlachte Sophie breed in haar slaap, wat haar moeder vertederde.
De volgende dag ging ook voorbij. Alleen moesten er gasten bij Sophies moeder komen. Ze was de hele dag in huis bezig, maar Sophie weigerde te helpen. Moeder moest alles zelf doen: de tafel dekken, het huis schoonmaken en in de tuin werken.
Sophie wuifde alleen haar verzoeken weg, want op internet was het interessanter. En zelfs toen Emma met haar moeder kwam, draaide Sophie niet eens haar hoofd om. Moeder schudde alleen bedroefd haar hoofd en ging weg.
En Sophie merkte niet hoe de dag voorbijging, en ze viel in slaap met de tablet in haar handen.
Het is onbekend hoelang ze sliep, maar ze werd wakker in een pikdonkere kamer.
Maaaaam.
Sophie riep, maar niemand antwoordde. Bang sprong het meisje op, trok haar pantoffels aan en rende door het huis. Maar er was niemand.
Ze is weggegaan.
Plotseling klonk er een stem. En tot Sophies schrik kwam die van de tablet.
Wat is er gebeurd? Waar is ze naartoe?
Vroeg het meisje met trillende stem.
Maakt dat uit? Het is al oktober, ze is naar de stad vertrokken.
Oktober? En ik dan? Ik zou toch naar school gaan!
Bedroefd sloeg Sophie haar handen voor haar hoofd.
Heb je die echt nodig, denk eens na? Ik heb hier alles: we leren samen het schoolprogramma wel.
Het leek Sophie zelfs dat er een grijns op het zwarte scherm verscheen.
En Emma dan? Mama, klasgenoten? Nee, dit kan echt niet.
Onzin allemaal, dat vergeet je snel. Mama komt niet terug, ze is boos op je. En we blijven ons hele leven samen. Ik laat je zoveel spelletjes zien, zoveel video's. Wil je dat?
Neeeeee.
Sophie deinsde angstig terug.
Nee-nee-nee-nee.
En ze schreeuwde. Ze ging op de grond zitten en begon gewoon te schreeuwen… Tot ze plotseling wakker werd.
Wat is er, Sofietje? Heb je iets gedroomd?
Een bezorgde moeder verscheen in de deuropening.
Niets, mammie.
Sophie rende naar haar moeder en omhelsde haar stevig.
Het spijt me. Ik zal je voortaan altijd helpen in huis. En die tablet gooi ik weg.
Verbaasd aaide moeder Sophie over haar hoofd en begreep niet wat er was gebeurd. Misschien was het maar goed ook. Maar Sophie werd weer de oude, en zat niet langer dan een uur op de tablet. Anders krijg je weer van die rare dromen.
